Rogue Shakespeare Stout NITRO (5,7%)

"Here's to writing your own story" Staat er op het zwarte halve liter blik, onder de beeltenis van een bebaarde man met hoed met veer. Die zal voor Shakespeare door moeten gaan veronderstel ik. Op de achterzijde staat een tekst: "Three decades ago we brewed this award-winning stout to honor Ashland, the birthplace of Rogue and home of the celebrated Oregon Shakespeare Festival. It pours ebony in color with a rich, creamy head and a mellow chocolate malt finish." Vervolgens staat er een schenkinstructie op: meteen ondersteboven een glas om de bubbels te zien. Bij het openen van bet blik is er een stevige sis en ruikt het meteen naar het bier. Het bier smaakt goed. De typische koude thee afdronk, na een romige moutig bittere smaak. 

Wat vinden anderen?

Poured into a Fremont small snifter. Pours a very dark mahogany brown, appearing opaque in the glass with a three finger, fine nitro, dark khaki head with great retention and nice lacing. Aroma of dark toasted malt, bakers chocolate and drip coffee. Flavor follows, with dark toasted malt with moderate char, bakers chocolate and fresh coffee and a hint of piney hops in the finish. Medium bodied with moderate, nitro-adjacent, creaminess. Well this one brought me back in time. Shakspeare stout was one of my all time go-to beers decades ago, available everywhere and memorably flavorful. I saw this nitro can and had to give it a try, and glad I did. I remember thinking this stout was like a chocolatey Guinness, but not quite as creamy as a Guinness pour; this can has that great flavor, but with a pleasant creaminess from the nitro can. Glad that the current version still has nice flavor depth for its ABV and a pleasing level of chocolate and coffee notes. I'll be getting this one again. Nice job, Rogue. Feb 19, 2024 https://www.beeradvocate.com/beer/profile/132/532319/

Can poured into a Mountain Rambler Brewery pint glass A: Pours cascading brown to nearly black with a creamy tawny brown head that hangs around and leaves some thick lacing. S: Toasty, char, a hint of smoke, earthy, coffee, a touch of pine, and a hint of burnt sugar. T: Roasted malt, char, earthy, black coffee, a little raw cacao, piney, a hint of vanilla, and a little burnt sugar. M: Medium body, mild carbonation, creamy smooth. O: It's been forever since I've had Shakespeare. Cool to try the nitro version. Really nice straight forward oatmeal stout. Apr 13, 2022 https://www.beeradvocate.com/beer/profile/132/532319/

Rogue Ales was originally founded in Ashland, a Southern Oregon college town home to the world-renowned Oregon Shakespeare Festival. Inspired by this festival, we introduced this English-style oatmeal stout as one of our three original beers when our first pub opened in Ashland in 1988. It has remained in our product line ever since, earning the most awards and highest ratings of any of our beers. https://www.drinkrank.com/drinkbrands/rogue-ales-spirits/rogue-shakespeare-stout

Recipe: Rogue Shakespeare Stout Brewed since 1988, when Rogue Brewery got its start in Ashland, Oregon—home of the Oregon Shakespeare Festival—here’s a homebrew-scale recipe for the OG of American oatmeal stouts. https://www.beerandbrewing.com/recipe-rogue-shakespeare-stout

Het bier is van Rogue. 

6,5% Rogue Shakespeare Oatmeal Stout Rogue Ales Rogue Shakespreare Oatmeal Stout is een donker, volmondig bier met een prachtige crème-achtige schuimkraag. Deze Stout zit boordevol geroosterde smaken, zoals koffie, maar vooral ook chocolade. Deze Stout met havermout staat zeer hoog aangeschreven bij bierliefhebbers uit Europa en Amerika.... 5.7% Rogue Ales Shakespeare Stout Rogue Ales https://www.bierista.nl/brouwerij/rogue-ales

Als we kijken naar de bieren in hun assortiment is er geen woord gelogen van hun gezegde “altijd leuk en vol van smaak”. Rogue brouwt veel verschillende maar ook unieke bieren, met veel verschillende ingrediënten, ze weten er altijd weer een feestje van te maken. Daarnaast brouwen ze ook veel klassieke bieren zoals Pilsners en India Ales, en ook hier weten ze hun draai aan te geven dat het toch iets eigens wordt. Een paar ingrediënten die ze gebruiken voor hun bier verbouwen ze zelf op hun eigen stuk land, en dat is te proeven. https://www.bierista.nl/brouwerij/rogue-ales 

Rogue Ales was a brewery founded in 1988 in Ashland, Oregon that is no longer in operation. Rogue had operated a handful of pub locations around Oregon under the parent company Oregon Brewing Company. All operations ceased in November 2025 with the company filing bankruptcy later the same month.[2] https://en.wikipedia.org/wiki/Rogue_Ales

Ik ben verrast door het faillissement. Al valt het wel samen met andere faillissementen in het Nederlandse bierlandschap. 

Rogue Ales was founded in Ashland, Oregon in 1988 by three Nike, Inc. executives: Jack Joyce, Rob Strasser, and Bob Woodell.[3] In 1987, Jack Joyce, Bob Woodell, past University of Oregon fraternity brothers, and another friend, Rob Strasser, were approached by Jeff Schultz, Woodell's accountant and avid home brewer, with an idea to open a brewpub. Construction began in June 1988 in Ashland, along the Lithia Creek. The 10 bbl brew system was set up in the basement with a 60-seat Pub above. The first brews were American Amber Ale, Oregon Golden Ale and Shakespeare Stout. The Brewery and Pub opened in October 1988 to moderate success and soon, the company started looking to expand. In February 1989, construction began on the Bay Front Brew Pub in Newport, Oregon. In March, John Maier, a former Hughes Aircraft F15 designer and Seibel Institute graduate, joined the company. Mair was previously a brewer at Alaskan Brewing before he was recruited by Joyce.[4] The pub opened in May 1989. By 2018, Rogue had eleven locations dispersed throughout Oregon, Washington, and California.[5]  Rogue has sponsored the annual surfing event "The Gathering Longboard Classic" on Newport's South Beach.[6][7] At the end of 2018 Brett Joyce, (Jack Joyce's son) stepped down as company president and was replaced by general manager Dharma Tamm. Joyce retains an ownership stake and remains on the board.[8] In August 2023, Steven Garrett became the president, replacing Tamm.[9] On November 14th, 2025, Rogue Ales abruptly halted all operations in Newport, Oregon with no explanation.[10] It had filed for Chapter 7 bankruptcy on November 25, 2025 leaving behind over $16.7 million in unpaid debt. [11][2] The bankruptcy includes the subsidiary companies Rogue River Brewing Co. and Yaquina Bay Beverage Co.[2]  https://en.wikipedia.org/wiki/Rogue_Ales

Brewmaster John C. Maier joined the company in 1989 from Alaskan Brewing.[12] Rogue has produced more than 60 different ales. The company uses a proprietary yeast known as "Pacman".[12][13] Maier says that all of their beers are meant to go with food, and the company has worked with chefs,[14] brewing industry experts,[15] and restaurateurs.[16][17][18][19] Maier stepped down as brewmaster in July 2019,[20] and was replaced by Joel Shields.[21] ... Rogue has collaborated on brewing beers with Rogue Creamery, Portland State, Voodoo Doughnut, Dark Horse Comics,[22] and others. The brewery released Hot Sriracha Stout in 2013, made with the sauce of the same name.[23] ... The brewery once created a beer using a strain of yeast found in Brewmaster Maier's beard, known as their Beard Beer. Rogue has entered contests held by the Brewers Association multiple times, and has received several medals. Rogue has entered both the Great American Beer Festival (GABF) and the World Beer Cup (WBC).[24][25] In 2011, a group of employees from the Rogue Brewery in Newport, Oregon were unsuccessful in their attempt to unionize. Rogue was accused at the time for union-busting tactics at their Newport brewery, and has been questioned for their salary standards.[26] Rogue's Eugene Public House and Track Town Brewery was shut down in 2014. According to Northwest Brewing News, this was at least in part also due to Rogue's "cheapskate management tactics".[27] Rogue reportedly refused to let the brewers have an assistant, and some brewers were forced to carry heavy loads and spend their own money to work within the company's dollar-per-keg budget limits.[27] In July 2015, company president Brett Joyce dismissed those with complaints as having "an ax to grind".[28] https://en.wikipedia.org/wiki/Rogue_Ales

Tja, weer een prominente brouwerij weg; opgenomen in de bierhistorie. De Amerikaanse brouwerij kwam op eind jaren tachtig met de revival van de craft brewing beweging. Op https://brewpublic.com/beer-history/rogue-ales-turns-30-years-old-a-video-history/ is een filmpje te zien van ze, al is die niet te zien. 

Thirty years ago the late Jack Joyce co-founded a small brewery in the Southern Oregon town of Ashland that would gain worldwide notoriety through its ensuing years. Rogue Ales began its journey in 1988. https://brewpublic.com/beer-history/rogue-ales-turns-30-years-old-a-video-history/

Na dertig jaar is de rek eruit. Daar zit denk ik ook een clou voor brouwertijen: wat als de stichter er klaar mee is? Of met pensioen gaat?

The news hit like a rogue wave. Employees arrived at work to find “Closed Until Further Notice” signs plastered across locations from the flagship Newport headquarters to brewpubs in Portland, Astoria, and the newly opened Salem Public House. Rogue’s president, Steven Garrett, informed the Port of Newport that morning of the immediate shutdown, leaving a skeleton crew to pack up the remnants of a 47,000-square-foot facility that once buzzed with the alchemy of fermenting ales destined for shelves in all 50 states and over 50 countries. A Legacy Forged in Rebellion Rogue’s story is as bold and unfiltered as its flagship Dead Guy Ale. Founded in Ashland, Oregon, by University of Oregon alumni Jack Joyce and Bob Woodell, the brewery started as a defiant response to the bland lagers dominating the American beer landscape. Relocating to Newport in 1989, Rogue quickly became synonymous with innovation under the guidance of legendary brewmaster John Maier. Maier’s recipes—think Shakespeare Stout, Hazelnut Brown Nectar, and the malty Dead Guy Ale—garnered over 2,000 awards, turning Rogue into Oregon’s second-largest craft brewery at its peak and a national powerhouse. The brewery’s ethos was pure punk rock: self-reliance, eccentricity, and a touch of irreverence. They even brewed “Beard Beer” using yeast harvested from Maier’s famously unkempt facial hair. https://beerinfo.com/rogue-ales-closes-after-37-years-of-iconic-brewing/

The news that Rogue had suddenly slammed shut the doors on all their pubs and breweries is growing more shocking the longer we have to consider it. As recently as last year, Rogue was still one of the largest craft breweries in the US—50th, according to the Brewers Association’s most recent report. It had been declining a bit in relative numbers on that list, but apparently still selling quite a bit of beer. It wasn’t a new start-up managing risky gambles, either. Rogue has been around 37 years, over three decades of them in their large brewery in Newport. They were still functioning like a healthy brewery: a year ago, they penned a deal with the Portland Trailblazers to make a “Rip City” IPA, and this spring they opened a new pub in Salem. These kinds of breweries don’t just close up in the dark of night. And the way the announcement was handled, with nary a word to the press and crudely-scrawled “closed” signs on the doors of their properties made it all the more surreal.  https://www.beervanablog.com/beervana/2025/11/17/rogue-ales-1988-2025

