Translate

Zoeken in deze blog

woensdag 16 augustus 2017

Elvis Juice



Elvis Juice is een amberkleurige IPA van 6,5%. Met een lekkere hopgeur en een frisbittere hopsmaak. Ik mis een zuurtje.  Op het etiket staat: GRAPEFRUIT INFUSED IPA. Op de ingrediëntendeclaratie staat: water, gerstemout, gist, hop, sinaasappelschil en grapefruitschil. Dit is dus niet zoals Kees:


In de IPA van Kees zat volgens mij geen grapefruit. De Brewdog IPA heeft wel grapefruitschil erin, maar de smaak valt best mee. In Canada heb ik ooit een grapefruit IPA gedronken die zo zuur en bitter was, dat was echt heftig, maar wel lekker.

Brewdog heeft een lekker bier gebrouwen. Wat vinden anderen?


BrouwerijBrewdog
BierstijlIPA - India Pale Ale
Alc.6.5%
CategorieBitter en hoppig
SpijzenSalades, Kip en gevogelte, Witte vis, Vette vis, Vleesgerechten
Brewdog Elvis Juice is een fruitige India Pale Ale. Bijzonder aan dit bovengistende bier is dat het is gebrouwen met grapefruit. Heerlijk fruitig met een bittere afdronk (www.bierista.nl/brewdog-elvis-juice).

Brewdog Elvis Juice is een American IPA gebrouwen met Grapefruit (www.bierenzo.nl/brewdog-elvis-juice).

An American IPA with a bitter edge that will push your citrus tolerance to the brink and back; Elvis Juice is loaded with tart pithy grapefruit peel. This IPA has a caramel malt base, supporting a full frontal citrus overload - grapefruit peel piled on top of intense us aroma hops. Waves of crashing pine, orange and grapefruit round out this citrus infused IPA.
Ingredients: water, barley, hops, yeast (www.brewdog.com/item/1176/BrewDog/Elvis-Juice-Cans.html?image=3).

lvia Juice is een American IPA met een bitter randje. Aan Elvis Juice zit een sterke smaak van grapefruit.
Een heerlijk hoppige cocktail smaak zoals gewend van de Schotse brouwer (www.biernet.nl/bier/merken/brewdog-elvis-juice).

Een Amerikaanse IPA met een bittere randje met veel tonen van citrusfruit. Elvis Juice heeft een scherpe en pittige grapefruit ondertoon van zowel de bittere schil als het frisse grapefruit sap. De mout-basis is perfect in balans met de intense hop aroma’s van Amerikaanse hop soorten. Golven van dennen, sinaasappel en grapfruit ronden deze citrus doordrenkte IPA af (www.bierenco.nl/product/elvis-juice/).

Scherpe en pittige ondertoon? Helaas, zal mijn bier al te lang op het schap hebben gestaan... want scherp of pittig kon ik het niet noemen.

An American IPA with a bitter edge that will push your citrus tolerance to the brink and back; Elvis Juice is loaded with tart pithy grapefruit peel. This IPA has a caramel malt base, supporting a full frontal citrus overload - grapefruit peel piled on top of intense us aroma hops. Waves of crashing pine, orange and grapefruit round out this citrus infused IPA (www.ratebeer.com/beer/brewdog-elvis-juice-2016/388589/).

varanid99 (1111) - AUSTRALIA - FEB 1, 2017
Orange pour with a decent off white head. Aroma is big grapefruit, caramel, a little orange. Taste is big, fruity, citrus, a little pine, caramel, big bitter finish (www.ratebeer.com/beer/brewdog-elvis-juice-2016/388589/).

Mallorn (7) - Sevenum, NETHERLANDS - JAN 30, 2017 does not count click to see why this rating of BrewDog Elvis Juice (2016) does not count
Color and smell is absolutely excellent. Grapferuit was subtle and really added to the experience. Easy drinking and very tasty. Would grab a bottle again when I come across one (www.ratebeer.com/beer/brewdog-elvis-juice-2016/388589/).

s00sl (572) - POLAND - JAN 24, 2017
Not bad IPA but I expected more. Nothing amazing is going on here but no flaws also (www.ratebeer.com/beer/brewdog-elvis-juice-2016/388589/).

