Westvleteren 20

12 + 8 = 20, toch?

De 8 opent met wat gesis. De geur is meteen alcoholerig. Bij het inschenken bruist het bier goed; lichtbruin schuim. De smaak is zoet, alcoholerig - maar geen brandende alcohol-. Het doet denken aan krenten en kandij. Niet echt iets van hopbitterheid. Florale of hars ontbreekt. Het is eerder bitter van de zoetheid. Het mondgevoel bruist van de koolzuur en de zoetheid. In de afdronk merk je de alcohol. Best knap voor een bier van 8%. Het komt op die manier over als een erg zwaar bier. 

De 12 sist ook bij het openen. Het schuimt meer bij het inschenken. Het schuim is iets witter dan van de 8. Het bier lijkt ook iets minder donker. Het heeft een wat rode gloed. De smaak en mondgevoel zijn wat scherper dan de 8. Het bruist in de mond. De smaak is kruidig met anijs en kardemon.   

Ik doe voorzichtig want bij een eerdere degustatie liet ik de 12 over mijn laptop vallen. Die deed het daarna niet meer... De Westvleteren 12 is echt een duur bier.

Wat kan ik van anderen vinden over deze twee bieren?

€ 78,00 per houten krat Westvleteren 12.  € 71,00 per houten krat Westvleteren 8 en zelf omschrijven ze het als:

Dit bier kleurt donker amber en wordt bekroond met een overvloedige en sterk wandklevende schuimkraag. De neus van de Westvleteren 8 is een aantrekkelijke combinatie van groene noten, zacht fruit en een tikkeltje karamel. De verschillende smaken van dit bier leiden tot een harmonieuze maar toch complexe smaaksensatie. Je proeft als het ware de mouten, tot de pellen van de gerst toe. De smaak wordt afgerond met een verrassend complementaire en krachtige hopbitterheid. https://www.trappistwestvleteren.be/nl/onze-bieren/trappist-westvleteren-8

Ik zou het donkerder dan amber noemen. Ook de groene noten en zacht fruit kan ik niet helemaal plaatsen. De karamel kan ik wel herkennen. Het is een smaaksensatie die door de complexiteit zich kan meten met zwaardere dranken lijkt mij. Dat je de pellen van de gerst zou kunnen proeven lijkt mij wat  dichterlijke vrijheid om een metafoor te geven voor de krachtige smaak. Al vind ik die eigenlijk nou niet echt moutig te noemen. Het is zoetheid die overheerst. Niet de zoetheid van NEIPA, maar van kandij. Krachtige hopbitterheid? In de afdronk Zit wel bitterheid, maar dat zou ik eerder aan de zoetheid toeschrijven dan mout. Alhoewel, zou het een gebrande mout zijn? Zoals porter of stout? 

Het bier is een bitter bier met een EBU van 35. Het bier heeft met een EBC van 72 een donker koper, bruine kleur. Verder heeft het bier een schijnbare vergistingsgraad van 88% en een oorspronkelijke dichtheid van 1,072.[1] https://nl.wikipedia.org/wiki/Westvleteren_Acht

Ja met al die getalletjes kan ik tijdens mijn degustatie niets vergelijken. Het is inderdaad bitter van smaak en donker van kleur. 

Westvleteren 8 is de middelste uit de familie van de wereldberoemde Sint-Sixtusabdij uit Westvleteren. Deze Dubbel is zeer vol van smaak, vol zoetheid en karameltonen. Complex en krachtig, heerlijk bij stevig brood met een dikke roompaté of bij een goed stuk vlees, waarbij een medium gebakken biefstuk op nummer 1 staat.  https://www.bierista.nl/westvleteren-8

Als dubbel is het zeer krachtig. Niet zo een flauwe dubbel van een craft brouwer, maar een ferme straffe krachtige dubbel. Dit zal het vast goed doen bij vleesgerechten ja.

Deze dubbel is zeer vol van smaak, zoetig en heeft krachtige karameltonen. Daarnaast komen de aroma's van groene noten en zacht fruit duidelijk naar voren, afgerond met een verassende hopbitterheid. Een harmonieuze maar toch complexe smaaksensatie! Stijl : Belgian Dubbel  https://www.hopsandhopes.nl/bieren/abdij-sint-sixtus-trappist-westvleteren-8

Bijzonder dat het een stijl is 'Belgian dubbel', wat zouden de andere dubbels zijn? Nederlandse dubbel, Amerikaanse dubbel en Baltische dubbel? De omschrijving lijkt overgenomen van de abdij-website. 

Dit bier kleurt donker amber en wordt bekroond met een overvloedige en sterk wandklevende schuimkraag. De neus van de Westvleteren 8 is een aantrekkelijke combinatie van groene noten, zacht fruit en een tikkeltje karamel. De verschillende smaken van dit bier leiden tot een harmonieuze maar toch complexe smaaksensatie. Je proeft als het ware de mouten, tot de pellen van de gerst toe. De smaak wordt afgerond met een verrassend complementaire en krachtige hopbitterheid.  https://slijterij-hetplein.nl/assortiment/bier/westvleteren-8/

Ja dit is ook al zo overgenomen van de abdij-website.

Dit bier kleurt donker amber en wordt bekroond met een overvloedige en sterk wandklevende schuimkraag. De neus van de Westvleteren 8 is een aantrekkelijke combinatie van groene noten, zacht fruit en een tikkeltje karamel. De verschillende smaken van dit bier leiden tot een harmonieuze maar toch complexe smaaksensatie. Je proeft als het ware de mouten, tot de pellen van de gerst toe. De smaak wordt afgerond met een verrassend complementaire en krachtige hopbitterheid. https://debiersalon.nl/products/de-sint-sixtusabdij-van-westvleteren-trappist-westvleteren-8, https://het-bierkwartier.nl/product/westvleteren-8/

Ja, we praten elkaar maar na. 

De neus van de Westvleteren 8 is een aantrekkelijke combinatie van groene noten, zacht fruit en een tikkeltje karamel. Trappist Westvleteren 8 kleurt donker amber en wordt bekroond met een overvloedige en volle sterke schuimkraag.  De verschillende smaken van dit bier leiden tot een harmonieuze maar toch complexe smaaksensatie. Je proeft als het ware de mouten, tot de pellen van de gerst toe. De smaak wordt afgerond met een verrassend complementaire en krachtige hopbitterheid. https://www.gall.nl/trappist-westvleteren-8-33cl-447137.html

Waar hebben we dat eerder gehoord?

ZICHT/KLEUR Donker amber. GEUR De neus van de Westvleteren 8 is een aantrekkelijke combinatie van groene noten, zacht fruit en een tikkeltje karamel. SMAAK De verschillende smaken van dit bier leiden tot een harmonieuze maar toch complexe smaaksensatie. Je proeft als het ware de mouten, tot de pellen van de gerst toe. AFDRONK De smaak wordt afgerond met een verrassend complementaire en krachtige hopbitterheid. ... BIJZONDERHEDEN Trappist Westvleteren wordt ook wel de Vlaamse Bourgogne genoemd. Trappist Westvleteren voldoet aan de strenge voorschriften van de Internationale Vereniging Trappist en draagt dus ook het logo Authentic Trappist Product. Trappist Westvleteren wordt gebrouwen door de monniken van de Sint-Sixtus abdij. Vijf natuurlijke grondstoffen worden gebruikt om 3 trappistenbieren te brouwen. Ze hebben elk hun eigen kleur, smaak en aroma. Alle bieren zijn ongefilterd en niet gepasteuriseerd, met nagisting op de fles. Dit alles komt hun smaak en hun aroma ten goede. https://www.mitra.nl/product/westvleteren-8-33cl

Ja, deze omschrijving kerken ik nou wel. 

Wat zeggen ze van de 12?

Alcoholgehalte: 10,2 % Kleur: donker amber ... Deze trappist, ook wel de Vlaamse Bourgogne genoemd, kleurt donker amber en heeft een stabiele, sterk wandklevende, witte schuimkraag. Westvleteren 12 is meesterlijk in zijn complexiteit maar heerlijk in zijn eenvoud. De sublieme zachte smaak van karamel en chocolade gaat perfect samen met de rozijnzoetige en nootachtige toetsen in het aroma. Samen met het ferme alcoholgehalte resulteert dit in een weldadige volmondigheid en een lekker lang uitlopende warme nasmaak. https://www.trappistwestvleteren.be/nl/onze-bieren/trappist-westvleteren-12

??? Het schuim is zeker 100% niet wit. Gebroken wit? Vies wit? Gewoon lichtbruin? De zin 'meesterlijk in zijn complexiteit maar heerlijk in zijn eenvoud' komt op mij over als een dichterlijke vrijheid die vrij weinig beschrijft van het bier. Zacht zou ik de smaak ook niet noemen omdat de zoetheid, de koolzuur en de alcohol best wat prikken. De 'zachte' smaak van karamel en chocolade en de rozijnzoetheid en de nootachtige toetsen kan ik moeilijk plaatsen. Dat kan aan mijn eigen onkunde liggen. 