We still don’t have the full story, and it may be a while before we do. In the meantime, it’s worth considering Rogue’s legacy, which is suffering some recency bias. Had Rogue closed a decade ago, people would have had a very different impression of its status in the terrain of American brewing. But in the hours and days after the announcement, in addition to the usual expressions of shock and dismay, I noticed a number of dismissive criticisms: “brands that had grown stale over the years,” “even then [15 years ago], it was clear Rogue was declining,” “I can’t remember the last time I ordered one.”  These may hint at the nature of Rogue’s declining sales: they had come to be seen as a legacy brewery in all the wrong ways. Their beers seemed out of date, despite a new “Dead Guy” line, and it’s been a long time since they were making beers on the leading edge of innovation. This is a curious coda, if this is indeed the end of the line, for a brewery that was for decades known largely for its innovation and experimentation. Well into the 21st century, Rogue was trying stuff no other brewery in the country was considering. If losing the latest incarnation of Rogue feels less like a loss than some of the other recent closures, at least in beer terms, we shouldn’t lose sight of its legacy as one of the most important breweries in the early craft era, or why people once thought it was so special. Rogue was fundamentally an expression of two very different minds: cofounder and business leader Jack Joyce and longtime head brewer John Maier. They were in some ways contrasting figures; Joyce was a corporate lawyer who understood brands while Maier was one of those homebrewer-turned pro tinkerers who understood beer but not business. In many breweries, the impulse to market and sell the beer undermines work in the brewhouse, but Rogue achieved a strange harmony as the visions of the two men converged. ... Dead Guy would become Rogue’s flagship, but only later—in the early days they were making beers like Shakespeare, an early oatmeal stout, the impossibly hoppy Old Crustacean Barleywine, Rogue ‘n Berry (made with marionberries), and Mexicali, a very early pepper beer—among many others. It’s also an irony that Rogue is no longer associated with hops, because in the early Maier years, pushing the envelope on bitterness was part of the brewery’s DNA. Maier’s nickname was “More Hops,” and he played a big role in developing the hoppy beers that would define the Pacific Northwest.  Today average consumers are so much more educated about beer, even if they’re just casual fans. They may not have a deep understanding of styles, but they recognize words like “lager” and “IPA.” In the late eighties and early nineties, drinkers had no concept of the beer world. In response, most breweries tried to stay within eyesight of consumer expectation, hoping to lure them into a new world with beers that weren’t too much of a departure from their expectation. Rogue went the opposite direction, making beer that no one recognized. It was a brewery for the adventuresome. It was also a “craft” brewery in the sense that John Maier was very transparent about how he made the beer, and shared his info with homebrewers as a way of empowering them to take chances as well. This gave Rogue a grassroots cred it could never have achieved through branding. In many ways, Maier was a practitioner of outsider art, an irony given that, outside the brewhouse, Rogue had the most sophisticated marketing and branding of any brewery on the west coast. Somehow, though, the name and the branding supported rather than undermined Maier’s work.  In 2025, Rogue suffered from the impression of being lame and uncool. Thirty years ago, Maier created the beers that helped define cool in the Northwest. ... Rogue was a member of the class of ‘88, that famous year when the not-quite founding generation that included Goose Island, Brooklyn, Deschutes, Vermont Pub & Brewery, Great Lakes and more. It was still early enough that breweries might have hoped to have some success, but none came into the world envisioning 50-state distribution or planning to get there—except Rogue. Joyce was at the forefront of creating a vehicle he could sell, perhaps like athletic shoes, to people around the country. Throughout his nearly twenty-year tenure at the head of the brewery, he was both the engine powering the company and its irascible, amusing face. The brewery’s name is shrouded apocrypha—I have heard at least three origin stories—but is a big part of what tied everything together. The first American craft breweries saw and sold themselves as rebels fighting the giant Borg of industrial beer, and the “Rogue” name fit right into that. It was also the bridge to Maier’s strange brews, prepping people right from the start to expect something unusual. Rogue was also one of the pioneers of the 22-ounce bottles, which aside from retailing at premium prices allowed for their large, silk-screened images. Here again, marketing and brewing came together. In the late-80s and early-90s, a packaging brewery focused on a core line with some seasonal offerings. Because it was focused on 22s, Rogue could and did spin off what was then a dazzling line of beers.   https://www.beervanablog.com/beervana/2025/11/17/rogue-ales-1988-2025

De rebelse pionier die mainstream wordt, wordt als minder cool gezien en wat als dat het bestaansrecht gaf? 

Here’s how I characterized it fifteen years ago: Rogue shifted their design to highlight the revolution through overtly socialist/communist symbolism. The art style is socialist realism, popularized during the cold war when the Soviets used art to support the revolution. It tends to focus on the strength and glory of the worker. Rogue, using these themes, features a variety of muscular men on the labels--a nod to the steel workers and farmers the Soviets employed. But Rogue doesn't stop at allusion. They also incorporate overtly communist symbols: the red star and the upraised fist. The star appears everywhere, and if you look carefully, you'll notice that it's always the left fist that comes up--a particular Trostkyite flavor. This dissident theme led naturally to the “Rogue Nation” concept—one of the earliest loyalty programs. Join and you became a card-carrying member of Rogue Nation, and those who engaged with the program would earn titles like “quartermaster.” On the one hand, the whole thing was deeply perverse—a large company using the symbolism and consciousness of leftist politics to support their capitalist ambitions—but with Maier’s beer, it somehow worked. It also gave them a platform for encouraging people to visit one of the pubs in their expanding chain.   https://www.beervanablog.com/beervana/2025/11/17/rogue-ales-1988-2025

Tja, dat kan ook nog. Dat de (jongeren)cultuur waarin Sovjet-memorabilia cool waren is vervaagd. Dat de huidige sfeer van het Trump-regime juist fascistische imperialistische denkbeelden verheerlijkt. In die 'zeotgeist' past geen socialoistische anarchistische tolerantie en autarkische rebellie.   

One of their more interesting projects isn’t well-remembered, but it was kind of bonkers in its ambition. Starting in the mid-2000s, Rogue began growing their own hops on a 42-acre property near Independence, along with a 256-acre farm in the Tygh Valley near Maupin. A few years later, they started a floor-malting operation and later introduced beers made with their ingredients (unfortunately labeled “Chatoe”). That venture didn’t pan out commercially, and they later divested themselves from agriculture, but it demonstrates what impressive ambition the brewery possessed. Sometimes when you take a big swing, you strike out. https://www.beervanablog.com/beervana/2025/11/17/rogue-ales-1988-2025

Tja, dat is ook weer zoiets. Duitse en Nederlandse (en Belgische) brouwers doen dat al gewoon; eogen hop telen. In goede relatie met de telers. Dus als kleine brouwer is het misschien rebels D-I-Y, maar commercieel niet echt logisch. 

It has been very hard for once-large founding-era breweries to survive the craft era. That’s particularly true of the Pacific Northwest, where names like Pyramid, BridgePort, Portland Brewing, and Redhook have completely or functionally vanished. Each one of those breweries pursued different strategies that led them to different forms of failure. Rogue, which always remained independent, seemed like it might avoid their fate. We don’t quite know yet what were the immediate factors that caused Rogue’s collapse, but it’s almost a sure bet that it will look different than any of the others. Like families, unhappy—or failing—breweries fail in their own way. https://www.beervanablog.com/beervana/2025/11/17/rogue-ales-1988-2025

Rogue Ales takes their name seriously. Their dedication to being a unique brewery and producing amazing craft beers makes their name more appropriate than most. Rogue Ales started back in 1988, when saying the term “craft beer” would get you some funny looks. There really wasn’t craft beer back then per se, but instead there were the standard macro breweries, and then there were these…well…rogues. People that wanted better beer and didn’t want to accept the current status as quo, so to speak. Rogue listened and opened their first brewpub in October of 1988 in beautiful Ashland, Oregon. The first beers they beers they brewed were American Amber and Oregon Golden. Over the years Rogue opened a second brewpub in Newport, Oregon as well as staring Rogue Farms where they grow many of the ingredients used in their beers. All in all, a very “Rogue” way of looking at the beer industry. 

But even the strongest brews can sour. Rogue’s closure wasn’t a bolt from the blue; it was the bitter culmination of years of industry headwinds. Craft beer sales have been flatlining since the pandemic, squeezed by inflation, shifting consumer preferences toward low- and no-alcohol options, and fierce competition from Big Beer conglomerates snapping up independents. According to the Brewers Association, six of Oregon’s 10 largest craft breweries saw sales dips in 2024, with Rogue suffering an 18% plunge—one of the steepest. Financial red flags had been waving for months. In August 2025, Rogue outsourced its national sales to U.S. Beverage LLC, a desperate pivot to stem bleeding margins. Yet debts mounted: $545,000 in back rent to the Port of Newport, plus up to $30,000 in unpaid taxes to Lincoln County, including interest. The Port had been negotiating payment plans, but the brewery’s 37-year tenancy ended in eviction-like fashion. “We’ve been working with them on debt for a while,” Port Executive Director Don Mann told local reporters, his tone laced with regret. The craft sector’s woes are emblematic of broader economic tremors. Post-COVID, on-premise sales at bars and restaurants—Rogue’s lifeblood—never fully rebounded. Younger drinkers are sipping hard seltzers and mocktails over hazy IPAs, and grocery aisles are flooded with cheap imports. Rogue, once the 50th largest U.S. craft brewer, had already retrenched: closing its Pearl District pub in 2020, a tasting room in Independence in 2021, and listing its Astoria property for sale last summer. The Salem pub’s spring 2025 debut now feels like a final, futile flourish.  https://beerinfo.com/rogue-ales-closes-after-37-years-of-iconic-brewing/

Maar goed, dat is een hoop brouwerijnieuws, terwijl er ook ruimte is voor andere schrijfselonderwerpen. 

William Shakespeare (Stratford-upon-Avon, ± 23 april OS 1564, gedoopt 26 april 1564 – aldaar, 23 april OS 1616) was een Engels toneelschrijver, dichter en acteur. Shakespeare wordt gezien als de grootste schrijver die Engeland ooit heeft voortgebracht; niet alleen vanwege de kwaliteit van zijn werken, maar ook vanwege zijn enorme invloed op de Engelse taal, waarin nog steeds honderden woorden, uitdrukkingen en citaten aan hem zijn toe te schrijven. Hij schreef 154 sonnetten en een aantal langere gedichten en kan beschouwd worden als de eerste moderne toneelschrijver. Zijn toneeloeuvre bestaat uit 38 werken, verdeeld over drie genres: tragedies, historische stukken en komedies over tijdloze, universele thema's die tot op de dag van vandaag gebruikt worden voor theaterbewerkingen, opera's, musicals en films. ... William Shakespeare (ook gespeld Shakspere, Shaksper en Shake-speare, in Nederland vroeger ook veelvuldig Shakespear,[9] omdat de spelling in de elizabethaanse periode niet vaststond) werd geboren in Stratford-upon-Avon in Warwickshire, in april 1564. William was de zoon van John Shakespeare, een succesvolle handelaar en wethouder en Mary Arden, een dochter uit een adellijke familie. De Shakespeares woonden toen in Henley Street. ... De naam Shakespeare zelf heeft mogelijk een militaire oorsprong, waarbij "shake spear" verwijst naar een speerwerper of krijger.[11] Het lijkt waarschijnlijk dat de familie oorspronkelijk uit Normandië komt. Le Chastelain de Couci, een Frans verhaal uit de 12e eeuw dat behoort tot het genre van de Trouvère (Noord-Franse dichters-zangers uit de Middeleeuwen), wordt toegeschreven aan Jakemes Sakesep. Ook het feit dat in de Normandische "Pipe Rolls" uit het jaar 1195 een zekere "William Sakeespee" voorkomt, duidt op de waarschijnlijkheid dat de familie van de dichter afkomstig was uit het noorden van Frankrijk en na de Normandische verovering van Engeland het Kanaal is overgestoken.[12] In Engelstalige documenten wordt de naam "William Sakspeer" voor het eerst vermeld in 1248. In de 13e en 14e eeuw duikt de naam Shakespere herhaaldelijk op in verslagen uit Warwickshire (West Midlands). Het betreft vermoedelijk een uitgebreide katholieke familie die soms op enkele kilometers afstand van elkaar woonden. ... Shakespeare kreeg eenmaal in Londen al snel naamsbekendheid als acteur en schrijver. Acteergezelschappen waartoe Shakespeare kon hebben behoord, nadat hij in Londen was aangekomen, zijn Lord Strange's Men, the Lord Admiral's Men, the Earl of Pembroke's Men en the Earl of Sussex's Men. Onderzoekers hebben er vroeger op gespeculeerd dat hij tot het gezelschap van Ferdinando Stanley (Lord Strange) was toegetreden, maar daarvoor ontbreekt enig bewijs. Shakespeares vroege eigen werken lijken duidelijke imitaties van en parodieën op werken van Christopher Marlowe en Thomas Kyd (zoals het in die tijd zeer populaire The Spanish Tragedy).[20] Uiteindelijk werd William Shakespeare mede-eigenaar van The Lord Chamberlain's Men.[noot 4] Uit verschillende documenten uit die tijd blijkt dat Shakespeare een rijk man werd in de jaren dat hij in Londen woonde en werkte. Hij bleef in deze jaren heen en weer reizen tussen Londen en zijn geboorteplaats Stratford, waarbij hij geregeld in Oxford verbleef. Dit blijkt uit aantekeningen van onder meer Alexander Pope en de oudheidkundige Thomas Hearne.[21]... Hij ligt begraven in de Holy Trinity Church in Stratford-upon-Avon, waar jaarlijks miljoenen bezoekers het gedicht op zijn grafsteen lezen. .... In 1623, zeven jaar na Shakespeares dood, werden al zijn stukken (op twee na) uitgegeven in wat nu bekendstaat als de First Folio-uitgave. Deze bijzonder waardevolle uitgave wordt meestal als basistekst gebruikt.... In de First Folio van 1623 werden Shakespeares toneelstukken ingedeeld in blijspelen, treurspelen en historiespelen (in het Engels Comedies, Tragedies and History Plays.  https://nl.wikipedia.org/wiki/William_Shakespeare

For a quart of ale is a dish for a king. William Shakespeare https://www.azquotes.com/author/13382-William_Shakespeare/tag/beer

I would give all of my fame for a pot of ale and safety. William Shakespeare  https://www.azquotes.com/author/13382-William_Shakespeare/tag/beer

Blessings of your heart, you brew good ale. William Shakespeare  https://www.azquotes.com/author/13382-William_Shakespeare/tag/beer

Dost thou think, because thou art virtuous, there shall be no more cakes and ale? William Shakespeare https://www.azquotes.com/author/13382-William_Shakespeare/tag/beer

Would I were in an alehouse in London. William Shakespeare https://www.azquotes.com/author/13382-William_Shakespeare/tag/beer

And I will make it felony to drink small beer. William Shakespeare  https://www.azquotes.com/author/13382-William_Shakespeare/tag/beer