A full juicy grapefruit aroma to the drink has a pleasant wrangetje next sweet juicy citrus fruit flavor in orange yellow body with a mean wet aftertaste maybe my high expectations but this brewery can surprise more
schavuytje, Jan 22, 2017 (www.beeradvocate.com/beer/profile/16315/222579/)

Pours a bright, clear, amber coloured body with a modest amount of visible lively carbonation. A thin, bubbly, one-finger in height, white head with sub-par retention quickly fades to a patchy film and collar, leaving behind almost no lace of any kind.
A juicy mix of pink grapefruit, pomelo, mandarin and orange predominantly comprise the citric-forward nose. Underneath, traces of caramel malt, candied citrus peels, and artificial orangey flavoured confectionary provide a skittles/ starburst-like impression, while hints of piney hop profiles become perceptible towards the back-end. Taste follows almost exactly. Simple and straightforward, bold, semi-sweet, juicy pink grapefruit leads with a roughly equal mix of sweet fleshy pulp, and lightly bitter rinds. Lesser notes of candied citrus peel, pomelo, blood orange and tangerine follow. Underneath, a solid malt backbone is present throughout, giving a lightly bready impression with a faint caramel edge. In the mouth, a light to medium body paired with moderately lively carbonation feels smooth, slick and reasonably crisp from start to finish. Towards the back-end, faint notes of pine and grassy-floral bitterness join lingering grapefruit and citrus skins to competently balance small amounts of residual malt sweetness. After the swallow, hints of the 6.5% ABV and a touch of hop-driven astringency dry the palate slightly, finishing quick, clean and refreshing.
Overall this is a very good beer. Bright, bold, clean and crisp, it delivers plenty of the expected citrusy characters alongside a malt backbone solid enough to keep bitterness in-check. Its flavour profile is however a little one-dimensional, and fruity additions do overshadow what is on paper, an impressive five-strong hop bill. Ultimately though, it remains flavourful, insanely crushable, and (in the UK at least) readily available and excellent value for money. Recommended.
911CROFT, Jan 21, 2017 (www.beeradvocate.com/beer/profile/16315/222579/)

Hazy amber orange in color, it tops with one finger of off-white frothy head that builds up to stay with average retention. It collapses to some foamy sheet on the surface along with small lacing patch left.
Loads of citrus and grapefruit as well as peach and dried-apricot mingle with orange candy, orange spice, floral, piney resin, and passion fruit while malt with notes of biscuit sweet caramel aroma.
Very juicy in the taste that is led by zesty citrus, grapefruit, and peach while malt also provides notes of biscuit, sweet candy, and caramel to nicely blend up and lay as a base of the flavor structure. Finish with moderate resiny bitterness as well as zestful and tart flavor from grapefruit that also lingers in the aftertaste.
The body is medium with lively carbonation to generate good crispness and nice smoothness through the palate. The feeling is refreshing and the finish is dry.
A truly refreshing IPA with grapefruit infused and orange heavily loaded, it is abundant like an orange farm and worthy to have a try.
Everydayoff, Jan 14, 2017 (www.beeradvocate.com/beer/profile/16315/222579/)

De naam verwijst vast ergens naar, maar wat?

In 2006 James Watt and Martin Dickie, two old school friends, “bored of the industrially brewed lagers and stuffy ales that dominated the UK market” and inspired by breweries on the West Coast of America like Stone Brewing and Ballast Point, brewed their first batch of Punk IPA from a garage near Aberdeen.
Soon after, they scraped together ten grand in savings, blagged another thirty from the local council and set about building arguably the most successful new brewery the UK has seen since the industrial revolution.
Anyone who tried the hop forward explosion of mango, pineapple and grapefruit that was Punk IPA in 2007 knew immediately it was going to be a game changer. A quick read of the label… “it is quite doubtful that you have the taste or sophistication to appreciate the depth, character or quality of this premium craft brewed beer”... only confirmed that BrewDog were going to tear things up.
Their anti-establishment stance and brash marketing quickly gained them an army of fans that weren’t just willing to drink every drop the brewery made; they were also keen to invest in the business. In 2009 BrewDog launched the pioneering ‘Equity for Punks’ which gave their fans the opportunity to collectively buy a 5% stake in the company. They raised over £700,000 from 1,300 people, valuing a two year old business with twenty employees at £14 million (they turned over £800,000 in the previous year). Equity for Punks II, III and IV have since followed, raising over of £26 million from 50,000 shareholders, many of whom turn up at their chaotic, beer-fuelled annual meetings. The last fundraising valued BrewDog, now the fastest growing food and drink business in the UK, at £300 million..... Even by BrewDog’s standards, Elvis Juice, this week’s grapefruit-infused American IPA, got a lot of tongues wagging when it was launched this Summer.
It started with an innocuous, but still pretty clever, offer whereby customers could pay for the new beer in one of their thirty BrewDog bars... with grapefruits. These would then be shipped back up to the brewhouse in Ellon to be used in the next batch.
Then Elvis Presley’s estate issued a law suit. James and Martin did what only James and Martin would do. They both changed their name to Elvis by deed poll, to prove that a name shouldn’t be confined to a single, late celebrity (https://beerbods.co.uk/archive/brewdog-elvis-juice/).