Het bier is een bitter bier met een EBU van 38. Het bier heeft met een EBC van 79 een donker bruine kleur, maar is nog wel doorschijnend. Verder heeft het bier een schijnbare vergistingsgraad van 86% en een oorspronkelijke dichtheid van 1,090.[1] https://nl.wikipedia.org/wiki/Westvleteren_Twaalf

ZICHT/KLEUR Donker amber en heeft een stabiele, sterk wandklevende, witte schuimkraag. GEUR In de geur vind je aroma's van rozijnen en noten, met daarbij een aanvullende frisheid die zorgen voor een mooi evenwicht. SMAAK Meesterlijk in zijn complexiteit maar heerlijk in zijn eenvoud. De sublieme zachte smaak van karamel en chocolade gaan goed samen met de rozijnzoete en nootachtige aroma's. AFDRONK Een lange en verwarmde nasmaak. CULINAIR Een prima begeleider van diverse kazen. BIJZONDERHEDEN Trappist Westvleteren wordt ook wel de Vlaamse Bourgogne genoemd. Trappist Westvleteren voldoet aan de strenge voorschriften van de Internationale Vereniging Trappist en draagt dus ook het logo Authentic Trappist Product. Trappist Westvleteren wordt gebrouwen door de monniken van de Sint-Sixtus abdij. Vijf natuurlijke grondstoffen worden gebruikt om 3 trappistenbieren te brouwen. Ze hebben elk hun eigen kleur, smaak en aroma. Alle bieren zijn ongefilterd en niet gepasteuriseerd, met nagisting op de fles. Dit alles komt hun smaak en hun aroma ten goede.  https://www.mitra.nl/product/westvleteren-12-33cl

Frisheid van de koolzuurbruis herken ik wel, maar nootachtige aroma's? 

Westvleteren 12 is een Quadrupel met 10,2% alcohol. Westvleteren 12 wordt gebrouwen door Bierbrouwerij Sint-Sixtus Trappisten in Westvleteren.... De Westvleteren XII is een voortreffelijk bier, gul en een machtige gemoute en gekarameliseerde smaak. Brouwerij Bierbrouwerij Sint-Sixtus Trappisten ... 10,2% Gisting Bovengisting Kleur Donker roodbruin ... De Westvleteren XII is een voortreffelijk trappistenbier, gul en een machtige gemoute en gekarameliseerde smaak. De smaak is overweldigend vol en zacht zoet waarbij koffie, caramel en fruit subtiel aanwezig zijn. De afdronk is moutig en de smaak bijft lang na. De Westvleteren XII blijft jarenlang goed: geef het bier de tijd en het rijpt verder. Na ongeveer een jaar is de smaakevolutie volledig op gang gekomen. Ben je geduldiger, na ongeveer anderhalf tot twee jaar komt het bier tot zijn volle recht. Zelfs na 20 jaar rijping is een Westvleteren XII nog steeds hetzij het dan wel sterk geëvolueerd naar een porto-smaak. Bewaar de flesjes verticaal op een donkere plaats tussen 12 en 16 °C. De Westvleteren XII kan beter niet in de koelkast worden gezet. Een drinktemperatuur van 10 a 12 °C is ideaal om de smaak tot zijn volle recht te laten komen. Giet het flesje voorzichtig leeg (zonder schudden en laten klokken). Op de bodem van het flesje zit altijd een gistdepot (door de hergisting op de fles). Je kunt zelf beslissen of je de gist in je bier wilt, de smaak zal verschillend zijn, dus proef het altijd eerst even zonder de gist. https://www.biernet.nl/bier/merken/westvleteren-12 

Ja, de smaak (of is het de alcohol) is overweldigend. De smaak blijft lang hangen. 

Westvleteren 12 is meesterlijk in zijn complexiteit maar heerlijk in zijn eenvoud. Deze trappist, ook wel de Vlaamse Bourgogne genoemd, kleurt donker amber en heeft een stabiele, sterk wandklevende, witte schuimkraag. De sublieme zachte smaak van karamel en chocolade gaat perfect samen met de rozijnzoetige en nootachtige toetsen in het aroma. Samen met het ferme alcoholgehalte resulteert dit in een weldadige volmondigheid en een lekker lang uitlopende warme nasmaak. https://www.gall.nl/trappist-westvleteren-12-33cl-447145.html

Tja, jammer dat er geen eigen verhaal van is gemaakt. 

Elk ingrediënt speelt een cruciale rol in het vormen van het unieke smaakprofiel van Westvleteren 12. Mout: De monniken gebruiken een mix van verschillende soorten mout, die verantwoordelijk zijn voor de rijke karameltonen en de donkere kleur van het bier. Hop: Hop geeft het bier een lichte bitterheid en een bloemig aroma. De abdij selecteert hop van de hoogste kwaliteit om een perfecte balans te bereiken. Gist: Het kloppende hart van het brouwproces is de unieke giststam die door de abdij wordt gebruikt. Deze gistcultuur voegt karakter en diepgang toe aan het bier, wat het onderscheidt van andere trappistenbieren. Water: Het water dat wordt gebruikt, komt rechtstreeks uit bronnen in de buurt van de abdij en wordt zorgvuldig gezuiverd om onzuiverheden te verwijderen. Het brouwproces zelf vindt plaats in een traditionele koperen ketel, waarbij de monniken alle stappen nauwgezet volgen. Nadat de ingrediënten zijn gemengd en verwarmd, wordt het bier gefermenteerd in een afgesloten ruimte om het gistproces te controleren. Dit fermentatieproces zorgt ervoor dat de gist zich vermenigvuldigt en complexe aroma’s ontwikkelt die uniek zijn voor Westvleteren 12. https://www.d-rank.nl/het-geheim-en-de-kracht-van-westvleteren-12-een-bierliefhebber-vertelt/

Tja, klinkt mooi en betoverend, maar feitelijk iets algemeens Dit zou een chatGPT zomaar geschreven kunnen hebben. Het klinkt goed, maar bij een nadere bestudering blijkt het zo oppervlakkig dat het over vanalles zou kunnen gaan.

Smaakprofiel van Westvleteren 12 Westvleteren 12 staat bekend om zijn diepe, rijke smaken die door jarenlange ervaring zijn verfijnd. Wanneer je het bier inschenkt, komt een complexe geur van gedroogd fruit, chocolade, karamel en kruiden je tegemoet. Het bier is diep bruin met een warme gloed, en een romige schuimkraag die lang blijft staan. Bij het eerste slokje proef je direct een weelderige mix van karamel, rozijnen, vijgen en een hint van vanille. De volle body en de zoetheid worden gevolgd door een subtiele bitterheid die het smaakpalet in evenwicht brengt. De alcoholsterkte van 10,2% voegt een lichte warmte toe, maar zonder de andere smaken te overheersen. Hierdoor blijft het bier verrassend toegankelijk en uitnodigend om verder te ontdekken. Na elke slok ontvouwen zich meer lagen, waaronder toetsen van chocolade, noten en kruiden zoals kaneel. Het mondgevoel is zacht en romig, met een fijne bruis die de smaken goed verspreidt over je tong. Westvleteren 12 wordt vaak vergeleken met andere trappistenbieren, maar heeft een uniek smaakprofiel dat het onderscheidt. De rijping van het bier in de fles zorgt ervoor dat de smaken zich in de loop der tijd verder ontwikkelen, wat elke fles een unieke ervaring maakt. https://www.d-rank.nl/het-geheim-en-de-kracht-van-westvleteren-12-een-bierliefhebber-vertelt/

Tja, dit is gewoon mooi geschreven. Zo kan ik het bier niet omschrijven. Mijn schrijverstalent (als dat er al is) schiet daarvoor tekort. Het is wat mij betreft een kruidig bier, hoe je het ook uitvouwt of afweegt.  Kaneel is wel een smaak  die ik erin kan herkennen. Al zou ik van mening zijn dat dit bier geen romig mondgevoel geeft. De fijne bruis vind ik zelfs wat fel, waardoor het niet enkel over de tong verspreidt. Altijd leuk om elke fles een unieke smaakbeleving te laten zijn. Dat doen craft brewers ook. Elke fles is weer afwachten wat het wordt...

Westvleteren 12 behoeft eigenlijk geen toelichting. Dit vlaggenschip van de Sint-Sixtusabdij kreeg ooit het stempel 'Beste bier ter wereld'. Sindsdien is het misschien wel meest begeerde bier op onze aarde. Het zware trappistenbier wordt op beperkte schaal gebrouwen. Als je dit bier nog niet hebt gedronken, heb je dit als echte Bierista zeker bovenaan op je bucketlist staan. https://www.bierista.nl/westvleteren-12

Ik heb het nu al een aantal malen gedronken. Het is voor mij niet echt het 'beste bier ter wereld'. Zou de beperkte verkrijgbaarheid hebben bijgedragen aan de roem?

Zicht Donkerbruin, romige beige schuimkraag 8,5Neus Rijk en complex, gedroogd fruit, karamel en kruiden 8,7Smaak Vol en rond tonen van rozijnen, toffee en mout, zachte bitterheid mooi in balans  https://www.bierista.nl/westvleteren-12

Weer een nieuwe smaak: toffee. Die zou ik er niet echt in herkennen, maar ik begrijp wel de associatie met de kleverige zoetheid. Al is het bier wat mij betreft wat feller dan de standaard karamel.

Westvleteren 12 is een van de meest begeerde en zeldzame trappistenbieren ter wereld. Gebrouwen door monniken in de Sint-Sixtusabdij, biedt dit bier een rijke, complexe smaak met tonen van gedroogd fruit, karamel en een kruidige ondertoon. https://www.brewhunter.nl/articles/brouwerij-de-sint-sixtusabdij-van-westvleteren-westvleteren-12

Gedroogd fruit? Ja het bier heeft wel wat weg van tutti-frutti. Gedroogde pruimen of perziken of wat zijn dat voor dingen?  Abrikozen? 

Prachtig mooi trappistenbier dat wordt geproduceerd door monniken in de Sint-Sixtusabdij van Westvleteren, gelegen in het pittoreske Belgische platteland.  Één van de meest begeerde en zeldzame bieren ter wereld Westvleteren 12 is een Belgisch trappistenbier, wat betekent dat het gebrouwen wordt door monniken volgens de eeuwenoude tradities van de orde in de Sint-Sixtusabdij. smaak: De rijke, complexe smaak van Trappist Westvleteren 12 is het resultaat van het gebruik van specifieke gistsoorten, mouten en hoppen. De smaak wordt vaak omschreven als fruitig, kruidig en zoet, zwoel De Westvleteren 12 wordt geproduceerd in beperkte hoeveelheden, waardoor het bier zeer zeldzaam is. De monniken brouwen enkel genoeg om hun klooster en liefdadigheidswerk te ondersteunen, wat betekent dat je niet zomaar een flesje overal kunt kopen. https://www.westlandsewijnbierboutique.nl/products/westvleteren-12

Zwoel? Zwoel? Dan denk ik aan een warme zomeravond, maar niet aan dit zware bier. Of wat te denken van deze zin: 'het resultaat van het gebruik van specifieke gistsoorten, mouten en hoppen'? Gaat dat niet op van elk bier? Fruitig, kruidig, zwoel is niet echt een omschrijving die ik aan de 12 zou toekennen. Ondanks dat het zeldzaam is heb ik het al een aantal keren gedronken. Het is wat mij betreft niet mijn smaak. 