Ale (beer made with a top fermenting yeast) was the drink of choice in Shakespeare's day. Everyone from the poorest farmer to the Queen herself drank the brew made from malt, and a mini brewery was an essential part of every household. Shakespeare's own father was an official ale taster in Stratford – an important and respected job which involved monitoring the ingredients used by professional brewers and ensuring they sold their ale at Crown regulated prices. Beer, however, eventually became more popular than ale. "In 1574, there were still 58 ale brewers to 33 beer brewers in the City [London], but beer gradually replaced ale as the national drink over the course of the century" (Picard, 187). https://shakespeare-online.com/faq/shakespearedrinking.html

Naast bier is er zelfs een brouwerij naar hem vernoemd:

Shakespeare Brewing Co is a family-run brewery, based in the heart of Shakespeare Country, that has been inspired by the great Bard himself. Our passion is brewing quality ales, the traditional way, using only the finest natural ingredients. https://www.shakespearebrewingco.com/

Ale was a key component in many of William Shakespeare’s plays and it is documented that the great Bard was partial to the odd tipple or two! In honour of what would have been Shakespeare’s birthday and the 400th anniversary of his death, Joe Holiday, Head Brewer at the North Cotswold Brewery, decided to set up a new brewery inspired by the great Bard himself. Brewing with only the finest malts from Warminster Maltings and English hops from Charles Farams, Shakespeare Brewing Co has crafted a range of premium ales. It is the aim that this range of superb ales captures the imagination of both locals and visitors alike; Stratford-upon-Avon is known for its plethora of events throughout the year, celebrating England’s greatest and most celebrated playwrite. ... Did you know... Head Brewer Joe has lived in Warwickshire all his life and even attended the same school as William Shakespeare, King Edward VI Grammar, in Stratford-upon-Avon. https://www.shakespearebrewingco.com/ourstory

Wispe 1683

De Wispe 1683 (33cl) is geïnspireerd op een recept uit de 17e eeuw, de hoogtijdagen van de Weesper brouwindustrie. Met een bierhistoricus is achterhaald hoe het gerstedrank uit die tijd moet hebben gesmaakt. Hierbij is gebruik gemaakt van een origineel Amsterdams bierrecept uit de 17de eeuw. https://www.wispe.nl/product/wispe-soet/

Wispe 1683 (5,0%) is een bovengistend, meergranen bier, met authentieke ingrediënten als boekweit, haver, steranijs en koriander. https://www.wispe.nl/product/wispe-soet/

EBU 32 bitterheid EBC 24 kleur ALC 5,0% percentage TEMP 6°C serveren https://www.wispe.nl/product/wispe-soet/

Drie broers en een stad met een rijke brouwgeschiedenis. Een neogotische kruiskerk in de oude binnenstad van Weesp wordt omgetoverd tot bierbrouwerij. Hoe kwamen de broers Vellenga eigenlijk op het idee om aan dit avontuur te beginnen?... Dit verhaal begint in 2008 toen Jerrit in Brussel werkte. Zijn twee broers, Jitze en Remko, kwamen regelmatig naar de Belgische hoofdstad om hem te bezoeken. Jerrit brouwde in die tijd thuis zelf bier. Jitze verhuisde in die periode naar Weesp en ging zich verdiepen in de geschiedenis van zijn nieuwe stad. Al vlot kwam hij er achter dat Weesp minstens zo’n interessante biergeschiedenis kent als veel steden van onze zuiderburen. ... En daar in een Belgisch biercafé kwam het bij elkaar. Hier ontstond het idee om Weesp weer een eigen bier te geven. Een eenmalig brouwsel om een oude traditie weer nieuw leven in te blazen. Bij brouwerij De Prael in Amsterdam konden ze in 2009 terecht om het bier te brouwen. Er ging 1.500 liter blond bier de ketels in dat al was verkocht voordat het in flessen was afgevuld. Een tweede brouwsel volgde snel en het biermerk Wispe was geboren. Alle etiketten plakten de broers met de hand op de flessen en ze reden vele kilometers om de dozen bier bij de eerste klanten af te leveren. Alle vrije uren staken ze in de brouwerij.... Het avontuur groeide groter en de broers begonnen de bierproductie op te schroeven. Nieuwe bieren, zoals de Wit en Tripel werden geïntroduceerd en er werd gebruik gemaakt van de ketels van meerdere brouwerijen. Het honderdduizendste flesje Wispe bier werd verkocht in 2013. De Wispe bieren lagen inmiddels door heel Nederland en over de grens in diverse Belgische steden. In 2015 verkocht Wispe honderdduizend flessen bier in een jaar tijd. Tegelijkertijd nam de Nederlandse biercultuur een vlucht, steeds meer kleine biermerken betraden de markt. Het verlangen van de broers groeide om het heft in eigen handen te nemen en een volgende stap te zetten. ... De tijd was rijp voor een eigen bierbrouwerij. In 2015 vonden ze de plek waar de Wispe Brouwerij moest komen, in de Sint-Laurentiuskerk. Wat de broers niet wisten is dat het een klus van jaren zou worden om de kerk te herbestemmen en verbouwen tot bierbrouwerij. Het avontuur zou nu pas écht beginnen.... De broers waren volop bezig met de plannen toen in de avond op 8 november 2016 brand uitbrak boven in de kerktoren. Honderden mensen staan op ruime afstand te kijken als de torenspits naar beneden stort. De spits valt van grote hoogte vlak voor de kerk neer. Rond half elf wordt het sein ‘brand meester’ gegeven. In het schrille ochtendlicht op de dag na de brand wordt duidelijk hoe groot de schade is. De Sint-Laurentiuskerk en toekomstige brouwerij, biedt zonder torenspits een trieste aanblik... De broers besluiten door te zetten. Werklieden rijden af en aan om het puin af te voeren. Als in 2017 eindelijk ook alle vergunningen rond zijn, kan de verbouwing van de kerk starten. Er wordt begonnen met het herstel van de fundering: 130 stalen palen worden diep de grond in geslagen, 30.000 kilo staal wordt gevlochten en 300.000 liter beton gestort. De volgende stap is om van het casco een brouwerij te maken, met lagerruimte, bottelarij, opslag, jeneverstokerij, horeca en bierwinkel. Tegelijkertijd wordt de afgebrande torenspits voor de kerk opnieuw opgebouwd. Op 8 november 2018 – precies twee jaar na de brand – wordt de nieuwe spits weer op de toren gehesen. In juni 2019 arriveren de koperen brouwketels en enorme lagertanks. Allemaal op maat gemaakt en stuk voor stuk door de smalle doorgang van de kerk op hun plek gezet. Het is 14 februari 2020. De verbouwing is na vijf jaar voltooid. Precies honderd jaar na het sluiten van de laatste bierbrouwerij in Weesp, kunnen de deuren van de Wispe Brouwerij worden geopend. Er kan weer echt Weesper bier worden gebrouwen in de oude binnenstad. ... Als bezoeker loop je bij binnenkomst recht op de prachtige bar af, die als een hedendaags altaar voor een lichte marmeren tapwand is geplaatst. Boven de tapwand pronken in de hoge ruimte de koperen brouwketels van Wispe. De brouwerij ademt de sfeer uit van de jaren ‘20 van de vorige eeuw. De tijd die een einde bracht aan de rijke brouwgeschiedenis van Weesp. Maar oude tradities herleven in de Wispe Brouwerij. Precies wat de broers voor ogen hadden. Bezoek de brouwerij voor een goed glas bier en boek een rondleiding. Zo beleef je het verhaal van Wispe en het rijke bierverleden van de stad Weesp. https://www.wispe.nl/ons-verhaal/

Rond 1150 wordt voor het eerst gesproken van Wispe, de oude benaming voor Weesp. Dankzij het schone water uit de Vecht stond de stad lange tijd bekend om haar bier van uitstekende kwaliteit. Weesp voorzag Amsterdam van bier en bevoorraadde de grote VOC-schepen. Het Weesper bier was tot ver buiten de landsgrenzen bekend. https://www.wispe.nl/ons-verhaal/

We hebben een kerk omgetoverd tot brouwerij. Een prachtige plek waar we onze creativiteit de vrije loop laten en onze bieren brouwen. Nieuwsgierig naar de Wispe bieren en ons brouwproces? Boek dan een rondleiding en ontdek alles over de rijke brouwgeschiedenis van Weesp, hoe we onze bieren brouwen en de jenever en likeuren van Anker Weesp worden gestookt. ... Om bier te maken heb je eigenlijk niet meer nodig dan water, mout, hop en gist. Met deze basisingrediënten kun je vervolgens eindeloos variëren. Wat Wispe bijzonder maakt, is dat ons bier een eigen karakter heeft. We weten wat we doen, elke stap van het brouwproces. Zo komen de unieke smaken in onze bieren tot leven. ... Op een steenworp afstand van de brouwerij verbouwen we onze hop. Het hopveld is te bezoeken. De hop is onmisbaar voor onze bieren. Om alle ingrediënten aan je te laten zien werken we ook aan een eigen proeftuin. Zo ervaar je straks het complete proces: van onze brouwgranen, hop en kruiden, tot een goed glas Wispe bier op tafel. Bezoekadres Wispe Hopeveld Weesperbinnenweg 7-9 1398 PC Muiden  https://www.wispe.nl/brouwerij/

De lokale molenaar vond een oud Weesper jeneverrecept terug uit 1630 en besloot dit na te gaan maken. Hieruit kwam de kleinschalige stokerij Anker Weesp voort die nu is gevestigd in de Wispe Brouwerij. De stokerij is een begrip in de wijde omgeving. Hier wordt authentieke jenever gestookt zoals dat ooit werd gedronken in de 17e eeuw. Naast jenever stookt Anker Weesp ook verschillende likeuren en gin. Fantastische borrels die we met trots serveren naast onze bieren in het Wispe brouwcafé. Zowel puur als in overheerlijke cocktails. https://www.wispe.nl/brouwerij/

Ze brouwen o.a.:

Wispe Blond (6%)

Wispe Wit (4,8%)

Wispe Weizen (5,4%)

Wispe Bock (6,5%)

Wispe Dubbel (7,2%)

Wispe Tripel (7,6%)

Wispe Quadrupel (10,5%)

Wispe IPA (6,3%)

Wispe NEIPA (5,8%)

Wispe Session IPA (3,8%)

Wispe Porter (5,8%)

Wispe Saison (6,8%)

En het bier waar ik het nu over wilde hebben Wispe 1683 (5,0%) 

De Wispe 1683 is geïnspireerd op een recept uit de 17e eeuw, de hoogtijdagen van de Weesper brouwindustrie. Het is een bovengistend, meergranen bier, met authentieke ingrediënten. De Wispe 1683 versterkt de smaak van vis, ui en zoete groente. https://www.wispe.nl/bieren/

Het bier smaakte heerlijk. Jammer dat het zo snel was uitverkocht. Ik vond het een geweldig bier, wat vinden anderen?

ZICHT/KLEUR Goudkleurig en troebel. GEUR Aroma's van kruiden, waaronder steranijs. SMAAK Gelaagd bier met zowel fris-zure als zoete fruittonen. Het bier is zacht van smaak. AFDRONK Kruidige afdronk met tonen van steranijs. CULINAIR Heerlijk bij fris-zure kazen of ossenworst. BIJZONDERHEDEN Dit bovengistende bier is geïnspireerd op een recept uit 1683. De periode waarin het Weesper bier hoogtij viert. Het is een bovengistend meergranen bier. Gebrouwen met authentieke ingrediënten. https://www.mitra.nl/product/wispe-soet-1683-33cl

Wispe Soet 1683 is een Blond met 5,0% alcohol. Wispe Soet 1683 wordt gebrouwen door Bierbrouwerij Wispe in Weesp. ... Wispe Soet 1683 is een historisch blond bier uit Weesp. Het is een licht speciaalbier met friszure en zoete fruittonen en een alcoholpercentage van 5%. ... Wispe Soet 1683 heeft een kruidig aroma, waarin je ook steranijs kunt ontdekken. De smaak bevat friszure, maar ook zoete fruittonen. Het bier is zacht van smaak en de afdronk is kruidig met tonen van steranijs. Dit bier, gebasseerd op een historisch recept, gaat goed samen met fris-zure kazen of ossenworst. Het bier is geïnspireerd op een recept uit 1683. De periode waarin het Weesper bier hoogtij vierde. Het is een bovengistend meergranen bier. Gebrouwen met authentieke ingrediënten. https://www.biernet.nl/bier/merken/wispe-soet-1683

De Wispe 1683 is geïnspireerd op een recept uit de 17e eeuw, de hoogtijdagen van de Weesper brouwindustrie. Met een bierhistoricus is achterhaald hoe het gerstedrank uit die tijd moet hebben gesmaakt. Hierbij is gebruik gemaakt van een origineel Amsterdams bierrecept uit de 17de eeuw. Beschrijving Schenktemperatuur 6°C Alcoholpercentage  5% EBC  24 IBU  32 Grondstoffen  water, gerste-, havermout, boekweit, hop, steranijs, koriander, gist Gisting  bovengisting Gefiltreerd  nee Gepasteuriseerd nee Brouwerijen Wispe Brouwerij https://www.nederlandsebiercultuur.nl/databank/bier/20791-wispe1683

Allemaal erg beschrijvend, maar ik mis een jubelreview, op Untappd (https://untappd.com/b/wispe-brouwerij-wispe-1683/5487725) een hoop foto's, maar ook daar niet veel duiding.