BrewDog Names A Craft Beer ‘Elvis Juice,’ Presley Estate Sues
In response, each BrewDog co-founder legally changes name to ‘Elvis.’
James Watt and Martin Dickie, co-founders of irreverent Scottish craft brewery BrewDog, have legally changed their names by deed poll to Elvis. The move comes as the brewery faces legal action from theSuspicious Minds at an American musician’s estate, who are All Shook Up over BrewDog’s kick-ass grapefruit & blood orange IPA, Elvis Juice.
In response to this baseless litigation, BrewDog’s Big Boss Man has revealed that the grapefruit-infused American IPA has no connection to the famous Guitar Man. Driven by the celebration of amazing craft beer, and not by tending to the egos of late celebrities, Watt and Dickie’s latest move points out the need for A Little Less Conversation and more time enjoying their hoppy grapefruit-infused IPA.
Elvis Watt said, “We’re Caught In A Trap and suggest the grey-suited Hound Dogs at the Presley estate recognise that the name Elvis is not exclusive. So, in an effort to Patch It Up, we’ve changed our names to highlight our Burning Love for the best grapefruit IPA out there. From this point forward, Elvis Juice is named after us, the brewers formerly known as James and Martin. We may even file a case against Mr Presley for using our names on all his records without our written permission.
Since launching in 2007, BrewDog has championed the independent craft beer scene, taking a stand against an industry dominated by mass-produced, poor excuses for beer. BrewDog is not Easy Come, Easy Go and has vowed to label this particular threat Return To Sender. Its cofounders took issue with the idea that a name could be confined to a single, late celebrity, and, to prove their commitment to this position, have undertaken the necessary paperwork to change their names legally to Elvis’ Watt & Dickie.
...
Elvis Dickie added, “We would like to recommend that Presley’s Estate diverts its attention to another potential source of quick remuneration: a brewery that calls itself ‘The King’ of beer.”
Since hitting shelves earlier this year, Elvis Juice has lit up the bar in venues across Europe, rocketing to become one of BrewDog’s best-selling beers The hard-hitting American IPA, which packs a pithy citrus punch, has driven beer geeks and newcomers to craft beer wild. Available online and in all BrewDog bars, Watt and Dickie’s namesake IPA will continue its reign as The King of grapefruit IPAs.
Since hitting shelves earlier this year, Elvis Juice has lit up the bar in venues across Europe, rocketing to become one of BrewDog’s best-selling beers The hard-hitting American IPA, which packs a pithy citrus punch, has driven beer geeks and newcomers to craft beer wild. Available online and in all BrewDog bars, Watt and Dickie’s namesake IPA will continue its reign as The King of grapefruit IPAs (http://wearebrewstuds.com/stories/news/craft-beer-brewdog-names-one-elvis-juice-presley-estate-sues/).

BrewDog will exchange grapefruits for beer to celebrate Elvis Juice launch
By Ben Winstanley, 03-Mar-2016
BrewDog will celebrate the launch of Elvis Juice American IPA on draft in its UK bars with an unusual form of contactless payment, called Grapefruit Pay... “We are essentially crowdsourcing our ingredients! All the grapefruits that we collect will be sent up to our Ellon brewery in Aberdeenshire to make the second batch of Elvis Juice so they’ll go to very good use,” Sarah Warman, BrewDog head of marketing, explained (www.morningadvertiser.co.uk/Drinks/Beer/BrewDog-Elvis-Juice-American-IPA-grapefruit-payment).

Watt and Dickie, co-founders of the not remotely publicity-shy Scottish brewery BrewDog, took the drastic step after The King’s estate   grapefruit & blood orange IPA, Elvis Juice.
Although Elvis Presley died in 1977, his name and likeness have been trademarked by Elvis Presley Enterprises (EPE), which earns millions of dollars every year through a licensing programme that grants the right to manufacture and sell Elvis Presley merchandise worldwide.
In response to this the Elvis estate’s litigation, BrewDog insisted that the Elvis Juice IPA had no connection to the singer and suggested that there ought to be “a little less conversation and more time enjoying our beer”.
Elvis Watt said: “We’re caught in a trap and suggest the grey-suited hound dogs at the Presley estate recognise that the name Elvis is not exclusive. So, in an effort to patch it up, we’ve changed our names to highlight our burning love for the best grapefruit IPA out there.
From this point forward, Elvis Juice is named after us, the brewers formerly known as James and Martin. We may even file a case against Mr Presley for using our names on all his records without our written permission.”
...
We would like to recommend that Presley’s Estate diverts its attention to another potential source of quick remuneration: a brewery that calls itself ‘The King’ of beer,” Elvis Dickie added (www.thedrinksbusiness.com/2016/10/brewdog-founders-change-names-to-elvis/).