Als ik de 8 en de 12 naast elkaar proef moet ik bekennen dat ik de 8 lekkerder vindt. Al herken ik in de 12 meer complexiteit. Bier drinken is uiteindelijk toch een kwestie van smaak. Als ik de twee nogmaals vergelijk merk ik dat er een verschil in carbonatie is. De 12 is feller met de prik dan de 8. Dat speelt wellicht mee in mijn smaakbeleving. De 8 lijkt ook wat meer smaak van chocolade te hebben dan de 12 en heeft daardoor mijn voorkeur. Niet dat het zoet is, maar meer omdat het minder fel is. Misschien net wat voller in het mondgevoel?

Door het proeven slaat al snel een man met de hamer toe. Ze zeggen wel eens 1+1=3, nou de 8+12 zijn wat mij betreft dan een 20. 

Leute Bok

Brouwerij Van Steenberge N.V. brouwt Leute Bok al aantal jaar. Ik herken het nog van vroeger. De smaak vond ik nu erg mild. Het amberorde bier met bruin schuim smaakte redelijk neutraal. Het schuim is overigens erg stevig en blijft.

Van Steenberge Leute Bok 6.9 / 10 Heerlijke stevige bock, met een bittere toets. Lichte caramel en volle smaken. (https://www.misterhop.com/products/van-steenberge-leute-bok)

Brouwer: Brouwerij Van Steenberge Land: België, Belgisch bier Biersoort: Bokbier, bok Alcohol: 7,5% Inhoud: 33cl Kenmerken: zoet, vol, mild, fruitig, licht bittere afdronk Plaats: Evergem (https://www.biermunitie.nl/product/2970816/leute-bokbier-brouwerij-van-steenberge)

Leutebok wordt al bockbier op de Nederlandse markt verkocht. Is het een bockbier of meer een Belgische Dubbel. Wat maakt het uit? Dit is een donkerbruin bier dat het hele jaar door smaakt. Het heeft karamel en zoete moutaroma's, maar is zeker niet te zoet. ... BrouwerijBrouwerij Van Steenberge BierstijlStrong Ale Alcohol7.5% CategorieDonker en Rijk (https://www.bierista.nl/leutebok)  

Het etiket van dit Leute Bokbier toont een bok en hop, omdat dit bier vroeger werd gebrouwen op een boerderij annex brouwerij die midden tussen de hopvelden lag. Het recept was in vergetelheid geraakt, maar is in 1927 weer te voorschijn gehaald door de Van Steenberge-brouwerij. Een bier dat het beste van die tijd vertegenwoordigt met een tijdloze smaak. Dit Belgische bier heeft een bruine kleur met een intense rode gloed. onder een indrukwekkende, gulle beige schuimkraag. In de neus vinden we alle complexiteit van Belgische bieren tussen tonen van rode bessen en een intense karameltoets. In de mond vinden we, iets zachte, mooie fruitaroma’s, met name pruim en rood fruit. De afdronk is een heel ietsje bitter. Leute Bokbier is dus een klassebier van hoge kwaliteit dat nooit teleurstelt. En in het schitterende Leute Bokbier-glas komt het volledig tot zijn recht. (https://www.hopt.nl/flessen/5064-leute-bokbier.html)

Leute Bokbier is een Belgisch bier. Het wordt gebrouwen door Brouwerij Van Steenberge te Ertvelde, een deelgemeente van Evergem. ... Leute Bokbier werd vooreerst gebrouwen in 1927. Het heette toen Leutebock en was een pils (lage gisting), eigenlijk een heel ander bier dan het huidige.[1] Na een aantal jaren werd de productie ervan stopgezet. In 1997, 70 jaar later, werd Leute Bokbier geherlanceerd als een totaal ander bier.[2] Op het etiket staat een bok op een bierton waarop “anno 1927” staat, verwijzend naar de oorspronkelijke lancering. Voor de bok hangt een hoprank. De bok en de hoprank verwijzen naar de vroegere boerderij die verbonden was aan de brouwerij. Het bier wordt gedronken uit een speciaal tuimelglas op een houten voet. De naam “bokbier” verwijst niet naar bokbier, maar letterlijk naar de bok. “Leute” is dialect voor plezier. Het bier wordt ook kortweg Leutebok genoemd. ... Leute Bokbier is een roodbruin bier van hoge gisting met nagisting in de fles en met een alcoholpercentage van 7,5%.  (https://nl.wikipedia.org/wiki/Leute_Bokbier)

ZICHT/KLEUR Robijnrood. GEUR Rijp fruit en lichtzoet. SMAAK Niet uitgesproken zoet, maar vol en mild van smaak. AFDRONK Zachtbittere afdronk. CULINAIREen aanrader bij wildgerechten. (https://www.mitra.nl/product/leute-bokbier-33cl)

Het bier heeft inderdaad niet een uitgesproken smaak. Zachtbittere afdronk en dat het goed past bij wild kan ik me wel voorstellen. 

La Trappe Dubbel THT 6-2012

Een dubbel die 10 jaar over datum is, hoe smaakt dat? Zoet!! Het schuimt niet meer bij inschenken. De geur doet denken aan rozijnen. De geur doet ook wat denken aan cola. Het mondgevoel en smaak ook. Maar dan wel doodgeslagen cola. Die zwarte zoete plakkerige drank. Er is weinig koolzuur meer. Het aardig plat. De smaak is zoet en niet onplezierig. Het is niet vies.

Belangrijk om te weten: bier zal nooit een gevaar voor de gezondheid opleveren als het over datum is. Tijdens de bereiding wordt bier gekookt, waardoor alle bacteriën en ziektekiemen gedood worden. Doordat bier alcohol en hop bevat kunnen bacteriën ook niet meer groeien in bier – het zijn beide natuurlijke conserveringsmiddelen. Vaak wordt verpakt bier ook nog gepasteuriseerd (kortstondig verhit), waardoor alle aanwezige levende organismen worden gedood. We herhalen: bier over datum kun je drinken zonder er ziek van te worden. Wel kan de smaak inmiddels erg onaangenaam zijn geworden. Daarom gooi je nooit zomaar bier over datum weg, maar kijk, ruik en proef je. Heel vaak is je bier nog prima te drinken en kun je het veilig genieten.  (https://www.bierenco.nl/bier-over-datum-zin-en-onzin-van-tht-data/)

Producten waarvan de THT-datum is verstreken, mogen volgens de wet worden verkocht als de verkoper er de verantwoordelijkheid voor neemt. Bij bier is dit extra belangrijk, omdat bepaalde bieren voor veel liefhebbers pas op hun best zijn als de THT-datum allang is verstreken. Aan de andere kant zeggen we: bier is vers op zijn best. Hoe dan? Bier is vers op zijn best, omdat je dan precies proeft wat de brouwer graag wil dat je proeft. Die brouwer garandeert dat het bier tot de THT-datum, en bij opvolging van het bewaaradvies, smaakt zoals het bedoeld is. Bij bier dat over datum is ligt dat iets anders. Aangezien bier feitelijk een levensmiddel is, is het onderhevig aan smaakverandering en uiteindelijk smaakachteruitgang. Sommige smaakveranderingen worden echter door sommige liefhebbers meer gewaardeerd dan de ‘verse’ en door de brouwer ‘bedoelde’ smaak. Donkere bieren, zeker met een alcoholpercentage dat minimaal 7% per volume is, ondergaan uiteindelijk een portoficatie of maderisatie: de smaak van het bier gaat steeds meer op die van port of madera smaken. De THT-datum is dan allang verstreken – soms zelfs al enkele jaren!Overigens, bier dat meer dan 10% alcohol per volume bevat hoeft volgens de wet niet eens een THT-datum te hebben, net zomin als dat wijn een THT-datum heeft. En zo mag je dus een fles bier van 8% alcohol, met een THT van 10 oktober 2018, gewoon verkopen in een winkel. Sterker nog: vaak is zo’n fles duurder dan een kakelvers exemplaar. Een liefhebber zal dat er graag voor over hebben, gokkend op een spannende smaakverandering. Maar let op: het kan een grandioze tegenvaller worden. De verkoper zal de verantwoordelijkheid nemen voor het juiste bewaaradvies, maar kan nooit garanderen dat jij de uiteindelijke smaakevolutie ook echt waarderen zult. Bier over datum: je kunt het prima genieten mits je goed kijkt, ruikt en proeft. Ziek zul je er nooit van worden, van bier dat over datum is. Bronnen en verantwoording ‘Bier’, auteur: Rick Kempen, ISBN 9789026339417 (https://www.bierenco.nl/bier-over-datum-zin-en-onzin-van-tht-data/)\\\

Een gewone verse dubbel zou meer koolzuur hebben\en wat 'lichter' en 'bruisender' overkomen dan dit. Het doet wat denken aan een quadrupel qua afronding, maar dan zonder de alcoholerige branderigheid. 

Onderin mijn glas zie ik zwarte stukjes. Zou dat gist zijn?

Dulle griet

Zo nu en dan koop ik een bier dat ik al ken, zoals Dulle Griet een dubbel van de Schelderbrouwerij. Hoe smaakte dat bier  ookal weer? En wat was het ook alweer?