Ik wilde eigenlijk nog wat klagen over de historie 'alsof er in 1683' al lekker bier zou zijn. Maar op Untappd zie ik dat er 9 verwijzingen zijn naar dit getal: https://untappd.com/search?q=1683

Een roggenbier anno 1683? NOuja dat Reinheitsgebot stamt al uit 1487 en 1516 als ik Wikipedia (https://nl.wikipedia.org/wiki/Reinheitsgebot) mag geloven. Het is dus waarschijnlijk dat het bier destijds als bestond. En het was lekker! Dus een aanrader! 

Wetenschappers brouwen bier zoals in 1574 en ontkrachten mythen

Wetenschappers brouwen bier zoals in 1574 en ontkrachten mythen (https://historianet.nl/cultuur/gastronomie/wetenschappers-brouwen-bier-zoals-in-1574-en-ontkrachten-mythen)

Eerst brouwden de onderzoekers het bier precies zoals het in het 16e-eeuwse Ierland werd gemaakt. Daarna analyseerden ze het brouwsel en ontdekten ze dat verschillende aannamen over alcoholgebruik in die tijd niet klopten.  (https://historianet.nl/cultuur/gastronomie/wetenschappers-brouwen-bier-zoals-in-1574-en-ontkrachten-mythen)

GEPUBLICEERD OP 03.06.24 DOOR MARIA APPEL

Een multidisciplinair team van historici, archeologen, microbiologen, landbouwdeskundigen, ambachtslieden, mouters en boeren is erin geslaagd om bier te brouwen zoals dat in 1574 in Dublin Castle in Ierland werd gedaan. Hiervoor werden 16e-eeuwse biervaten, gewassen en processen bestudeerd, en dat ging er zeer gedetailleerd aan toe. Het uiteindelijke brouwsel heeft nieuwe inzichten over bierconsumptie opgeleverd en gangbare ideeën over de alcoholcultuur van het verleden uitgedaagd. ... Het grote experiment maakt deel uit van het project FoodCult, dat de voedselcultuur in Ierland tussen 1550 en 1650 bestudeert. De resultaten van het drie jaar durende project laten zien dat het bier in veel opzichten lijkt op de pils zoals we die nu kennen. Hoewel de bierconsumptie ongetwijfeld van dag tot dag verschilde, staat het vast dat de mensen in de 16e eeuw meer bier dronken dan wij nu doen.  (https://historianet.nl/cultuur/gastronomie/wetenschappers-brouwen-bier-zoals-in-1574-en-ontkrachten-mythen)

Uit een verslag van Dublin Castle blijkt dat de bewoners en werknemers in 1574 479 okshoofden bier dronken. Een okshoofd is een middeleeuwse inhoudsmaat.

De jaarlijkse bierconsumptie van Dublin Castle bedroeg zo’n 120.000 liter.

De bronnen vermelden niet hoe die hoeveelheid werd verdeeld. In The Historical Journal schrijven onderzoekers dat het neerkomt op 2,8 tot 4,73 liter bier per dag voor elke persoon op het kasteel.

Uit een andere historische bron blijkt dat een Ierse metselaar uit Christ Church meer dan 7 liter bier dronk op dagen dat zijn werk extra zwaar was. (https://historianet.nl/cultuur/gastronomie/wetenschappers-brouwen-bier-zoals-in-1574-en-ontkrachten-mythen)

Tja liters per dag zegt niet zo veel want hoe secuur mat men dat eigenlijk? Hoe lang duurde zo een dag? En hoeveel drink je zoal op een dag normaal al?

Mensen konden in de 16e eeuw meer bier drinken omdat het alcoholpercentage lager lag. Dat is een wijdverbreide aanname, maar volgens de onderzoekers klopt het niet. Het bier uit Dublin Castle had een alcoholpercentage van circa 5 procent. De onderzoekers ontdekten ook dat de arbeiders niets moesten hebben van licht bier van rond de 2 procent, omdat ze het ongezond vonden. Dit geeft aan dat de mensen overdag behoorlijk dronken moeten zijn geweest, alleen al door wat ze voor en na hun werk dronken. (https://historianet.nl/cultuur/gastronomie/wetenschappers-brouwen-bier-zoals-in-1574-en-ontkrachten-mythen)

Welke wetenschappers en op basis waarvan dan? Zijn er middeleeuwse arbeiders geïnterviewd? 

Als je in de 16e eeuw dorst had, moest je een biertje drinken. Dit is een andere wijdverbreide opvatting. Het idee is dat water vervuild was en daarom gevaarlijk om te drinken. Maar ook dat is een mythe.  (https://historianet.nl/cultuur/gastronomie/wetenschappers-brouwen-bier-zoals-in-1574-en-ontkrachten-mythen)

Ook dat vraag ik me af. Was er niet zoiets als pest, tyfus en dergelijke?

Voedselhistoricus Susan Flavin vertelt over bierbrouwen en het onderzoek op de website van historianet en er is meer informatie over het brouwexperiment te lezen..

Ale Mania (6,5%)

Ik drink een Ale Mania Maibok. Het bier van 6,5% is blond en gehopt met Herkules, Callista en Saphire.  De afdronk is bitter en die smaak blijft lang plakken. Het bier is volgens het etiket handwerkelijk gebrouwen en afgevuld in Bonn. Het lijkt me een collab van Ale Mania en Lieber Waldi.

Op zich wel een leuke woordspeling Ale Mania. Het doet me denken aan Allemagne: 

L'Allemagne (/almaɲ/ ; en allemand : Deutschland /ˈdɔʏtʃlant/ Écouter), en forme longue la République fédérale d'Allemagneb, abrégée en RFA (en allemand : Bundesrepublik Deutschland /ˈbʊn.dəs.ʁe.puˌblik ˈdɔʏtʃ.lant/ Écouter, abrégée en BRD), est un État d'Europe centrale, et selon certaines définitions d'Europe de l'Ouest, entouré par la mer du Nord, le Danemark et la mer Baltique au nord, par la Pologne à l'est-nord-est, par la Tchéquie à l'est-sud-est, par l'Autriche au sud-sud-est, par la Suisse au sud-sud-ouest, par la France au sud-ouest, par la Belgique et le Luxembourg à l'ouest, enfin par les Pays-Bas à l'ouest-nord-ouest. Décentralisée et fédérale, l'Allemagne compte quatre métropoles de plus d'un million d'habitants : la capitale Berlin, ainsi que Hambourg, Munich et Cologne. Le siège du gouvernement est situé dans la ville de Berlin et dans la ville fédérale de Bonn. Francfort-sur-le-Main est considérée comme la capitale financière de l'Allemagnec : dans cette ville se trouve le siège de la Banque centrale européenne. La langue officielle du pays est l'allemand. Beaucoup de peuples germaniques occupent le nord du territoire actuel depuis l'Antiquité classique. (https://fr.wikipedia.org/wiki/Allemagne)

Alemania

German flag

Visión general

Capital: Berlín

Lenguas oficiales de la UE: Alemán

País miembro de la UE: desde el 1 de enero de 1958

Moneda: euro. Miembro de la zona del euro desde el 1 de enero de 1999.

Schengen: miembro del espacio Schengen desde el 26 de marzo de 1995.

(https://european-union.europa.eu/principles-countries-history/country-profiles/germany_es)

Alemania (en alemán, Deutschland, pronunciado /ˈdɔʏtʃlant/ ( escuchar)), oficialmente República Federal de Alemania (en alemán, Bundesrepublik Deutschland pronunciado /ˈbʊndəsʁepuˌbliːk ˈdɔʏtʃlant/ ( escuchar)), es uno de los veintisiete Estados soberanos que forman la Unión Europea. Constituido en Estado social y democrático de derecho, su forma de gobierno es la república parlamentaria y federal. Su capital es Berlín. Está formado por dieciséis estados federados (Bundesländer) y limita al norte con el mar del Norte, Dinamarca, Suecia (frontera marítima) y el mar Báltico; al este con Polonia y la República Checa; al sur con Austria y Suiza; y al oeste con Francia, Luxemburgo, Bélgica y los Países Bajos. La ciudad de Büsingen am Hochrhein, enclavada en Suiza, también forma parte de Alemania. El territorio de Alemania abarca 357 376 km² de extensión12​ y posee un clima templado. Con casi 83 millones de habitantes, es el país más poblado entre los Estados miembros de la Unión Europea, y es el hogar del tercer mayor grupo de emigrantes internacionales. En 2014, Alemania fue el segundo destino de las migraciones más popular en el mundo, después de Estados Unidos.18​ Las palabras alemán y Alemania son latinizaciones del antiguo germánico allmanis (compuesto de all ‘todos’ y man ‘hombre’, es decir, ‘todos los hombres’); el historiador romano Amiano Marcelino fue el primero en hablar de Alamannia en el siglo iv para aludir a una confederación de tribus germánicas.[cita requerida] (https://es.wikipedia.org/wiki/Alemania)

It took a good while for German brewers to hop onto the craft beer wagon. But now the revolution is on! Find out more about craft beer made in Germany... Fritz Wülfing is the prototype of the craft beer brewers: started as a homebrewer, his beer was praised, and he started a real company, Ale-Mania Brewery. On the side, mind you.....A CRAFT BREWER AS TAKEN FROM THE PICTURE-BOOK: FRITZ WÜLFING FROM BONN FOUNDED “ALE-MANIA”, WHICH WAS FORMERLY KNOWN AS “FRITZ ALE”. (FOTO: STP) Soon enough we will talk about Fritz Wülfing. A quiet, friendly, clever, humble man from Bonn, who is without a doubt one of the biggest stars of the craft beer scene, though he himself would never ever admit it. However, we start with Jimmy Carter. Because Jimmy Carter would have liked Fritz Wülfing. After all, when he kicked off the craft beer revolution in 1978 (or maybe not, but we will get to this controversial theory shortly), it was all about people like Fritz Wülfing. When President Carter signed HR 1337, he was signing a law that allowed Americans to brew beer at home. Real beer. Since Prohibition, homebrewing beer with more than 0.5 % alcohol was forbidden. This action can be seen as the birth of the American homebrewing movement. And at least a part of the craft beer movement arose from that. (A second game-changing moment came when, in some states, the operation of “Brewpubs” was legalized. Carter didn’t have anything to do with that, so it wasn’t like Carter started everything by himself. But you’re allowed to, and should, mention him when talking about the history of craft beer). It started harmlessly. As a hobby. After Carter’s home brewing bill was passed, people such as Fritz Wülfing started to make beer. People that weren’t really professionals, but rather brewed for themselves and for a few friends in their kitchen or garage. People that initially just enjoyed brewing but at some point developed a certain ambition to constantly try and make better beer. They started to play around with different styles of beer, trying special ingredients and comparing notes with each other. But only in the evenings and on the weekends.  During the day they had normal day jobs that had nothing to do with beer. That’s exactly how it was for Fritz Wülfing. But about ten years ago, not in the 80s. And in Bonn, not in the Midwest. Partly by chance, partly inspired by a trip the USA, but above all because he was always a self-proclaimed “conscious beer drinker”, the engineer began to brew beer. As a hobby, on the side. His full-time job was as a process engineer at Deutsche Telekom. But then his hobby spun out of control, growing and growing. The more beer Wülfing brewed, the better it got. And the better the beer got, the more he brewed. Because friends and acquaintances asked him to, because it was just so damn delicious. At some point the home brewer began his search for a brewery outside his house, where he could brew his beer on a large scale – well, why not – and even sell it. He founded, still on the side, a beer brand that was at first called “Fritzale” and now goes by the name of Ale-Mania brewery. (https://www.hopfenhelden.de/en/ale-mania-brewery/)

But, at that time, Wülfing was what he would call a “cuckoo brewer”. In the USA they say gypsy brewer. Here, they say “Wanderbrauern” (wandering brewer). Wülfing stands by “cuckoo” – and it actually fits pretty well. It refers to the brewers that don’t have their own brewery, no brew kettle, no fermentation tank, no warehouse. Instead, they use someone else’s facilities, renting it bz the brew. And the hobby became serious business. And Ale-Mania brewery. It took a while for Wülfing to find his perfect nest. The provision of raw materials, brewing equipment, and most importantly the mindset of the brewer must be just right when you want to brew American beer in the middle of western Germany. The first “Fritzales” were pale ales and IPAs, but they also had an imperial IPA, an American IPA, and even a stout. Currently there’s a gose, and in the fall an imperial red ale will make an appearance. The hobby brewer found a suitable partner in the Vormann-Brauerei in Hagen Dahl. However, 100 kilometers away from Bonn. Each way. “The driving is a pretty big time suck,” he says. “The family suffers a bit because of it.” Sure, he could let the brewer there work on it by himself, but Wülfing responds, “I can’t delegate the brewing. I have to do it myself.” As of this summer, in the fall at the latest and by the end of the year really at the latest, all of that will change. The former homebrewer will become a just-around-the-corner-from-homebrewer. Fritz Wülfing – and again while still working full-time as a process engineer – has founded his own company, Biersmarck GmbH. Derived from Bismarck. Otto von Bismarck. Actually, when you think about it, the German Jimmy Carter. Or at least a statesman who tended towards beer. Fritz Wülfing mainly alludes to the fact that Bismarck introduced the “Bierabend” (literally “Beer Evening”) to parliamentarians so that they could combine work and pleasure. And with the founding of Biersmarck GmbH, Fritz Wülfing is also building his own nest in Bonn, opening an Ale-Mania brewery. “I can get there by bike,” he says. And he’s pleased about it. You can imagine that Jimmy Carter had such happy hobby-gets-serious-business-brewers in mind when he legalized homebrewing back in October 1978. And Bismarck surely would have tried his beer during one of the long, hard, beer-filled late-night sessions in Parliament. (https://www.hopfenhelden.de/en/ale-mania-brewery/)