La brasserie Scheldebrouwerij a créé ce merveilleux bière et présente fièrement ce produit dans notre webshop. Dulle Griet  est colorée brune et a tout à  fait une mousse bière blanche. Ce breuvage artisanal a un beau corps et un arà´me merveilleux. (https://www.belgianbeerfactory.com/fr/a-dulle-griet-33cl.html)

Dulle Griet Op Pieter Bruegels wereldbefaamde schilderij Dulle Griet raak je nooit uitgekeken. Er is altijd wel iets nieuws te zien en te beleven. (https://museummayervandenbergh.be/nl/pagina/dulle-griet)

Dulle Griet, also known as Mad Meg, is a figure of Flemish folklore - a virago, who leads an army of women to pillage Hell. Griet was a disparaging name given to any bad-tempered, shrewish woman. Her mission refers to the Flemish proverb:'She could plunder in front of hell and return unscathed'. Bruegel is thus making fun of noisy, aggressive women. At the same time he castigates the sin of covetousness: although already burdened down with possessions, Griet and her grotesque companions are prepared to storm the mouth of Hell itself in their search for more (https://www.wikiart.org/en/pieter-bruegel-the-elder/dulle-griet-mad-meg-1564)

Dulle Griet is een schilderij van Pieter Bruegel de Oude uit 1563. Het hangt in het Museum Mayer van den Bergh in Antwerpen. Bruegel heeft in dit werk twee tegenstellingen met elkaar gecombineerd: Dulle Griet op de voorgrond is de vrouw die zich gedraagt als een man, met de focus op hebzucht met daartegenover de Reus op de achtergrond die staat voor de man die zich gedraagt als een vrouw, met de focus op verspilling. Dit tegen de achtergrond van de hel, waar andere zonden aan bod komen bij de vechtende vrouwtjes, de duiveltjes en de minnende koppeltjes. ... Er is voor het eerst sprake van Dulle Griet in het Schilder-Boeck (1604) van Karel van Mander: oock een dulle Griet, die een roof voor de Helle doet / die seer verbijstert siet / en vree[m]t op zijn schots toeghemaeckt is: ick acht dees en ander stucken oock in s’Keyers Hof zijn. — Karel van Mander De toenmalige keizer was Rudolf II (1576-1612), een groot liefhebber van kunst. Hij riep Praag uit tot nieuwe hoofdstad en bouwde er een enorme kunstcollectie op. In 1648 werd Praag echter geplunderd door de Zweden tijdens de Dertigjarige Oorlog. Een groot deel van de collectie werd als oorlogsbuit meegenomen naar Zweden waar het in bezit kwam van Christina I van Zweden. Aangezien Dulle Griet in 1894 terug boven water komt in een Zweedse collectie, vermoedt men dat het schilderij eveneens door plunderende Zweden werd meegenomen in 1648. (https://nl.wikipedia.org/wiki/Dulle_Griet_(schilderij))

Het schilderij Dulle Griet van Pieter Bruegel de Oude is een unicum in de schilderkunst wanneer men kijkt naar de wijze waarop Bruegel deze furie heeft geportretteerd; een laaiende reuzin die uit de hel gebeend komt met haar buit onder de arm, terwijl haar medekrijgsters nog volop in de weer zijn de duivel een loer te draaien.Het thema zelf, de vrouw die de broek aan heeft, is echter allesbehalve origineel en al vele malen weergegeven. Ik spreek nu zo vlot over “het” thema, maar dat er veel discussie is gevoerd over de eigenlijke betekenis van dit schilderij zal blijken in het vervolg van dit verhaal. De kern van dit onderzoek is het verband tussen Dulle Griet, of liever gezegd, de afbeeldingen van furieuze dames, en de daadwerkelijke maatschappelijke situatie in de tijd waarin de afbeeldingen gemaakt zijn. Waren laat Middeleeuwse echtgenotes werkelijk de belichaming van de razernij en de gekte, of bestond dat spookbeeld slechts in de geest van een paar gynofobe kamergeleerden?  (http://www.historien.nl/dulle-griet/)

Dulle Griet draagt figuurlijk de broek. Zij is tot de tanden gewapend en ontvlucht met heel haar hebben en houden de brandende stad. Mocht haar zwaard niet toereikend zijn, dan heeft ze nog altijd een koekenpan bij de hand. In haar kielzog gaat een vrouwenmassa soldaten en duivels te lijf. Rondomrond krioelt het van de Boschiaanse monsters die Bruegel heruitvindt. Ook verwerkt hij spreekwoorden in de voorstelling en herneemt hij motieven uit eerdere werken. Elke figuur getuigt van zijn unieke, humoristische beeldtaal. (https://museummayervandenbergh.be/nl/pagina/dulle-griet)

Op de voorgrond staat een vrouw op een brug. Zij is meer dan levensgroot gezien de gebouwen, bomen en andere figuren om haar heen. Zij wendtzich van de hel af die zich op de achtergrond bevindt. In haar rechterhand draagt zij een lang zwaard, in de linker een zak, een ketel en een mand waaruit allerlei voorwerpen puilen. Op haar hoofd draagt zij een helm en zij heeft een borstkuras. Griet heeft een woeste blik in de ogen, haar mond is geopend en haar neus opvallend rood. Aan haar voeten zitten enkele composietmonstertjes met ronde lichamen bij een open ei. Op de brug zelf zijn kleine vrouwen bezig duivels te bestrijden. Een ervan wordt op een kussen gebonden. De vrouwen scheppen zakken vol met broden en ander huiswaar, en bestormen een hellepoort met lansen en ladders. In het water aan weerszijden van de brug zijn weer composietmonstertjes te zien voor waterpoorten in de vorm van gezichten. De linkerpoort wordt bevolkt door geharnaste figuurtjes, de rechter door monstertjes. Over het poortgebouw bij de brug stapt een tweede reusachtige figuur. Hij heeft een mannelijke fysionomie, maar is gehuld in vrouwenkleding. Hij draagt een schip met feestende figuurtjes op zijn schouder en schept ondertussen geld uit zijn eivormige achterste. Het helse landschap dat zich achter hem aftekent is tamelijk leeg, afgezien van enkele stenen gebouwen, een waterrad, een eivormige schaal waar een harp uitsteekt en die bekroond wordt met een hertenkooi, een maansikkel waar een glazen bol aan hangt, een gebouwtje onder een glazen stolp en een enorme aardewerken kruik. Uiterst links wordt voor een brandende lucht een wimpel in een scheepsmast gehesen. In de lucht vliegt een visachtig wezen met flaporen en een vlag in zijn poten.. (http://www.historien.nl/dulle-griet/)

In 2017 vertrok de Dulle Griet van Pieter Bruegel de Oude naar het Koninklijk Instituut voor het Kunstpatrimonium (KIK) in Brussel. Daar werd het wereldbefaamde schilderij onderzocht en gerestaureerd. Anderhalf jaar later is het paneel in topconditie. De gele vernislagen en latere overschilderingen zijn weg, de originele kleurenpracht is terug. Bovendien leidde het onderzoek tot enkele opzienbarende ontdekkingen. (https://museummayervandenbergh.be/nl/pagina/restauratie-dulle-griet-onthult-kleurenpracht-en-ontdekkingen)

Pigmentonderzoek leert dat de grauwgrijze jurk van Dulle Griet oorspronkelijk felblauw was. Bruegel gebruikte het goedkope smalt in plaats van het zeer dure ultramarijn, maar smalt heeft als nadeel dat het langzaam grijs wordt. Een ander voorbeeld hiervan is het niet te herkennen dier dat op de boom voor de Hel kruipt met een harp in zijn hand. In infrarood komt heel duidelijk een pad in beeld, een symbool van zondigheid. Uit de ondertekening blijkt ook dat Dulle Griet aanvankelijk haar tong uitstak, maar Bruegel heeft dit detail uiteindelijk weggelaten. (https://nl.wikipedia.org/wiki/Dulle_Griet_(schilderij))

Het onderzoek bracht ook enkele opzienbarende ontdekkingen aan het licht en stelt een eerder onderzoek uit 2011 en 2012 bij. Het toont aan dat Bruegel het woord ‘Dul’ niet als titel op het paneel heeft aangebracht. Deze lusvormige inscripties of krassen zijn later, mogelijk toevallig, aangebracht en zijn ook elders op het schilderij aangetroffen. Ook de datering van het werk is twee jaar bijgesteld. Dankzij de reiniging en het verwijderen van de oude verflagen is 1563 als datering op het schilderij teruggevonden. En niet 1561 zoals eerder werd aangenomen. (https://museummayervandenbergh.be/nl/pagina/restauratie-dulle-griet-onthult-kleurenpracht-en-ontdekkingen)