Nina Anika Klotz a freelance journalist living in Berlin, ... founded Hopfenhelden, literally “Hops Heroes”, in fall 2013. Germany’s first craft beer magazine. (https://www.hopfenhelden.de/en/ale-mania-brewery/)

Who would have thought that Germany of all places would take so long to join the craft beer revolution. It didn’t start until 2012 and is still far from being big – but it feels as if it could be something really big. There’s various reasons why we’re so slow, one being the ridiculous “Reinheitsgebot”: in Germany you are not allowed to call a beer a beer if it contains anything besides the following four ingredients: water, malt, hops and yeast. So there goes all these fantastic beer styles using fruit, honey, or spices – you won’t be allowed to sell them as “beer” and need to call them funny names like “beer-like, alcoholic beverage fermented with fruits”. Furthermore, among German beer drinkers the Reinheitsgebot is often mistaken as a seal of quality – which of course it’s not. Being brewed according to the Reinheitsgebot doesn’t automatically make a beer good, just as being brewed not according to the Reinheitsgebot won’t instantly make it a bad beer. Which we, the “enlightened” craft beer drinkers, already know. (https://www.hopfenhelden.de/en/craft_beer_magazin_hopfenhelden/)

Enlightenment, or rather the lack of enlightenment, probably is the main reason why craft beer didn’t happen any earlier in Germany: being able to choose from quite a large range of breweries that are actually selling decent beer made most of us, drinkers and brewers alike, think that we were blessed to live in the land of good beer – if not the land of the best beer. Ever. Period. Around 2012, however, a few brewers took inspiration from abroad and started experimenting with different beer styles that were not at all common on German beer shelves. Especially in Berlin, the capital, with all its expats and tourists from craft beer countries, a pretty lively craft beer scene started to develop in less than a year. There are about a dozen craft brewers by now plus a good handful of craft beer bars, several craft beer events during the year, and more and more “Spätis” (typical Berlin corner stores) stocking up on craft beer. No wonder craft beer heroes from abroad, like Brew Dog and Stone Brewing, chose Berlin to start their German branches. But all over Germany, in Hamburg and around Munich, as well as in many smaller places in between, craft beer business are popping up. Compared to the UK or the US there’s many more professionals amongst the craft brewers, more trained brewers than homebrewing amateurs. That means their technical skills are extremely high – but sometimes they might lack the bold easiness of an amateur who just tries and sees how it works: “So why don’t we put in some pineapple…?” – It’s hard for a trained German Reinheitsgebot-brewer to think like this. But we are getting there. Germany’s craft beer scene is constantly growing and becoming more adventurous. And it is ready to show you craft beer folks abroad what it can brew. So stay tuned to German craft beer magazine Hopfenhelden to learn more about those folks brewing you some amazing German craft beer. (https://www.hopfenhelden.de/en/craft_beer_magazin_hopfenhelden/)

Lieber Waldi – Hallo, das sind wir. Da wird ja der Hund in der Pfanne verrückt. Einige Jahren haben wir in der Küche daheim rumexperimentiert, ehe wir im Sommer 2020 den Entschluss fasten, uns als so genannte Gypsy Brauer in mittelgroßen Brauereien einzumieten, um dort unsere Biere unter professionellen Voraussetzungen zu brauen.  Unser stetig wechselndes Sortiment umfasst Bierstile wie Pale Ales, IPAs, Lager, Belgisch Blondes oder auch Stouts und den Aufbau einer Core Range, also Biere, die wir fest im Sortiment haben. So z.B. unser Em Dackelsche, ein Wiess (d.h. ein unfiltriertes Kölsch) oder das I‘m a Rocketdog, ein stark gehopftes, fruchtiges Pale Ale. Im Fokus steht für uns Biervielfalt, interpretiert sowohl traditionell als auch modern und kreativ. (https://lieberwaldi.de/pages/uber-uns)

Maibock Collab Lieber Waldi + Ale Mania

Bier Zutaten Craft Beer online kaufen Zutaten Wasser , Gerstenmalz , Kramellmalz , Hopfen , Hefe Biersorte Bierstil Craftbeer kaufen Bierstil Bock bier geschmack craft beer Geschmack Erdbeere,fruchtig,Getreide,Malzig,Süß Alkoholgehalt Craft Beer Alkoholgehalt 6.5% Vol. Hopfensorten in Craft Beer Bier Hopfensorten Herkules , Callista , Saphir Malzsorten von Craft Beer Bier Malzsorten Gerstenmalz,Karamellmalz Bittereinheiten Bier Craft Beer Bittereinheiten K.A IBU Stammwuerze im Bier Prozent Stammwürze K.A °P Brauerei Craft Beer bestellen Brauerei Lieber Waldi GbR Dustin Liebenow, Julian Waldner , Blankenheimer Str. 4, D – 50937 Köln (https://www.alehub.de/biere/ale-mania-craftbeer-online-kaufen/maibock-collab-lieber-waldi-ale-mania/)

Een meibock, dus een lentebokbier.  

IJ IPA commercieel

IJ IPA is een India Pale Ale met 6,5% alcohol. IJ IPA wordt gebrouwen door Brouwerij 't IJ in Amsterdam. (https://www.biernet.nl/bier/merken/ij-ipa)

Brouwerij 't IJ is een Amsterdamse brouwerij waar uitsluitend speciaalbieren gebrouwen worden. De brouwerij is gevestigd in het oosten van de stad. Het bier wordt op twee locaties gebrouwen. Aan de Funenkade, naast Molen de Gooyer, worden alle tapbieren van de brouwerij gebrouwen. Op deze locatie bevindt zich ook het proeflokaal van de brouwerij. In de tweede brouwerij aan het Zeeburgerpad worden alle flesbieren gebrouwen. De totale capaciteit van de twee locaties is zo'n 22000hl per jaar. In 't Vondelpark is sinds 2019 het tweede proeflokaal gevestigd: Proeflokaal 't Blauwe Theehuis. (https://nl.wikipedia.org/wiki/Brouwerij_%27t_IJ)

Onze I.P.A. is een donkerblond bier met een uitgesproken hopsmaak. De afkorting staat voor India Pale Ale. Dat is een oorspronkelijk Engelse bierstijl die ontstond toen de Engelse ales een hoger alcoholpercentage en steviger hoprecept kregen. Zo overleefden ze de scheepsreis naar de koloniën beter. In onze I.P.A. hebben we niet alleen tijdens het brouwen, maar ook tijdens het rijpen hop aan het bier toegevoegd. Dat zorgt voor heerlijke aroma’s van grapefruit en bloemen. Een bier met een fruitige, bittere afdronk die lekker lang blijft hangen. Alcoholpercentage: 6,5% Drinktemperatuur: 8-10 graden (https://www.brouwerijhetij.nl/i-p-a-brouwerij-t-ij/0

Ook hier weer het bekende verhaal van de grote overtocht. 

ecause of its popularity, most craft drinkers know – or think they know – how IPA began. To quote one version of the popular history of the style: "Back in the late 1700’s and early 1800’s, England held a large colonial presence in India. The soldiers, sailors and civilians had a huge appetite for beer. Trouble was, the voyage to India was long, and by the time the ship made it there the traditional beers had spoiled. Even when they didn't, the dark porters that were popular at the time weren't quite the ticket in the hot climate of India. George Hodgson of the Bow Brewery in London was the first person to come up with an answer to this problem. He began brewing a lighter style of beer, known as pale ale. Hodgson realized that high alcohol and hop levels would retard spoilage. His process succeeded, and for about 50 years he held a virtual monopoly on the market." Trouble is, almost none of the above is true. Ale and beer were being successfully exported to India – and farther – from at least the beginning of the 18th century, and while there was some spoilage, the beers that were being sent out could easily last a year or more in cask. So nobody needed to invent a new style of beer to survive the journey better. Porter continued to be popular in India through the 19th century, and strong dark beers are still drunk in hot climates, from Sri Lanka to the West Indies. Pale ales were around for at least a century before George Hodgson began brewing. (https://beerconnoisseur.com/articles/truth-about-origins-ipa)

By the 1760’s brewers were being advised that it was “absolutely necessary” to add extra hops to beer if it was being sent to warmer climes, but there is no evidence linking this advice to any specific brewer and certainly no evidence that Hodgson was the person who thought this plan up. Nor was the beer that became IPA particularly strong in alcohol: At around 6.5 percent alcohol by volume, it was, if anything, slightly weaker than average for the time. (https://beerconnoisseur.com/articles/truth-about-origins-ipa)

By the 1760s, brewers were advised to ramp up hopping rates when shipping beer to India and the Caribbean, the antiseptic flowers safeguarding beer—porters and pale ales alike—from spoilage. (Guinness Foreign Extra Stout is an espresso-like throwback to the centuries-old tradition.) The “pale ale prepared for the East and West India climate,” as the beer was sometimes touted, likely grew out of October beer, a generously hopped pale beer that was brewed in the fall, suited for extended aging on country estates. In the 19th century, brewers in Burton-on-Trent, including Bass and Allsopp, codified and popularized the new-breed pale ale. The key ingredient was the local gypsum-laced water, which created a drier, better clarified, and finely bitter beer.... While IPAs made the churning seafaring journey from England to India, the bitter ale was hardly the drink of rank-and-file soldiers. They mostly crushed porters, by then London’s dominant beer style. Civil servants, affluent Europeans and high-ranking officers consumed the pricier hopped pale ale, which never constituted the lion’s share of beer seal.  (https://firstwefeast.com/drink/ipa-myths-debunked-craft-beer/everyone-in-india-drank-ipas)

The first guide to a recipe for pale ale shipped to the East does not appear to have been printed until 1821, when the first American edition of Andrew Ure’s Dictionary of Chemistry said: "It is well known that other things being equal, the liquor keeps in proportion to the quantity of hops. Fresh beer may have from a pound to a pound and a half to a barrel of 32 gallons, June beer two pounds and a half, beer for the month of August three pounds and for a second summer three and an half. For India voyages, four pounds." Whatever Hodgson's recipe was, the Bow brewery's pale ale was certainly the top seller in the East, even after the brewers of Burton upon Trent began exporting to India as well from 1822. In 1829 it was said that “Mr Hodgson’s beer … is by far the best and most sought after in India … In Calcutta Hodgson sold for 50 percent more than Meux, Whitbread, Barclay (three big London porter brewers), or any other brewer.” Ten years later, in 1839, it was described as “Hodgson’s ale, the universal and favourite beverage of our vast Indian territories.” However, this beer was called "pale ale for India," "Pale Ale prepared for the East and West India Climate" and similar circumlocutions, not the familiar name we know today. The first use of the phrase that eventually became shortened to IPA does not seem to occur until an advertisement in The Liverpool Mercury newspaper on January 30, 1835, for Hodgson's "East India Pale Ale." Even after this, many newspaper advertisements continued to talk about "Pale Ale as prepared for India" rather than "India Pale Ale" for another decade or so. (https://beerconnoisseur.com/articles/truth-about-origins-ipa)

Hodgson was the best-known of the early exporters of pale ale to India. But there is no evidence at all that he “invented” a new beer style. Pale ale was already being brewed in England before Hodgson. And the beer Hodgson brewed wasn’t called “India Pale Ale” until more than 40 years after he is first recorded as exporting beer to the Far East. Indeed, there is no evidence that IPA was “invented” at all. It looks more likely the style developed slowly from existing brews as “Pale Ale prepared for the India market”, and was eventually, around 1835, given a new and separate name, East India Pale Ale.... Pale ale was around from at least the 17th century and pale ales were being exported to India from at least the 1780s, if not before. And they weren’t drunk by the troops, either those of the East India Company’s forces or the later British Army forces in India, who much preferred porter, and continued drinking porter in India right through to the end of the 19th century. The pale ales exported by Hodgson, Bass, Allsopp and others were drunk by the middle and upper classes among the Europeans in India, the military officers and the “civil servants”, the civilians who worked for the East India Company, trading, administrating and collecting taxes....Beer did not need to be strong to survive the journey to India, and IPAs were not particularly strong for the time: they were only about 6 per cent to 6.5 per cent abv. Certainly by the 1760s brewers were being told that it was “absolutely necessary” to add extra hops to beer if it was being sent to somewhere warm. But this was not limited to India. And there is absolutely no evidence that George Hodgson of Bow introduced the idea of hopping export beers more strongly than beers for home consumption.... There is no record of any shipwreck being associated with the sale of IPA in the UK. “Pale Ale brewed expressly for the India market” and “suitable for warm climates or home consumption” was on sale in London in 1822, no shipwreck needed. But in fact IPA never took off in Britain until around 1841, after the railway had arrived in Burton upon Trent and made it much easier for the Burton brewers to send their bitter beers to markets around the UK. (https://www.klob.org/articles/2011/08/ipa-myths)

Update October 2015: never say never. It turns out there WAS a shipwreck off the coast of Lancashire, in 1839, after which pale ale which had been on its way to India was sold off in Liverpool – you can read about it here.  But even so, “pale Ale brewed expressly for the India market” and “suitable for warm climates or home consumption” was on sale in London in 1822, no shipwreck needed. And IPA never took off in Britain until around 1841, after the railway had arrived in Burton upon Trent and made it much easier for the Burton brewers to send their bitter beers to markets around the UK. (https://zythophile.co.uk/2011/08/04/four-ipa-myths-that-need-to-be-stamped-out-for-ipaday/)

Here is one of the more authoritative sources (being both British and an historian of beer) who sorts things out nicely:

https://zythophile.wordpress.com/2011/08/04/four-ipa-myths-that-need-to-be-stamped-out-for-ipaday/

https://zythophile.wordpress.com/2010/03/31/ipa-the-executive-summary/ (https://www.beeradvocate.com/community/threads/ipa-myth.278152/)

We have evidence that ale and beer were being exported, apparently successfully, to India as early as 1711. We know that by the 1760s brewers were being advised that it was “absolutely necessary” to add extra hops to beer if it was being sent to warmer climes. There is no evidence linking this advice, to hop export beer more heavily, to any specific brewer. We know that pale ale, along with porter, brewer unnamed, was being exported to India from at least 1784. We know that pale ale and porter brewed by Hodgson of Bow was being exported to India from at least 1793. We DON’T know whether the Hodgsons were putting extra hops into their pale ale sent to India in the 1790s, as brewers were being advised to do in the 1760s. Somewhere up to “quite probably” they were, I’d say. But still short of “definitely”. They ought to have known that they should do. But there’s no evidence that they did. (https://zythophile.co.uk/2010/03/31/ipa-the-executive-summary/)

We know that a specific hopping rate was being stated for beer for “India voyages” by 1821. We know that as early as January 1822, “Pale Ale brewed expressly for the India market” and “suitable for warm climates or home consumption” was on sale in London (though the brewer was unnamed). We know that a couple of decades later, at least, in 1843, “the Pale Ale prepared for the India market” was described as “carefully fermented, so as to be devoid of all sweetness, or, in other words, to be dry; and it contains double the usual quantity of hops.” We have evidence, 30 years after the event, but collected from an important witness, Samuel Allsopp’s maltster, Job Goodhead, that a Burton brewer was encouraged in 1822 to take on Hodgson in the Indian market. We know from multiple references that, despite the increased rivalry from Burton brewers, Hodgson’s beer was hugely popular in the east, being described in 1829 as “by far the best and most sought after in India”. We know that no “pale ale as prepared for the Indian market” seems to have actually been called India Pale Ale (specifically “East India Pale Ale”) until 1835 1829. We know that Hodgson’s, at least, used East Kent hops in its “Pale India Ale”, and we are entitled to guess that these were East Kent Goldings. We also know that Hodgson’s dry-hopped its pale ale. We know that the Hodgsons evidently became greedy, and lost the Indian market to others, including Bass and Allsopp from Burton and Ind & Smith from Romford, just east of London (later Ind Coope). We know that from 1841 onwards East India Pale Ale became increasingly popular in the British market. We know that in 1869 William Molyneaux claimed that “The origin of India ale is by common consent accredited to a London brewer named Hodgson … The brewery where pale ale was first brewed, according to popular opinion, was the Old Bow Brewery.” But Molyneaux offered no evidence to back this up, and we know the Bow brewery wasn’t the first place to brew pale ale per se. (https://zythophile.co.uk/2010/03/31/ipa-the-executive-summary/)

On a balmy January day in 1822, the Calcutta Gazette announced the unloading of "Hodgson's warranted prime picked ale of the genuine October brewing. Fully equal, if not superior, to any ever before received in the settlement." The army had been waiting for this — pale and bright and strong, those Kentish hops a taste of home (not to mention a scurvy-busting boost of antibiotics). The praise turned Hodgson's sons Mark and Frederick, who took over the brewery from their father soon after, ruthless. In the years to come, if they heard that another brewer was preparing a shipment, they'd flood the market to drive down prices and scare off the competition. They tightened their credit limits and hiked up their prices, eventually dumping the EIC altogether and shipping beer to India themselves. The suits downriver were not amused. By the late 1820s, EIC director Campbell Marjoribanks, in particular, had had enough. He stormed into Bow's rival Allsopp with a bottle of Hodgson's October beer and asked for a replica. (https://www.smithsonianmag.com/history/how-india-pale-ale-got-its-name-180954891/)

What Maris Otter is to British beer, Cascade hops are to American. Thanks to high-profile flagships like Sierra Nevada's Pale and Anchor Brewing's Liberty, American pales are defined by the spritzy grapefruit blossom nose of Cascade hops. And John Segal grew them first. As influential as Cascades are, they're relatively new. Like Maris Otter, their roots go back to the late '60s. The American hops industry had never fully recovered since the one-two of Prohibition and a plague of the hop-withering parasite downy mildew in the late 1920s wiped out the crop and many of its buyers. Farmers grew almost entirely Clusters, a workhorse bittering hop, leaving the specialty strains to Europe: Coors Light's image may have been all-American, but its spicy-sweet nose was decidedly Teutonic, from aromatic Czech and German strains like Hallertau Mittelfruh. ... But when a fungus-spread epidemic of vertcillium wilt in the 1950s cut the Mittelfruh harvest and inflated prices, American brewers — already wary of the Cluster monoculture's susceptibility to a similar outbreak — started pushing for homegrown diversity. Coors talked to the Department of Agriculture, who talked to some breeders, who talked to John Segal, who planted a few samples of a hybrid strain he called “USDA56013” in 1968. Four years of test brewing (and a name change) later, and Coors bought Segal Ranch's first commercially available crop of Cascades, paying a dollar a pound at a time when most growers were lucky to get half that. Two years later, a fledgling San Francisco start-up called Anchor bought some for a new beer they were making, Liberty Ale. Liberty shocked American palates, the Cascade's citrus bite too aggressive for most. But growers saw its quality, and corresponding price, and Cascades soon swept the valley. Today, Liberty is a craft beer common denominator, and Cascades are an icon. (https://www.smithsonianmag.com/history/how-india-pale-ale-got-its-name-180954891/)

Ik kocht een flesje in de winkel vanwege het etiket. Jarenlang stond daar een pin up, maar nu staat er een struisvogel. Het bier smaakt hoppig, maar niet harsachtig. Op het etiket staat dat het is gedryhopped met Cascade, Citra en Mosaic. Ik proef wel hop, dat is zeker. 

Smaak & Omschrijving Heerlijke aroma’s van grapefruit en bloemen. De smaak van de IPA van 't IJ is heerlijk hoppig. Een speciaalbier met een fruitige bittere afdronk die je lang zult blijven proeven. De I.P.A. van Brouwerij 't IJ is een donkerblond bier met een uitgesproken hopsmaak. De afkorting staat voor India Pale Ale, van origine een Engelse bierstijl die ontstond toen de Engelse ales een hoger alcoholpercentage en steviger hoprecept kregen zodat ze de scheepsreis naar de koloniën (waaronder India) konden overleven. De hop en het hogere alcoholpercentage werkten als conserveringsmiddel. Dit recept bleek een gouden vondst en werd al snel populair. (https://www.biernet.nl/bier/merken/ij-ipa)

Mout: pilsmout en caramout / Hop: Citra en Cascade.(toegevoegd laatste 15 min koken en gedryhopt) Gist is ook het geheime ingrediënt van onze bieren. Wij hebben namelijk onze eigen huisgist en die is niet te krijgen. In Amsterdam brouwen wij met puur Amsterdams leidingwater. (https://www.brouwerijhetij.nl/i-p-a-brouwerij-t-ij/)

Brouwerij 't IJ is in 1983 opgericht door Kaspar Peterson, die na zijn tijd bij de Nederlandse band Door Mekaar besloot zich op de bieren te gaan richten. (https://nl.wikipedia.org/wiki/Brouwerij_%27t_IJ)

Vanaf 1985 is Brouwerij 't IJ gevestigd in het voormalig badhuis Funen, naast Molen de Gooyer in Amsterdam Oost. Op deze locatie wordt nog altijd gebrouwen en is ook het proeflokaal gevestigd. De eerste bieren die gebrouwen werden waren Zatte en Natte. Over de jaren kwamen er meer biersoorten vast of als seizoensbier bij en vonden de bieren ook steeds meer aftrek. Na 25 jaar besloot Peterson in 2008 te stoppen als eigenaar van Brouwerij 't IJ. Patrick Hendrikse en Bart Obertop werden de nieuwe eigenaren van de brouwerij. Omdat de ruimte in Badhuis Funen niet genoeg bleek om aan de groeiende vraag te voldoen, werd in 2012 besloten een tweede brouwlocatie te bouwen. Hiervoor is een pand betrokken aan het Zeeburgerpad in Amsterdam-Oost, op zo'n 800 meter van de oorspronkelijke brouwerij. Op 11 januari 2013 is er voor het eerst in deze nieuwe brouwerij gebrouwen. Alle fles en fust bieren van Brouwerij 't IJ komen nu hiervandaan, de tapbieren voor het proeflokaal worden nog altijd naast de molen gebrouwen. In 2015 nam de Belgische brouwerij Duvel Moortgat een belang in 't IJ.[1] De omvang van het belang werd niet bekendgemaakt. (https://nl.wikipedia.org/wiki/Brouwerij_%27t_IJ)

In 2019 heeft Brouwerij 't IJ het alcoholpercentage van hun IPA verlaagd naar 6,5%. Door de ervaring van het brouwen van lager alcoholische bieren leerden de Amsterdamse brouwers dat een bier niet per se veel alcohol nodig heeft voor een smaakvolle hoppigheid. Tot op dat moment bevatte de IPA van 't IJ zeven procent alcohol. (https://www.biernet.nl/bier/merken/ij-ipa)

Opvallend dat na overname door Duvel het etiket en alcoholgehalte zijn veranderd. Toeval? Overigens vind ik beide veranderingen niet erg. 

Brouwerij Bourgogne Kruis

Brouwerij Bourgogne Kruis is een Nederlandse onafhankelijke bierbrouwerij in Oosterhout in de provincie Noord-Brabant. De brouwerij werd in 2009 opgericht door Willem en Paul Thuring samen met brouwmeester Jan van den Bemd, in een bedrijfspand uit de jaren 1960, in samenwerking met Brouwtechniek Nederland. De brouwinstallatie heeft een brouwcapaciteit van 1000 liter en het eerste bier werd in 2012 op de markt gebracht. De brouwerij is de opvolger van de oude gelijknamige familiebrouwerij die in 1920 opgericht werd door de grootvader van Jan van den Bemd, Antonius van den Bemd in Oudenbosch. Begin jaren 1950 kwam er echter een einde aan de brouwactiviteiten. (https://nl.wikipedia.org/wiki/Brouwerij_Bourgogne_Kruis)

Ik heb de brouwerij eens bezocht zo'n 10 jaar geleden. Een bezoek zit er vooralsnog niet in... Dus wat kan ik vinden op internet? 

De brouwerij is te zien op Youtube: https://www.youtube.com/watch?v=TQUeGLS5Sqs en hier is een verhaal en een  plaatje van bierhistorie te vinden op respectievelijk https://bourgognekruis.com/wp-content/uploads/2017/12/bk_HISTORIE.pdf en https://media.insiders.nl/vib/files/other/8f2babb2d758a50aa9e0e384116e288d2fa4d55f.pdf

Brouwerij Bourgogne Kruis is een familiebedrijf met een lange geschiedenis die begint in de 18e eeuw in Oud Gastel en Oudenbosch. De brouwerij werd in 1956 verkocht. Paul en Willem Thuring, nazaten van diezelfde familie uit Oudenbosch zijn in 2012 opnieuw begonnen, maar nu in hun bakermat Oosterhout. De brouwerij staat heden ten dage bekend om zijn verschillende tarwebieren, het signatuur van de brouwers. In de ambachtelijke brouwerij gebeurt nog alles met de hand. Geen computer en automatisering, maar echt handwerk en denkwerk. “Niet praten maar doen” is de leidraad. De gebroeders Thuring hebben een concept ontwikkeld waarin de eenvoud en frisheid van bier centraal staat”. “Herkenbaar, recht door zee, zuiver en natuurlijk, met de frisheid van een lenteochtend”, omschrijft De Brouwerij haar Tarwe Bieren. (https://hollandcraftbeer.nl/brouwerijen/brouwerij-bourgogne-kruis)

Brouwerij Bourgogne Kruis is een bierbrouwerij uit Oosterhout (Nederland) die is opgericht in 2010.... Achtergrond informatie Wederom wordt samen met Brouwtechniek Nederland hard gewerkt aan de realisatie van een nieuwe bierbrouwerij in de gemeente Oosterhout. De bierbrouwerij komt in een nostalgisch bedrijfspand uit de jaren 60 dus zeer geschikt voor een ambachtelijke bierbrouwerij. De bierbrouwerij zal dezelfde naam als de oude bierbrouwerij krijgen Bourgogne Kruis. Wederom een nieuwe start van een oude traditie. De installatie wordt speciaal hiervoor gebouwd en zal een inhoud van 1000 liter per keer kunnen verwerken. Er zullen 2 vergistings tanks komen en 4 a 6 lagertanks. Momenteel worden er al proefbrouwsels gemaakt binnen een andere kleinschalige bierbrouwerij. Over de verschillende bieren is nu nog weinig te zeggen maar een witbier zal er olgens de initiatiefnemers zeker komen. (https://www.biernet.nl/bier/brouwerijen/nederland/noord-brabant/oosterhout/bourgogne-kruis)

Brouwerij Bourgogne Kruis is een onafhankelijke bierbrouwerij uit Oosterhout. De brouwerij werd in 2009 opgericht en is de opvolger van de gelijknamige familiebrouwer die in 1920 werd opgericht in Oudenbosch. Brouwerij Bourgogne Kruis is gevestigd in een prachtig oud-industrieel gebouw dat ook op afspraak te bezoeken is om hier hun “Goud van Tarwe” te laten beleven.