Hoewel Dulle Griet een van Bruegels bekendste schilderijen is, heeft het al veel kunstkenners en toeschouwers op een dwaalspoor gezet. Het werk laat zich op het eerste gezicht maar moeilijk begrijpen. Nochtans werd het al in 1604 geïnterpreteerd door Karel van Mander in zijn Schilder-Boeck. Het gaat dus over een dulle Griet die een roof voor de hel doet. Dul betekent boos, woest, razend. De inscriptie dul op de ondertekening van het paneel, zou aantonen dat de titel afkomstig is van Bruegel zelf, maar een restauratie in 2018 leidde tot de conclusie dat de inscriptie dul niet daadwerkelijk op het schilderij staat maar toevallige strepen in de verf zijn.[1] Taalgeleerde Jan Grauls kwam tot het besluit dat de figuur van Griet afgeleid is van de heilige Margaretha van Antiochië die zich volgens de legende tegen duivels moest verweren. Dulle Griet is de personificatie van de kijvende vrouw die de baas wil spelen over haar man, een zeer populair thema in de komische literatuur van de middeleeuwen en de nieuwe tijd. Een roof voor de hel doen is een oud Nederlands spreekwoord en het uitgangspunt van dit schilderij. Het staat in het boekje ‘Gemeene Duytsche Spreckwoorden’ dat P. Warnersen publiceerde in 1550 in Kampen: Sie solde wel een roof voer die Helle hale[n] ende coemen ongeschendet weder. De Mechelse rederijkerskamer De Lischbloeme voerde tijdens het Landjuweel van 1561 in Antwerpen een stuk op waarin vermeld wordt: En Griete die den roof haelt voorde helle. De dulle Griet verpersoonlijkte dus het kwade wijf, de helleveeg, die duivel noch hel ontziet en nergens voor terugdeinst. Ze komt zelfs roven tot voor de poorten van de hel en komt er nog mee weg ook. Dat is de reden waarom van Mander schrijft dat de Hel seer verbijstert siet, en vreemt op zijn schots toeghemaeckt is. Menig kunstkenner dacht dat deze zin op Dulle Griet sloeg, waarbij sommigen zelfs beweerden dat ze in Schotse klederdracht gekleed was! Maar de zin slaat veeleer op de Hel die verbijsterd naar Dulle Griet kijkt. Het woord schots vinden we nog terug in het gezegde schots en scheef, het betekent vreemd, raar, gek. De Hel ziet er inderdaad heel vreemd uit, bijvoorbeeld de oogleden van houten planken. .... De grote gelijkenis tussen scènes op Dulle Griet en de Zeven Hoofdzonden doet vermoeden dat Bruegel in Dulle Griet een samenvatting geeft van de zeven hoofdzonden. Dulle Griet zelf is duidelijk een symbool voor gramschap (dul), hoogmoed (Griet als de bazige vrouw), hebzucht (roven tot voor de hel) en hier kan eventueel ook afgunst aan gekoppeld worden. Haar rode neus, het vaatwerk en de grote pan in haar buit kunnen wijzen op gulzigheid. Misschien verwijst de losse riem in de buit naar een losse gordel en dus losbandige seksualiteit of lust, maar dit lijkt eerder vergezocht. De verwijzing naar de lust is veel duidelijker te zien in de exhibitionistische duiveltjes en minnende koppeltjes. De plunderende vrouwen gedragen zich als kleine Grietjes en worden evenals hun leidster gedreven door afgunst en hebzucht. Fysieke luiheid is niet onmiddellijk te vinden in Dulle Griet, maar de oorspronkelijke hoofdzonde was morele luiheid en dan vooral luiheid in het geloof. Het is duidelijk dat Dulle Griet het geloof verwaarloost, want haar zondig gedrag en haar ‘roof voor de hel’ wijzen erop dat ze geen cent geeft om de Dag des oordeels.(https://nl.wikipedia.org/wiki/Dulle_Griet_(schilderij))

Margaretha van Antiochië (Sint-Margriet) († ca. 305) is een heilige en martelares van de Rooms-Katholieke Kerk. In de Anglicaanse Kerk wordt zij ook vereerd. Ze is bekend onder de Veertien Heilige Helpers omdat ze helpt bij ziekte of aandoeningen. Wat de levensgeschiedenis van Margaretha betreft, is niets met zekerheid te vertellen. Verhalen over haar duiken pas op in de 9e eeuw. Volgens de overlevering, die te vinden is in de Legenda Aurea is zij geboren in de 3e eeuw in Antiochië, de hoofdstad van Pisidië, als dochter van de heidense tempelpriester Aedesius. De streek in West-Azië maakte deel uit van het Romeinse Rijk. Haar vader minachtte haar om haar christelijk geloof. Margaretha leefde op het land als herderin. Toen de stadsprefect Olybrius haar een huwelijksaanzoek deed, op voorwaarde dat ze haar geloof zou afzweren, weigerde ze. Daarop werd ze gevangengezet en gemarteld. Dan volgen een aantal wonderbaarlijke gebeurtenissen. De bekendste is dat satan, in de gedaante van een draak, haar opslokte. Margaretha ontsnapte levend doordat de draak haar uitspuwde, vanwege het kruis dat ze droeg wat zijn ingewanden irriteerde. Uiteindelijk werd ze toch omwille van haar geloof ter dood gebracht. (https://nl.wikipedia.org/wiki/Margaretha_van_Antiochi%C3%AB)

De oudst bekende kunsthistorische tekst die betrekking heeft op dit schilderij is die van Karel Van Mander. Door zijn toedoen heeft het schilderij de naam Dulle Griet gekregen. Grauls neemt de tekst van Van Mander letterlijk en beschrijft uitgebreid hoe deze dolle Mina avant la lettre is ontstaan uit de figuur van de heilige Margaretha. Verder bespreekt Grauls het verband met Zwarte Griet uit de Vlaamse sprookjeswereld en werkt hij het spreekwoord “een roof voor de helle doen” uit. De specialistische kennis van deze Germanist werd door vele kunsthistorici vol dankbaarheid aangenomen. Zo niet Margaret Sullivan. Sullivan verwerpt Grauls op denigrerende wijze in een voetnoot door zijn uitgebreide werk te vergelijken met enkele losse artikelen waarin Griet afwisselend wordt geïnterpreteerd als symbool van ketterij, blijk van onderdrukt geweld of personificatie van de menselijke ondeugden. Zij vindt dat Griet tot nu toe geïsoleerd werd onderzocht van de rest van het schilderij, en in haar opinie ligt de sleutel tot het ontraadselen van de betekenis juist in het geheel. Sullivan gelooft in een overkoepelend programma, waarin Griet symbool staat voor Madness en de figuur op de achtergrond met het schip op de schouders voor Folly. Vertrouwenwekkend schrijft zij dat ” this analysis will be based entirely on literature and imagery of proved interest to the humanists in Antwerp in the 1560″s.” Zij geeft hier aan dat zij Bruegel rekent tot de Antwerpse humanisten, net zoals haar landgenoot Meadow dat doet. Vervolgens gaat zij in op de overeenkomsten tussen Bruegels prent Ira en Dulle Griet. De formele overeenkomsten zijn in mijn ogen niet bijzonder duidelijk waarneembaar, maar de gevolgtrekking van Sullivan dat Dulle Griet “dus” ook een allegorie is kan ik absoluut niet onderschrijven; formele en materiële continuïteit hoeven lang niet altijd samen te gaan. Zij versterkt haar stelling o.a. met een tekst uit het Enchiridion van Erasmus die gaat over het verband tussen woede en gekte, en dat de scheidslijn tussen beide soms moeilijk te trekken is. Nu zij een link met Erasmus heeft aangetoond kunnen ook de humanisten als Plantin ten tonele verschijnen met hun embleemboeken, zinnebeeldige prenten en klassieke teksten over woede en gekte die in Antwerpen in die dagen verkrijgbaar waren. Horatius noemt drie uiterlijk waarneembare kenmerken van een gek, namelijk hebzucht, eerzucht en spilzucht. De eerste twee zijn te zien in Griet ( of Madness): ze draagt haar buit onder de arm en is groot ( grootheidswaan; eerzucht). De spilzucht komt tot uitdrukking in Folly die geld met een lepel uit zijn achterste schept en in de losse gordel ( losse zeden) en rode neus (drankzucht) van Griet. Het schip dat Folly op zijn rug draagt interpreteert Sullivan als het befaamde Narrenschip dat Brant als eerste hanteerde om alle zotternijen tentoon te spreiden en maakt dus deel uit van Folly. Nu koppelt zij ook de “kleine Grietjes” aan Madness en maakt hen tot een versterking van het hoofdthema. Sullivan besluit met een samenvatting waarin zij Bruegel poneert als een van de grootste allegorieënmakers van de 16e eeuw. Hij bekritiseerde volgens haar de idiotie van zijn tijdgenoten en in het bijzonder van zijn stadgenoten ( Griet is immers een grote figuur; zij zinspeelt op de reus van Antwerpen die Pieter Coecke 30 jaar eerder had ontworpen) met dit schilderij. De schilder Rosoman ziet het schilderij Dulle Griet als een allegorie van de strijd tussen goed en kwaad. Hij vergelijkt het met werken van Ensor, Fuseli en Goya en legt de nadruk op de waanzin die eruit spreekt. Vervolgens plaatst hij Bruegel in de traditie van Bosch ( waarbij hij overigens de ideeën van Franger moeiteloos overneemt) en stelt hij dat het programma van Dulle Griet niet uit te leggen is op een rationele manier. Dulle Griet zelf ziet hij als een goede gek die om onduidelijke redenen vecht tegen de duivels in de hel. Een proefschrift van L. Milne plaatst Bruegel in de rederijkerssfeer. Zij neemt het spreekwoord “Een roof voor de helle doen” van Grauls over en maakt het tot uitgangspunt van het schilderij. Milne verklaart niet alle losse elementen van de voorstelling, zij maakt zich er van af door te zeggen dat het allerlei ” topical allusions to lost cliches, proverbs and town customs” zijn. De attributen van Griet, met name de pan, verklaart zij aan de hand van oude heksenverhalen en keukenmagie. Zij stelt dus dat het uitgangspunt de figuur Dulle Griet is, afkomstig uit de folklore zoals de prent die Bruegel maakte van de heks van Malleghem. Milne maakt een excurs naar de “nachtwandelaars”, vrouwen die “s nachts over de wegen zwierven en vertelden over alle vreemde dingen die zij hadden meegemaakt. Deze vrouwen werden gevreesd net zoals de heksen, omdat zij deel hadden aan twee werelden, die van de duivel en de aarde. De brug waar Dulle Griet over heen loopt zou een doorwerking van dit volksgeloof in het schilderij van Pieter Bruegel zijn. Tenslotte alludeert Milne even aan de vrouwenfeesten met carnaval, waar vrouwen de baas speelden en mannen vrouwenkleding aantrokken. Die travestie komt hier tot uitdrukking in de figuur met het schip op de schouder, die een blauw waas over zijn kin heeft maar wel vrouwenkleding draagt. Tenslotte verbindt zij het geld schijten van deze figuur met zowel de koopmansmentaliteit als de gierigheid in het Antwerpen van de 16e eeuw. (http://www.historien.nl/dulle-griet/)

Dulle Griet (anglicized as Dull Gret), also known as Mad Meg, is a figure of Flemish folklore who is the subject of a 1563 oil-on-panel by Flemish renaissance artist Pieter Bruegel the Elder. The painting depicts a virago, Dulle Griet, who leads an army of women to pillage Hell,[1] and is currently held and exhibited at the Museum Mayer van den Bergh in Antwerp. (https://en.wikipedia.org/wiki/Dull_Gret)

The Dulle Griet ("Mad Meg", named after the Flemish folklore figure Dull Gret) is a medieval large-calibre gun founded in Gent (Ghent)..... Three cannons were founded: one resides now in Edinburgh and is called "Mons Meg", and the last one was in France but has since been lost. The wrought-iron bombard was constructed in the first half of the 15th century from 32 longitudinal bars enclosed by 61 rings.[1] In 1452, the bombard was employed by the city of Ghent in the siege of Oudenaarde, but fell into the hands of the defenders on the retreat and was only returned to Ghent in 1578.[2] Today, the bombard is set up close to the Friday Market square in the old town. Besides the Dulle Griet, a number of 15th-century European superguns are known to have been employed primarily in siege warfare, including the wrought-iron Pumhart von Steyr and Mons Meg as well as the cast-bronze Faule Mette, Faule Grete and Grose Bochse. (https://en.wikipedia.org/wiki/Dulle_Griet)

The gun is not called "Mons Meg" in any contemporary references until 1678. In 1489, she first appears in record as "Monss",[15] and in the painter's account of 1539 she is called; "Monce in the castell," the only piece with an individual name. In 1650 she was noted as "Muckle Meg."[11] "Meg" may either be a reference to Margaret of Denmark, Queen of James III of Scotland, or simply an alliteration, while Mons was one of the locations where the cannon was originally tested. McKenzie records that this class of artillery was known as a murderer and Mons Meg was certainly described as such.[16] Mons Meg was made in the town of Mons (now the Walloon French-speaking part of Belgium) or Bergen (in Flemish Dutch as in those days it was part of Flanders). Three cannons were founded: one resides now in Edinburgh, one in the Flemish town of Ghent at the Friday Market and one was in France but disappeared ages ago. The one in Ghent can be visited today, undamaged. The cannon is named "Dulle Griet" which translates into "Mad Meg". (https://en.wikipedia.org/wiki/Mons_Meg)

Dulle Griet is een monumentale, ijzeren bombarde in de Belgische stad Gent. Vanwege de oorspronkelijke rode kleur werd het kanon van oudsher ook groten rooden duyvele genoemd. De bombarde stamt uit 1431 en werd waarschijnlijk vervaardigd door Jean Cambier, de grote wapenleverancier van de Bourgondische hertog Filips de Goede. Ze werd in 1578 samen met ander wapentuig van Oudenaarde naar Gent gebracht om daar te worden gebruikt in de strijd tegen de Spanjaarden. Of het kanon werd gestolen of gekregen is onduidelijk. Het is een zogenaamd gecercleerd kanon dat werd vervaardigd uit smeedijzeren staven waar omheen ijzeren hoepels werden gelegd. Met een lengte van 5,025 meter en (volgens metingen van de Gentse stadsdiensten) een gewicht van 12.250 kg was het een voor de tijd ongewoon groot geschut. Het oorspronkelijke gewicht is mogelijk zelfs 12.500 kg geweest, maar door de eeuwen heen is het totale gewicht door verroesting gedaald. De bombarde kon stenen projectielen met een diameter van 64 cm en een (geschat) gewicht tot 295 kg verschieten. De houten schragen waar Dulle Griet oorspronkelijk op rustte, werden in 1783 vervangen door versierde steunen van blauwe hardsteen. Sinds 1943 is de Dulle Griet een beschermd monument. Het pleintje waar het kanon staat, is Groot Kanonplein genoemd. (https://nl.wikipedia.org/wiki/Dulle_Griet_(kanon))

Margaret of Denmark (23 June 1456 – 14 July 1486) was Queen of Scotland from 1469 to 1486 by marriage to King James III. She was the daughter of Christian I, King of Denmark, Norway and Sweden, and Dorothea of Brandenburg.... Margaret was born in Denmark to King Christian I and Queen Dorothea of Denmark, Norway and Sweden. Not much is known about her upbringing. By the time she was four years old there were talks about her marriage to the Scottish Prince James.[1] In 1468 Margaret was betrothed to James of Scotland as a means to stop a feud regarding the debt Scotland owed Denmark over the taxation of the Hebrides and Isle of Man. The marriage was arranged on the recommendation of king Charles VII of France. In July 1469, at the age of 13 she married James III at Holyrood Abbey. Upon their marriage all of the Scottish debt was cancelled.[1]  (https://en.wikipedia.org/wiki/Margaret_of_Denmark,_Queen_of_Scotland)

Nadat Barabas De Dulle Griet tot leven heeft gewekt, zaait ze enorme paniek in de stad. (https://www.akim.nl/stripalbum/suske-en-wiske/78/de-dulle-griet?publicationId=19316)

https://www.lambiek.net/share/image.php/de-dulle-griet.jpg?width=350&image=/catalog/img/1023--56153-800-r8v.jpg

De dulle griet is het achtenzestigste stripverhaal uit de reeks van Suske en Wiske. Het is geschreven door Willy Vandersteen en gepubliceerd in De Standaard en Het Nieuwsblad van 22 februari 1966 tot en met 1 juli 1966. De eerste albumuitgave was in 1966, als vijftiende en tevens laatste deel in de gezamenlijke tweekleurenreeks. Het verhaal kreeg hier nummer 66. Na de publicatie van De dulle griet werden alle verdere Suske en Wiske-albums uitgegeven in de Vierkleurenreeks. Een jaar later verscheen De dulle griet zelf opnieuw in laatstgenoemde reeks, en kreeg nu albumnummer 78. In 1999 werd De dulle griet als laatste verhaal heruitgebracht in Suske en Wiske Klassiek.[1] (https://nl.wikipedia.org/wiki/De_dulle_griet_(Suske_en_Wiske))

Prachtig 67e avontuur met Schanulleke in de hoofdrol. De Dulle Griet (die naam alleen al vond ik mysterieus, pas jaren later kwam ik er achter dat dul boos of kwaad betekende) zelf is een formidabele tegenstandster... Tweekleurenuitgave uit 1966. Dit zou de laatste tweekleurenuitgave zijn. (http://stripcollectie.blogspot.com/2010/12/suske-en-wiske-066-en-078-de-dulle.html)

Dulle Griet (6,5%) is een fantastische dubbel die lekker makkelijk drinkt. Met dit rode etiket krijgt iedere bierliefhebber een klein beetje rode oortjes! ... Dulle Griet, deze brunette is een dame die haar mannetje staat en ondanks haar krachtige aroma’s toch goed te temmen blijkt. Het speciaalbier heeft zoete geuren van drop en kandij, welke mooi samen gaan met een mond vol fruit en kruiden. Deze vurige vlam is pittig van karakter maar mild in de omgang, een vrouw naar ons hart. De naam “Dulle Griet” is een verwijzing naar het krachtige, roodkleurige kanon van de Gentenaren dat doeltreffend werd ingezet in hun strijd tegen de Spanjaarden. (https://www.bierfamilie.nl/dulle-griet/)

Dulle Griet is een Dubbel met 6,5% alcohol. Dulle Griet wordt gebrouwen door De Scheldebrouwerij BV in Meer... Dulle Griet is een donker bruinrood bier van hoge gisting met een alcoholpercentage van 6,5%. Het wordt gebrouwen sinds 1999..... Smaak & Omschrijving Dulle Griet is zoetig van drop met een bitterig tintje nadien. Deze brunette lonkt er lustig op los met haar verleidelijke licht zoete geuren van drop en kandij die soepeltjes samengaan met een mond vol fruit en kruiden. Dulle Griet is een donker bruinrood bier van hoge gisting met een alcoholpercentage van 6,5%. Het wordt gebrouwen sinds 1999. Oorspronkelijk had het een alcoholpercentage van 8,5%. Rond de periode van de verhuis naar België werd het etiket vernieuwd en het alcoholpercentage verminderd naar 6,5%. (https://www.biernet.nl/bier/merken/dulle-griet)

Dulle Griet Dubbel 6.5% Brutale brunette Een vurige vlam met een krachtig karakter maar mild in de omgang: een evenwichtige vrouw naar ons hart. Deze brunette lonkt er lustig op los met haar verleidelijke licht zoete geuren van drop en kandij die soepeltjes samengaan met een mond vol fruit en kruiden. Wees gewaarschuwd: één date met Dulle Griet en een huwelijk ligt in het verschiet... Kleur: Kastanjebruin Geur: Roast & hout Smaak: Moutig & kandij Afdronk: Droge afdronk 8-11° / 75 EBC / 22 EBU Haar naam verwijst naar het loodzware, roodkleurige kanon uit 1431 dat in de 16e eeuw naar Gent werd gebracht om gebruikt te worden in hun strijd tegen de Spanjaarden. (https://scheldebrouwerij.com/bieren/dullegriet/)

Dulle Griet Dubbel 6.5% Zoetig aroma van drop en kandij. Een mond vol fruit, kruiden en geroosterde mout. 8-11 °C 75 EBC 22 EBU (https://scheldebrouwerij.com/bier-en-spijs/) Je kan met het bier ook een stoofpot maken, zie: https://scheldebrouwerij.com/recepten/dulle-stoofpot/

Wat vind ik ervan?