Wilhelminakanaal-Zuid 104 Oosterhout Bourgognekruis.com (http://bierenbrabant.nl/brouwerijen/bourgogne-kruis/)

Brouwerij Bourgogne KruisTarwebier en andere speciaal bieren uit Oosterhout Familiebrouwerij Bourgogne Kruis maakt een herstart in Oosterhout na ruim 50 jaar ... Brouwerij Bourgogne Kruis is een familiebedrijf met een geschiedenis die begint in de 18e eeuw in Oud Gastel en Oudenbosch. De brouwerij werd in 1956 verkocht. Paul en Willem Thuring, nazaten van diezelfde familie uit Oudenbosch zijn in 2012 opnieuw begonnen, maar nu in hun bakermat Oosterhout. De brouwerij staat heden ten dage bekend om zijn verschillende tarwebieren, het signatuur van de brouwers. In de ambachtelijke brouwerij gebeurt nog alles met de hand. Geen enkele stap in het proces is geautomatiseerd. “Niet praten maar doen” is de leidraad. (https://www.foodbevg.com/NL/Oosterhout/201833436605104/Brouwerij-Bourgogne-Kruis)

Bourgogne Kruis is een oude naam in West Brabant, al sinds 1774, en oorspronkelijk uit Oud Gastel. Mijn familie nam de brouwerij over in 1922 en begon in Oudenbosch verscheidene bieren te ontwikkelen waaronder oud bruin en een sterk bier genaamd knock-out bier. In de jaren ‘50 is de brouwerij verkocht en gesloten. Na ruim 50 jaar heb ik samen met mijn vrouw Monique en mijn broer Paul Brouwerij Bourgogne Kruis herstart en is de familietraditie weer opgepakt. Samen werken wij met overgave om Bourgogne Kruis weer op de kaart te zetten, nu op locatie in Oosterhout (NB). Onze specialiteit is tarwebier, waarvan wij er nu 3 soorten hebben. (https://www.visitbrabant.com/nl/locaties/3128959193/brouwerij-bourgogne-kruis)

BROUWERIJ BOURGOGNE KRUIS Wilhelminakanaal-Zuid 104, Oosterhout

Je kunt de ambachtelijke bieren bestellen via de website. Bezoek een ambachtelijke bierbrouwerij gelegen op De Galvanitasfabriek locatie, aan het prachtige Wilhelminakanaal-Zuid 104 in Oosterhout. Geniet van de oud-industriële uitstraling van het gebouw in combinatie met de frisse en overzichtelijke ruimte gecreëerd door de broers Willem en Paul Thuring. (https://www.stappen-shoppen.nl/locaties/brouwerij-bourgogne-kruis-5c546f9f2a5ab09efe7ab623, https://www.proefoosterhout.nl/locaties/brouwerij-bourgogne-kruis-5c546f9f2a5ab09efe7ab623)

Proef handgebrouwen bier Voor wie niet de aandacht zoekt, maar de aandacht heeft, voor wie begrijpt dat spreken zilver is en zwijgen goud, is er Bourgogne Kruis tarwebier. Tarwebier uit het Brabantse Oosterhout dat nog volledig met de hand gebrouwen wordt. Broers die brouwen Aan het Wilhelminakanaal-Zuid in Oosterhout staat brouwerij Bourgogne Kruis, een echt familiebedrijf met een rijke geschiedenis. Die geschiedenis begint met een brouwerij in de 18e eeuw in Oud Gastel en Oudenbosch. Paul en Willem Thuring, broers van diezelfde familie, zijn in 2012 opnieuw begonnen, maar nu in hun bakermat Oosterhout. Handwerk Bourgogne Kruis staat bekend om haar verschillende tarwebieren, het signatuur van de brouwers. In de brouwerij gebeurt nog alles met de hand. Geen computers en automatisering, maar écht handwerk. “Herkenbaar, recht door zee, zuiver en natuurlijk, met de frisheid van een lenteochtend”, zo omschrijven Paul en Willem hun tarwebier. Proeven? De brouwerij bezoeken en de bieren proeven? Dat kan! Tijdens een rondleiding vertellen de broers je alles over hun brouwerij, het brouwproces en de bieren: vanaf het moment dat de mout van de mouterij gekocht wordt tot aan het moment dat de bier in de fles gaat. Brouwen van A tot Z! TIP! Kom op de fiets en rijd langs het Wilhelminakanaal: al een eeuw lang de Oosterhoutse waterweg. Bezoek de brouwerij! De brouwerij is altijd open voor rondleidingen en iedereen is welkom om de verschillende bieren te proberen. Wel even reserveren. Wilhelminakanaal-Zuid 104, Oosterhout   www.bourgognekruis.com (https://www.welkominbreda.nl/ontdekken/regio/brouwerij-bourgogne-kruis-oosterhout)

Aan het Wilhelminakanaal Zuid in Oosterhout bevindt zich brouwerij Bourgogne Kruis, een echt familiebedrijf met een rijke geschiedenis. Zoals door hen verteld: “Voor wie niet de aandacht zoekt maar de aandacht heeft, voor wie begrijpt dat spreken zilver is en zwijgen goud, is er Bourgogne kruis tarwebier”. De lange geschiedenis begint in de 18e eeuw in Oud Gastel en Oudenbosch, waarna de brouwerij in 1956 werd verkocht en de broers Willem en Paul Thuring in 2012 opnieuw zijn begonnen in Oosterhout. Wij werden uitgenodigd voor een brouwerijtour in deze ambachtelijke brouwerij om het signatuur, de verschillende tarwebieren, te proeven en uitleg te krijgen over het bedrijf en hun brouwconcept. Super leuk! Bij aankomst worden wij vriendelijk ontvangen door Willem, een van de twee broers Thuring. De brouwerij heeft een oud-industriële uitstraling, maar is overzichtelijk en ruim ingericht. Wij mogen gelijk een biertje uitkiezen om te proberen en nemen vervolgens plaats aan een van de lange tafels in de brouwerij. Omdat alles zich in 1 ruimte bevindt, zijn de rondleidingen persoonlijk, wat erg bijzonder is. Deze moeten ook vooraf gereserveerd worden, zodat er genoeg aandacht aan de gasten besteed kan worden. We zitten aan een lange tafel waar alle biertjes uitgestald staan en terwijl voor ons een lekker biertje wordt ingeschonken vertelt Willem over het ontstaan van de brouwerij. Het is erg interessant en mooi om te horen wat voor hart voor het bedrijf en voor bier er binnen deze familie bestaat.  Ondertussen nemen wij een slok van ons biertje genaamd de aviator, een heerlijk fris champagne bier. Willem vertelt ons hoe elk bier aan zijn speciale naam is gekomen en waarom de specifieke smaak per bier is gekozen. Er zit een hele leuke gedachtegang achter, maar dat is leuker om zelf bij de brouwerij te ontdekken! Nadat wij naar alle verhalen over de brouwerij en het bier hebben geluisterd, wordt het brouwproces aan ons uitgelegd en laten zien. Het is erg leuk en speciaal dat nog bijna alles met de hand wordt gedaan en er nog weinig tot niets geautomatiseerd is. We krijgen een uitleg vanaf het moment dat de mout van de mouterij wordt gekocht tot het moment dat het bier in de fles zit met het etiket erom. Willem kan vol passie en enthousiasme over dit proces vertellen, waardoor we aandachtig blijven luisteren. Na deze uitleg mogen we nog een ander biertje naar keuze proeven. Dit keer kiezen we voor een donkerder biertje en deze smaakt ook weer heerlijk! (https://www.proefoosterhout.nl/nieuws/experienceblog-brouwerij-tour-bij-bourgogne-kruis-in-oosterhout-5e00d12dfea0850a410fbb52)

Vanaf 2012 ben ik verantwoordelijk voor de vormgeving van Brouwerij Bourgogne Kruis. De kleine ambachtelijke Brouwerij is gevestigd in een van de Galvanitas loodsen in Oosterhout (NB). Er was al sprake van een Brouwerij onder de naam Bourgogne Kruis in 1774. Vanaf 1922 werd er gebrouwen vanuit Oudenbosch door de gebroeders van den Bemd. In 2012 namen de gebroeders Thuring uit Oosterhout het stokje over. (https://francoisveraart.nl/bourgognekruis)

BOURGOGNE KRUIS SHERPA PORTER

€2,90

Sherpa Porter van Brouwerij Bourgogne Kruis

Alcoholpercentage 6%. Porter

Het is een 100% gerstebier, familie van de Stout en is zeer donker van kleur. De Ierse porters en de Nepalese Sherpa’s zijn de inspiratiebron geweest voor de brouwer. Het resultaat is een mooie balans tussen zoet en bitter met chocolade en koffie tonen. (https://brabantsebieren.nl/speciaalbier/bourgogne-kruis-sherpa-porter/)

 Destijds dronk ik een tarwebier en volgens mij was er toen nog geen etiket of zoiets in ieder geval... 

Wet Vandervelde

De Wet Vandervelde werd ingevoerd in 1919 en regelde het alcoholverbruik in België.
Die wet bepaalde dat er in cafés en andere publieke plaatsen geen sterkedrank mocht worden geschonken. Een andere beperking was dat er enkel sterkedrank mocht verkocht worden in hoeveelheden van minstens twee liter. De achterliggende gedachte was, dat alcoholisten niet zo veel geld ter beschikking hadden. Deze wet ligt waarschijnlijk mede aan de basis van de Belgische biercultuur, men zocht naar bieren met een hoger alcoholgehalte. De wet werd uiteindelijk in 1983 afgeschaft (http://nl.wikipedia.org/wiki/Wet_Vandervelde) (Denken en weten over de wereld, Leuven University Press, 2008).

De Belgische jurist en politicus Emile Guillaume Vandervelde werd in januari 1866 geboren in Elsene. Tijdens zijn studie werd Emile Vandervelde lid van de Belgische Werkliedenpartij (BWP). Een van zijn eerste opvallende acties in het parlement was zijn wetsvoorstel in 1902 voor een grondwetswijziging voor het algemeen stemrecht. Het voorstel werd door tegenstand van de katholieke regering van Paul de Smet-de Naeyer niet aangenomen. Toen dit nieuws bekend raakte ontstond een betoging van arbeiders, waarbij zes arbeiders door de politie werden doodgeschoten. De commandant en de schutters werden hiervoor later gedecoreerd (www.absolutefacts.nl/politiek/data/vanderveldeemile1866.htm).