De dubbel is donkerder dan ik had verwacht. Inderdaad kastanjebruin. Mondgevoel tintelt met lichte koolzuurprikkeling en heeft wat zoets. En de smaak heeft ook wat van drop kandij in zich. Wat zoet. Het doet authentiek aan, maar maakt wel dat ik me minder kritisch voel over al die zoete NEIPA-meuk. Het bier doet echt en goed gebrouwen aan, maar is niet een van mijn favorieten, ik mis de hopbitterheid.  Wel ben ik fan van de etiketten van de Scheldebrouwerij waarop je het kanon duidelijk kan zien: https://arthurenco.nl/wp-content/uploads/Scheldebrouwerij-Dulle-Griet-etiket.jpg en https://www.bierfamilie.nl/wp-content/uploads/2017/11/dulle-griet.png

Guur & Kou

De Molen Guur & Kou... is een Scottish Ale van 7.3%.Dit bier is gebrouwen met jeneverbes en zoethout. (https://www.speciaalbierpakket.nl/De-Molen-Guur-Kou)

Jeneverbes en zoethout geven dit verwarmende bier een licht kruidig karakter met aroma’s karamel en laurier. Perfect voor de donkere dagen. (https://www.bierenco.nl/product/brouwerij-de-molen-guur-kou/)

Het rossige bier is net wat roder dat Palm. Het heeft een opvallende geur en een kruidige smaak. Het zoethout denk ik wel op te merken of is het laurier? Ik vind het geen moutig of bitter of zoet bier. Wat vinden ze er zelf van?

Guur & Kou is De Molen’s antwoord op herfst en winter. Jeneverbes en zoethout geven deze verwarmende Scottish Ale een licht kruidig karakter: karamel en laurier Ingrediënten: Water, mout, hop, gist Smaak: Donker en Rijk Bitterheid: ØØOOO Alcoholpercentage: 7,3% Vol. Heerlijk met: Gegrild vlees, wild, gerookte zalm Kenmerken: Kruidig, karamel, verwarmend (https://www.sfbhoreca.nl/bavaria/nl/over-ons/onze-merken/de-molen/guur-en-kou.html)

Door het toevoegen van jeneverbes en zoethout krijgt deze mond verwarmende Scottish Ale een licht kruidig karakter met aroma’s van karamel en laurier. (https://shop.brouwerijdemolen.nl/de-molen-guur-kou/)

Alcoholpercentage:7.3%Bierstijl:Speciaal bierBiercategorie:Bruin/dubbelSmaakpalet:Kruidig, karamel, warm (https://shop.brouwerijdemolen.nl/de-molen-guur-kou/)

Opvallend dat ze het zelf een bruin/dubbel noemen, terwijl het ook een scotch ale wordt genoemd?

Van de "scotch ale" zou men denken dat hij in Schotland wordt gebrouwen, maar de brouwketels van deze bieren staan in België. Meestal is Ale licht- of rood-bruin van kleu rmaar kan ook donkerder zijn. Belgische bieren die smaakmatig onder deze soort kunnen geklasseerd worden zijn: Barbar, Brugse Trippel, Chimay, Duvel, Trapist Westmalle (dubbel), Kasteel bier, Leffe, Liefmans goudenband en Kwak. Ook zijn de bekende Belgische bruine bieren als Palm en De Koninck ook van het ale-type. (http://home.scarlet.be/pedroalco/Wijn___Bier/Bier/Bier_-_Soorten___Smaken/bier_-_soorten___smaken.html)

Scotch Ale (Strong) 1.065-1.090 30-50 25-55 Geur: karamelmoutig, zoetig, kruidig, droppig, soms diacetyl,siroop of melasse en/of iets rokerig Smaak: zoet, karamelmout, fruitig, bitterig, specerijen-kruidenachtig Mondgevoel: plakkerig en soms alcoholverwarmend Nasmaak: karamel, kruidig (https://www.brouw-bier.nl/theorie/typen/groepd.aspx)

Is Scotch Ale A Brown Ale? The flavor of Scotch ales varies depending on the variety, but they are typically malty and rich in flavor. ... Scotch ales are darker in appearance with deep ruby highlights. ... It might be said that Scotch Ales are the northern equivalent of an English Strong Ale, in that they are bold and big, but not quite as bold as a Barleywine. However, many people consider Scotch Ales even sweeter than English Strong Ales.... Generally, Scottish-style ales are malt-forward and have a slight caramel flavor and a chewy mouthfeel, but their strength and flavor vary. In some examples, there is a flavor of smoked peat. It would be considered a specialty if the version was overly smoked.... Scotch ales usually have lower alcohol by volume (ABV) than English ales. Scotch ales, sometimes referred to as “Wee Heavy,” are malt-forward and dark and sweet, while containing notes of caramel, toffee, and dried fruit..... Scotch ale is brewed with pale ale malt and various amounts of pale caramel malt, as well as unmalted roasted barley. Scotch ale ranges from an amber hue to a light brown hue to a deep mahogany hue.... Scotch ales are malty, rich ales, often called “Wee Heavy,” that can be overwhelming in terms of flavor and aroma. They are said to have originated in Edinburgh in the 1800s. This process produces a full-bodied, dark brown ale that has a lot of flavor and is higher in alcohol than many other beers. ... A Scotch Ale, or Wee Heavy, has a higher ABV, more than 6% at least, with a higher final gravity. On the other hand, Scottish Ale is a slightly lower strength version of an English Pale Ale with a higher alcohol content, usually around 3-5%. (https://blacktailnyc.com/what-is-scotch-ale-beer/)

Scotch Ales are an esoteric style of beer known for their super malty, rich caramel flavors and boozy ABV. Think of a Scotch Ale like the bottom log on a fire, simmering and smoldering. Is it the star of the fire? No, but it’s the piece of wood that burns the longest and keeps the whole fire going. Similarly, Scotch Ales aren’t sexy. But if you give them a shot, their bold toffee flavors, hint of smoke, and caramelized sugar will warm your soul..... Scotch Ale originated in Edinburgh, Scotland during the 1800s. Born in the United Kingdom, a region unsuited for highlighting hops, the Scotch Ale focuses instead on a more readily available ingredient: Malt. “The true character that makes Scotch Ales shine would be the malt,” says Anthony Chen, Lead Brewer at AleSmith Brewing Co. in San Diego, CA. ... The style transformed from a traditional English Strong Ale. Some of the first Strong Ales, called Old Ales or Burton Ales, originated in the British Isle. From there, these rich, strong, dark amber ales inspired the English Barleywine eventually making its way to Scotland and taking on its own character in the form of a Scotch Ale. “Old Scottish brewhouses would scorch caramelized sugars, which compiled with a low hopping rate made for a very malt dominant beer, darker and more focused on caramel and toffee notes,” says Chen. A confluence of malt character, submissive hops, and a more subdued yeast strain, Scotch Ales are distinct in their flavor profile. And, although aptly named, the style does run into a little bit of murky lingo. .... Scotch Ales, or Wee Heavys, tend to be higher in ABV, above 6% at least, with a higher final gravity that makes them a touch sweeter. Scottish Ales on the other hand essentially refer to the lower ABV equivalent of an English Pale Ale, clocking in at around 3-5% ABV. While water, hops, and yeast are all important to brewing a Scotch Ale, just like in any beer, it’s the often underappreciated ingredient of any beer–malt–that truly makes Scotch Ales and Scottish Ales shine.(https://www.hopculture.com/scotch-ales-beer-definition/)

All ales brewed in Scotland can technically be referred to as either Scottish ales. However, there are two traditional styles: Scotch ales and Scottish ales. Both are dark, but one is meaty while the other is lighter in both flavor and alcohol. Each represents the famous ales of Scotland, a country with brewing traditions that date back to the 12th century. Scottish ales tend to be light, though definitely not shy in flavor and aroma. They also tend to clock in on the low side for alcohol, ranging from 2.5 percent to 5 percent ABV. In short, they are session beers (those that are light enough to drink a few without getting drunk).​ Scotch ale, on the other hand, tends to be a big, meaty beer with significantly more alcohol. Although both styles use many of the same ingredients, Scotch ale uses more of them and is noticeably maltier. ... While there was a period in Scotland's early brewing history when all malt was floor-malted and dried in peat-fueled kilns, these beers are said to have been no smokier than any other beer at the time. According to "The Oxford Companion to Beer," "modern Scottish brewers and historians insist there's nothing 'Scottish' about beers with peat flavors." (https://www.thespruceeats.com/scottish-vs-scotch-ale-352839)

Interestingly, Scotch Ales (and Scottish beers in general) also occasionally take on a smoky or even distinctly peaty characteristic. Though these notes make sense given the country’s love of Scotch whisky, adding these flavors may be modern brewers’ attempt to give a nod to their own love of the spirit as opposed to something traditionally inherent to the style. As the Brewers Associations puts it, “Though there is little evidence suggesting that traditionally made Strong Scotch Ales exhibited peat smoke character, the current marketplace offers many examples with peat or smoke character present at low to medium levels.” But origins aside, since Scottish styles can be a bit difficult to pin down, you may find that you like the distinctly Scottish feel these flavor additions give to the beers. It certainly makes the brews feel more Scottish. (https://www.foodandwine.com/drinks/what-scotch-ale)

Scotch ale, often called Scottish ale in the United States, is the name given to a strong ale believed to have originated in Edinburgh in the 19th century. Beers using the designation Scotch ale are popular in Belgium and the USA where most examples are brewed locally. For example, Caledonian's Edinburgh Scotch Ale is sold from the cask in Scotland as Edinburgh Strong Ale or as Edinburgh Tattoo. Strong Scotch ale is also known as Wee Heavy. Examples of beers brewed in the USA under the name Wee Heavy tend to be 7% ABV and higher, while Scottish-brewed examples, such as Belhaven's Wee Heavy, are typically between 5.5% and 6.5% ABV. As with other examples of strong pale ales, such as barley wine, these beers tend toward sweetness and a full body, with a low hop flavor. Examples from the Caledonian brewery would have toffee notes from the caramelising of the malt from the direct fired copper. This caramelising of Caledonian's beers is popular in America and has led many American brewers to produce toffee sweet beers which they would label as a Scotch Ale. (https://beer.fandom.com/wiki/Scotch_ale)

Beer in Scotland may be labeled differently than the same beer outside of the country. There are also traditional and modern conventions in naming the style.