De Wet Vandervelde verbood onder meer de verkoop en de consumptie van sterke dranken in alle publiek toegankelijke plaatsen zoals cafés, hotels, stations, enzovoort. Alcohol kon enkel nog in grote hoeveelheden (minstens twee liter) worden verkocht. Bovendien verviervoudigden de accijnzen. Dit was echter niet wat Emile Vandervelde (1866-1938), de socialistische minister wiens naam aan de wet werd gegeven, voor ogen had. Een jaar eerder, op 15 november 1918, was er op zijn initiatief een totale prohibitie ingesteld door de oorlogsregering die op dat moment in Engeland in ballingschap was. Voorafgaand aan de verschijning van de eigenlijke wettekst in het Belgisch Staatsblad had de regering haar stellingname verantwoord ten opzichte van de koning. De bevolking accepteerde de nieuwe wet echter niet en de maatregel werd vlug teruggeschroefd. Er werd uiteindelijk een compromis bereikt op initiatief van toenmalig premier Léon Delacroix. Het oorspronkelijke verbod op fabricatie, export en import werd niet opgenomen in de tweede wettekst. Vandervelde vond dit compromis onvoldoende en was daarom niet opgetogen dat zijn naam aan de wet verbonden werd. De wet onderging in de loop der jaren een aantal kleine aanpassingen, maar het was pas in de jaren 1980 dat ze door het parlement werd ingetrokken doordat ze in onbruik was geraakt (www.consciencebibliotheek.be/
Museum_Erfgoedbibliotheek_NL/ErfgoedbibliotheekNL/Tentoonstellingen-en-activiteiten/Webtentoonstellingen/Koning-Alcohol/Wet-Vandervelde.html). Zie ook Middenstandsbeweging en beleid in België: tussen vrijheid en regulering ... Door Peter Heyrman (Leuven University Press, 1 jan. 1998)

Het jaar 1879 kent de officiële geboorte van het georganiseerde Belgische antialcoholkamp, wanneer de eerste Belgische vereniging tegen alcohol opgericht wordt: de Vaderlandse Bond tegen Alcoholisme. Hiermee wordt het begin ingeluid van een periode waarin de alcoholbestrijders snel in aantallen toenemen en zich steeds sterker verenigen. Het jaar 1879 kent namelijk de officiële geboorte van het georganiseerde Belgische antialcoholkamp, wanneer de eerste Belgische vereniging tegen alcohol opgericht wordt: de Vaderlandse Bond tegen Alcoholisme. Hiermee wordt het begin ingeluid van een periode waarin de alcoholbestrijders snel in aantallen toenemen en zich steeds sterker verenigen. In feite was het alcoholgebruik tussen 1880 en de Eerste Wereldoorlog, op het hoogtepunt van de antialcoholbeweging in België, niet of nauwelijks gestegen en was vergelijkbaar met de consumptie in de omringende landen. Het was de interpretatie en representatie van deze consumptie die veranderde (Het beeld van alcohol, Julie Debrauwere, april 2007).

Als klap op de vuurpijl werden tijdens de eerste wereldoorlog veel stokerijen en brouwerijen door de Duitsers ontmanteld. Zij hadden het koper nodig voor de productie van munitie. De doodsteek volgde in 1919 met de invoering van de wet Van de Velde. Die moest een oplossing brengen voor de problemen als gevolg van het overmatig drankgebruik. Mensen verdronken hun ellende met goedkope jenever. Verbod op het schenken van sterke drank in openbare plaatsen en verkoop enkel op voorwaarde dat men twee liter kocht. Voor de arme bevolking was dit onbetaalbaar en zo werkte deze wet de daling van het verbruik in de hand (http://levenswater.skynetblogs.be/
archive/2009/02/22/geschiedenis-van-het-levenswater-in-belgie.html,
www.jenevermuseum.be/content.php?hmID=1822&smID=1561).

Door het verbod kwam er clandestiene alcoholproductie (op zijn Vlaams: sluikstokerij) en alcoholsmokkel. Hierover verscheen in september 2012 een publicatie onder de titel Tersluiks.

De zogenaamde Wet Vandervelde (1919-1985) en de gevolgen daarvan op het gebied van alcoholsmokkel en sluikstokerij. De gedrochtelijke wet verbiedt het schenken van drank met een alcoholpercentage van 18% of meer in café’s en staat de winkelverkoop van sterke drank aan particulieren slechts toe in hoeveelheden van tenminste 2 liter (om zo een aankoopdrempel op te werpen). Deze door zowel fiscale als sociaal-hygiënische motieven ingegeven wet leidt in de praktijk tot een gedoogcultuur onder de Belgische bevolking ten aanzien van smokkel en sluikstook. Dat bijvoorbeeld in het Nederlandse Sas van Gent in 1920 vijfmaal zoveel gedistilleerd wordt verkocht als het landelijk gemiddelde, komt enkel en alleen door de hoeveelheden jenever en likeur die door particulieren vanuit Sas van Gent de grens worden overgesmokkeld (http://peterzwaal.nl/tersluiks-2012/).

(http://peterzwaal.nl/tersluiks-2012/).

Na de tweede wereldoorlog werd de wet Van de Velde steeds minder strik toegepast. Het ‘witteke’ stond overal onder de toog en ander gedistilleerd deed zijn intrede in België. Jenever had het imago van een arbeidersdrank en wie het zich kon veroorloven dronk liever een cognac of whisky. Iets wat goed was moest wel uit het buitenland komen, want jenever had een heel slechte kwaliteit. De zeldzame jenevers die van een goede kwaliteit waren gingen gebukt onder een slecht imago (http://levenswater.skynetblogs.be/archive/2009/02/22/geschiedenis-van-het-levenswater-in-belgie.html).

De wet Vandervelde is genoemd naar Emile Vandervelde, de toenmalige minister van justitie (http://nl.wikipedia.org/wiki/Wet_Vandervelde).

Emile Guillaume Vandervelde (Elsene, 25 januari 1866 – aldaar, 27 december 1938) was een Belgisch-Brusselse jurist en politicus. Emile Vandervelde bleef vasthouden aan de marxistische leerstellingen, volgens dewelke de maatschappij in twee noodzakelijk vijandige klassen is ingedeeld, en de organisatie van de partij moest gebeuren "op het terrein van de klassenstrijd". Vandervelde werd professor aan de Vrije Universiteit van Brussel (1895) en behoorde tot de voornaamste politieke leiders in België. Vanaf 1914 was hij minister van Staat, en van 1918 tot 1921 in de Nationale Unie-regeringen minister van Justitie. Hij zorgde voor een Huishuurwet, een Wet inzake het Gebruik van Alcohol, en voor een hervorming van het gevangeniswezen. In 1919 introduceerde Vandevelde samen met de liberaal Paul Hymans en de katholiek Charles de Broqueville het algemeen stemrecht (één man één stem) en leerplicht. In het eerste Rooms-Rode kabinet-Poullet-Vandervelde (1925-1926) was hij minister van Buitenlandse Zaken en behield deze ministerpost tot 1927. Namens België ondertekende hij in 1925 het verdrag van Locarno (http://nl.wikipedia.org/wiki/Emile_Vandervelde). Ook stelde hij een wet op die nationalisering van Duitsers tot Belg verbood (http://www.cegesoma.be/docs/media/chtp_beg/chtp_03/chtp3_007_Demeester.pdf).De zuivering van de natie na de Eerste Wereldoorlog had een etnisch-nationalistisch karakter. De denationalisering was niet gebaseerd op een moreel onderscheid tussen patriot en verrader, tussen ‘goed’ en ‘kwaad’. ‘Vreemdelingen’ die niet met de agressor hadden meegeheuld werden toch even hard aangepakt, louter en alleen omdat ze nu een maal afkomstig waren uit een vijandelijk land (www.cegesoma.be/
docs/media/chtp_beg/chtp_03/chtp3_007_Demeester.pdf).

Het Verdrag van Locarno is een internationaal verdrag dat tot stand kwam na de conferentie van Locarno, die plaatsvond van 5 tot en met 16 oktober 1925, in Locarno in het neutrale Zwitserland. Vooral ging het om de erkenning van grenzen tussen bepaalde landen, die door het Verdrag van Versailles in 1919 waren ontstaan, en de voorbereiding van het toetreden van Duitsland tot de Volkenbond. In tegenstelling tot het Verdrag van Versailles werd het Verdrag van Locarno wél na onderhandelingen met Duitsland getekend. Locarno was mogelijk geworden nadat in 1924 de nationalistische Franse regering van Raymond Poincaré door een nieuwe werd vervangen; in Duitsland stond de regering met minister van Buitenlandse Zaken (1923-1929) Gustav Stresemann beduidend realistischer tegenover de gevolgen van Versailles dan eerdere regeringen (http://nl.wikipedia.org/wiki/Verdrag_van_Locarno).

Daar zullen ze het in het cafë ook wel over gehad hebben. De eerste cafés ontstonden in de 17e eeuw als koffiehuizen. Het woord café is dan ook het Franse woord voor koffie. Geleidelijk aan gingen ook kroegen waar men vooral bier dronk zich café noemen en ontstond een grote variëteit aan cafés. De bekendste soorten cafés zijn het bruine café, het grand café, het eetcafé en de cocktailbar. In de geschiedenis is de naamgeving van het woord koffiehuis en café van betekenis veranderd, van een locatie waar vooral koffie gedronken wordt, naar een plek waar vooral alcoholische drank wordt gebruikt. Dezelfde verandering van betekenis ziet men bij het woord coffeeshop, dit woord duidt geen gelegenheid aan waar vooral koffie gedronken wordt, maar is een plaats waar softdrugs kunnen worden gekocht en gebruikt (http://nl.wikipedia.org/wiki/Caf%C3%A9).

Halverwege de 17e eeuw begon de opmars van koffie in Europa. Dit resulteerde in het ontstaan van koffiehuizen voor de meer welgestelden uit eigen stad. Hiervan is de term café, het Franse woord voor koffie, afkomstig. Hoe elitair de koffiehuizen aanvankelijk waren blijkt uit het feit dat er in 1806 in Amsterdam 25 koffieschenkerijen waren, naast 1763 kroegjes die bier en andere alcohol schonken. Deze zaakjes werden destijds tapperijen of bierhuizen genoemd. Omdat koffiehuis een betere naam had, gingen ook steeds meer kroegen zich zo noemen (http://nl.wikipedia.org/wiki/Caf%C3%A9).

De bruine kroeg ontstond begin 19e eeuw, toen meer en meer mensen als extra kostwinning hun voorkamer inrichtten als plaats waar mensen iets konden drinken. In zulke vaak piepkleine huiskamercafés kon de vrouw dan het inkomen van een geregeld werkloze man aanvullen. In Vlaanderen was op het einde van de 19e eeuw één op de zes huizen zo'n drankhuis. In Nederland mocht nagenoeg iedereen tappen, totdat in 1881 de "Wet tot reguleering van de handel in sterken drank en van de beteugeling van openbare dronkenschap" een tamelijk dure vergunning verplicht stelde. Bovendien mochten daarvan in de grootste steden maximaal 500 worden afgegeven. Dit is het begin van een professionalisering van de horecasector. Vanaf 9 juni 1966 zijn er in Nederland vanuit de rijksoverheid regels gesteld aan de inrichting. Een café moet minimaal een oppervlakte hebben van 35 m², aparte toiletten voor mannen en vrouwen en er worden eisen gesteld onder meer aan de hoogte van de zaak. De kleine "huiskamerkroegen" moesten hierdoor sluiten. Een bekende uitzondering op deze wet is het kleinste café van Nederland, De Moriaan in Maastricht, met een oppervlakte van nog geen 20 m² (http://nl.wikipedia.org/wiki/Caf%C3%A9).

De Belgische Wet Vandervelde uit 1919, die sterkedrank in cafés verbood, moest het alcoholisme onder de verpauperde bevolking tegengaan, maar de bieren kregen wel een hoger alcoholpercentage. De traditionele inrichting van de bruine kroeg, met kleedjes op tafel en lampjes aan de muur, is vaak wel intact gebleven (http://nl.wikipedia.org/wiki/Caf%C3%A9).

Naast de bruine cafés ontstonden in de jaren 1880 naar Duits voorbeeld de "bierhallen", grote zalen met veel marmer en spiegels, die gespecialiseerd waren in een nieuw, licht soort bier afkomstig uit het Boheemse industriestadje Pilsen en dat om die reden pils genoemd werd (http://nl.wikipedia.org/wiki/Caf%C3%A9).

Pils is geen jenever, maar kan wel flink zwaar zijn. Belgische wetgeving heeft dus de rijke biercultuur met zware blonde bieren  gestimuleerd. 

EDIT april 2016
Ook al zou bovenstaande een mooi verhaal zijn, volgens de factcheck is het toch niet helemaal waar...

Het leek zo’n mooi verhaal: Vandervelde wou jenever bestrijden, maar schiep zwaar bier. In werkelijkheid bleven bieren als dubbel en tripel zeldzaamheden en werden ze was na 1950 echt populair. Heeft de Wet-Vandervelde dan niets betekend voor de Belgische biercultuur? Natuurlijk wel. In andere landen, zoals Nederland, daalde de bierconsumptie in de crisisjaren dertig nog veel harder. In België heeft bier ongetwijfeld geprofiteerd van de afwezigheid van gedistilleerd in de kroeg. Maar de bieren werden niet zwaarder, zoals Van den Steen beweert.
Na de Tweede Wereldoorlog werd Belgisch bier natuurlijk wél langzamerhand steeds zwaarder. Maar het zou verkeerd zijn om dat op het conto van de Wet-Vandervelde te schrijven. Zo werden laag-alcoholische tafelbieren er na de oorlog uitgeconcurreerd door de frisdranken die opkwamen, waardoor het gemiddelde alcoholgehalte natuurlijk steeg. De meeste zware Belgische alcoholbommen dateren bovendien pas van de jaren tachtig: La Chouffe, Kwak, Verboden vrucht, Kasteel, Delirium Tremens en alle andere Gulden Draken, Moeder Overstes, Fantômes enzovoort kwamen toen pas opzetten. Maar wat zien we aan de sterkedrankconsumptie in België? Die steeg in die jaren ook! Het idee dat jenever en bier in België een soort communicerende vaten waren is dus onzin.Op 1 januari 1984 werd de Wet-Vandervelde uiteindelijk afgeschaft.
(http://verlorenbieren.nl/factcheck-de-wet-vandervelde/)