Strong Ale: Label in Scotland for a Scotch ale

Scotch Ale: Label in countries other than Scotland

60-, 70-, 80-, 90-Schilling: Traditional in Scotland

Scotch-Style Ale: Brewed outside of Scotland

It's difficult to describe categories of Scotch ale because brewers are often creative in their approach (Scottish brewers take on other ale styles as well). This blurred line only fuels the confusion between Scotch and Scottish ales. Within the lighter Scottish ales are categories of increasing strength. You may hear them referred to as 60-shilling, 70-shilling, or 80-shilling. This goes back in time to the price of a hogshead (a large cask of about 64 gallons), which was based on the strength of the beer.(https://www.thespruceeats.com/scottish-vs-scotch-ale-352839)

Dubbel: oorspronkelijk was "dubbel" een aanduiding van het feit dat men meer grondstoffen gebruikte dan het voor de "enkel", het gewone bier. De naam dubbel duidt meestal op een zwaarder zoet tot bitter bier en is zodanig ingeburgerd dat het aanleiding heeft gegeven tot een aparte basissoort.. (http://home.scarlet.be/pedroalco/Wijn___Bier/Bier/Bier_-_Soorten___Smaken/bier_-_soorten___smaken.html)

Dubbel (B) 1.062-1.070 15-30 45-80 Geur: fruit (o.a. banaan), karamelmout, kandij, chocolade Smaak: zoetig tot zoet, bitterig, soms kruidig of iets siroperig Mondgevoel: plakkerig met tamelijk veel koolzuurprikkeling Nasmaak: zoetig, kruidig, karamel (sterk uiteenlopende bijsmaken) (https://www.brouw-bier.nl/theorie/typen/groepd.aspx)

Van oorsprong werd het dubbelbier ook gezien als het dubbele alcoholpercentage van enkel bier (3,5%), het alcoholpercentage van dubbel bier was namelijk met 6-7% twee keer zo zwaar. Qua kleur kenmerkt dubbel bier zich door zijn mooie donkere kleur: van middelbruin tot donkerblond. Het dubbel bier is zoeter dan enkel bier en heeft over het algemeen een wat zachtere lichtzoete smaak met een lichte hopbitterheid. Dubbel bieren hebben een alcoholpercentage tussen de 6%-7%. (https://www.yellowstoneacademy.nl/blog/biersoorten)

Mij lijkt een Scotch Ale bijzonderder en specifieker dan een dubbel. Door de zoethout en jeneverbes kan ik me wel vinden in de term Scotisch Ale voor dit bier. 

De bieren van De Molen hebben altijd een bepaalde taalstijl. Wat betekent die naam eigenlijk 'guur en kou'? Tijd voor een lesje Nederlands:

Wat is juist: guur weer of onguur weer? Guur weer is het gebruikelijkst. Onguur weer is niet fout, maar verouderd Nederlands. On-guur = ‘niet-lieflijk’ Onguur bestaat uit het ontkennende voorvoegsel on- en het bijvoeglijk naamwoord guur. Guur betekende oorspronkelijk (vele eeuwen geleden) ‘lieflijk’. On-guur betekent dus ‘niet-lieflijk’, ofwel: ‘ruw’, ‘schrikwekkend’. Aan het einde van de zestiende eeuw ging men in onguur het twééde deel (guur) negatief opvatten. Daardoor leek on- overbodig. Het resultaat van deze ‘vergissing’ was dat guur en onguur allebei een negatieve betekenis kregen. Guur weer, ongure types In de loop van de tijd hebben onguur en guur verschillende toepassingen gekregen. Guur heeft nu alleen betrekking op het weer (‘een gure wind’). Het betekent iets als ‘winderig en koud’. Onguur betekent ‘schrikwekkend, bars, gemeen, ruw’. Je gebruikt het meestal voor personen: ‘Er liepen ongure types op het plein’. Publicatiedatum: 12-05-2011 (https://onzetaal.nl/taaladvies/onguur-guur-weer)

Dus 'guur en kou' is dus eigenlijk een pleonasme? Of was et nou een tautologie?

Wat is het verschil tussen een pleonasme en een tautologie? Antwoord Bij een pleonasme wordt een eigenschap die onlosmakelijk verbonden is met het genoemde, nog eens in een bepaling uitgedrukt, al dan niet bewust. Voorbeelden zijn een houten boomstam, het groene gras en een ronde cirkel. Een tautologie noemt een begrip tweemaal of meerdere malen, en bestaat doorgaans uit twee of meer woorden van dezelfde woordsoort. Enkele voorbeelden zijn pais en vree, enkel en alleen, nooit ofte nimmer, onmiddellijk en meteen en niettemin toch. (https://taaladvies.net/pleonasme-of-tautologie/)

Het pleonasme en de tautologie zijn stijlfiguren die vaak als stijlfout aangemerkt worden. Zowel bij een pleonasme als bij een tautologie gaat het om overtollig woordgebruik. Dit overtollige woordgebruik is niet altijd een stijlfout: soms is er bewust voor gekozen en heeft het een stilistische functie.(https://taaladvies.net/pleonasme-of-tautologie/)

Naast pleonasme en tautologie, is er ook nog een derde vorm van herhaling: simpelweg de 'herhaling'. Deze vorm is een stuk makkelijker te onderscheiden dan een tautologie of pleonasme, doordat één of een paar woorden in een zin een paar keer duidelijk onnodig herhaald worden. (https://educatie-en-school.infonu.nl/taal/147536-een-tekst-schrijven-veelgebruikte-stijlfouten.html)

Een tautologie bestaat uit twee woorden van dezelfde woordsoort die hetzelfde betekenen: vrolijk en blij. In combinaties als enkel en alleen, pais en vree, vast en zeker is dat correct, omdat het een versierende stijlfiguur is. In ‘Haastig liep ik snel naar het station, maar ik heb echter de trein niet gehaald’ zijn de tautologieën onjuist en dus een stijlfout. (https://referentiemateriaalvo.noordhoff.nl/NieuwNederlands/_nn5_3h/REF/1/hs200.html)

Ja dit zal een stilistische tautologie zijn, net zoals pais & vree:

Mostly known because of its wonderful Imperial Stouts, De Molen brewery also knows how to brew exceptional beers in any style. Thus, this Pais & Vree is a powerful and delicious Belgian Strong Ale! This Dutch beer has an amber robe topped by a dense white head. On the nose, you will find floral and citrus aromas and a very nice note of toffee. The mouth, is sweet and powerful with floral notes. The finish is onctuous and slighty bitter. Surprising and powerful, this De Molen Pais & Vree is a beer made for the Belgian beers lovers. In some aspects, this beer shall remind you the Heen & Weer! (https://www.saveur-biere.com/en/bottled-beer/5497-de-molen-pais-vree.html) 

P.A.F. van Veen en N. van der Sijs (1997), Etymologisch woordenboek: de herkomst van onze woorden, 2e druk, Van Dale Lexicografie, Utrecht/Antwerpen pais, peis [vrede] {1265-1270, peys 1370} < oudfrans pais < latijn pacem, 4e nv. van pax [vrede]. (https://etymologiebank.nl/trefwoord/pais)

peis en vrede (uitdrukking) rust en vrede, vrede NL: pais en vree Ze hebben ons toen de oorlog verklaard en wij doen nog steeds of alles peis en vrede is. Het is weer peis en vrede bij de geburen, gisteren sloegen ze elkaar nog de hersens in. (https://www.vlaamswoordenboek.be/definities/term/peis%20en%20vrede)

Als je ergens het heen-en-weer van krijgt, word je er zenuwachtig van of wekt het je ergernis: je vindt het een vervelend gedoe. Bijvoorbeeld: 'Ik krijg het heen-en-weer van zijn besluiteloosheid' of 'Ik krijg het heen-en-weer van dat keffende hondje van de buren.' Het heen-en-weer van iets krijgen is nog niet zo oud: Van Dale neemt deze uitdrukking voor het eerst op in zijn achtste druk (1961). Het Woordenboek der Nederlandsche Taal (WNT) vermeldt bij heen en weer dat met "heen en weer loopen" bedoeld kan zijn "uit verveling, ongeduld, tot tijdverdrijf enz. nu in de eene, dan in de andere richting gaan" en vandaar ook "ongestadig, onrustig, zonder doel of orde nu den eenen, dan den anderen kant uit; nu hier, dan daarheen [gaan], in alle richtingen [gaan]". Het is voorstelbaar dat het heen-en-weer van iets krijgen in de betekenis 'onrustig/zenuwachtig van iets worden' uit deze laatste betekenis is voortgekomen. De verwensing 'Krijg het heen-en-weer!' is nog jonger: die staat pas vanaf 1992 in Van Dale (twaalfde druk). Marc De Coster vermoedt in zijn Woordenboek van populaire uitdrukkingen, clichés, kreten en slogans (2002) dat met het heen-en-weer een fictieve kwaal wordt bedoeld. In plaats van een echte kwaal of ziekte ('Krijg het apelazarus', 'Krijg de bibberkoorts', 'Krijg de hik!', 'Krijg de pleuris', enz.)' wordt de ander het tamelijk nietszeggende 'heen-en-weer' toegewenst. Misschien is het ook wel eufemistisch (verbloemend, verzachtend) bedoeld. (https://onzetaal.nl/taaladvies/het-heen-en-weer-krijgen)