In James’s, sorry Elvis’s words “everything we do is about the beer. Everything. We want to make people as passionate about great beer as we are”. Elvis Juice is a case in point. Forget the stunts for a second and just admire an American IPA with a bitter edge that will push your citrus tolerance to the brink. Loaded with tart pithy grapefruit peel, there is a subtle caramel malt base underneath a full frontal citrus overload. Amazing.
No other brewer has changed the British beer scene like BrewDog have. Love them or loathe them they’re doing exactly what they set out to do; brewing incredible, innovative beers and challenging the industry to do the same. They’re also unearthing and appealing to new audiences with craft beer. Nobody can knock them for that (https://beerbods.co.uk/archive/brewdog-elvis-juice/).

Wie was die andere Elvis?

Elvis Aaron Presley (Tupelo (Mississippi), 8 januari 1935 – Memphis (Tennessee), 16 augustus 1977) was een Amerikaans zanger en acteur. Hij wordt vaak The King of Rock and Roll of kortweg The King genoemd en geldt als een van de meest significante culturele iconen van de twintigste eeuw.
Presley is de enige levend ter wereld gekomen helft van een tweeling geboren in Tupelo in de staat Mississippi en verhuisde met zijn familie naar Memphis in Tennessee toen hij 13 jaar was. Daar begon zijn muzikale loopbaan in 1954, toen hij bij Sun Records een nummer opnam met producer Sam Phillips. Begeleid door gitarist Scotty Moore en bassist Bill Black werd Presley een vroege popularisator van de rockabilly, een uptempo-, door een backbeat aangedreven versmelting van country en rhythm-and-blues. Platenmaatschappij RCA Victor nam zijn contract over in een overeenkomst die was voorbereid door Colonel Tom Parker, die meer dan twee decennia als manager van de zanger zou fungeren.
Presleys eerste single That's Allright kwam uit in juli 1954. Daarna kwam in januari 1956 Heartbreak Hotel uit, een Amerikaanse nummer 1-hit. Na een reeks van succesvolle televisieoptredens en platen die de top van de verkooplijsten bereikten, werd hij gezien als de vooraanstaande figuur van de rock-'n-roll. Zijn energieke interpretaties van liedjes en seksueel provocerende podiumoptredens, in combinatie met een opmerkelijk aansprekende versmelting van multi-etnische invloeden die samenviel met de opkomst van de burgerrechtenbeweging, maakten hem tegelijk enorm populair en controversieel.
In november 1956 debuteerde hij als acteur in de film Love Me Tender. In 1958 werd hij opgeroepen voor militaire dienst. Twee jaar later hernam hij zijn platencarrière en produceerde een deel van zijn commercieel succesvolste werk, voordat hij het grootste deel van de jaren zestig wijdde aan het maken van films en de bijbehorende soundtrackalbums, waarvan de meeste door critici werden gekraakt. Na zeven jaar geen liveoptredens te hebben gegeven, keerde hij in 1968 terug op het podium in de televisiecomebackspecial Elvis, die resulteerde in een lange reeks concerten in Las Vegas en een serie van zeer winstgevende tournees. In 1973 trad Presley aan in het eerste via een satelliet wereldwijd uitgezonden concert, Aloha from Hawaii. Langdurig medicijnmisbruik ruïneerde zijn gezondheid en hij overleed op 16 augustus 1977 op 42-jarige leeftijd. Twee dagen na zijn dood werd hij op 18 augustus 1977 begraven.
Presley is een van de meest gevierde en invloedrijkste muzikanten van de twintigste eeuw. Commercieel succesvol in vele genres, waaronder pop, blues en gospel, is hij de bestverkochte soloartiest in de geschiedenis van de muziekindustrie,[1][2][3][4] met een geschatte verkoop van ongeveer 600 miljoen platen over de hele wereld.[5] Hij werd tot 1978 14 maal genomineerd voor een Grammy Award en ontving er drie, alle drie voor zijn gospelopnamen. Op 36-jarige leeftijd werd hem de Bing Crosby Grammy Lifetime Achievement Award toegekend. Presley is de enige artiest die is opgenomen in zes muzikale Halls of Fame, namelijk de Rock and Roll, Rockabilly, Country, Blues, Gospel[6] en sinds 2015 in de R&B Music Hall of Fame.[7] (https://nl.wikipedia.org/wiki/Elvis_Presley)

Elvis Aaron Presley[noot 1] werd op 8 januari 1935 geboren in Tupelo in Mississippi als de zoon van Gladys Love (meisjesnaam Smith; 25 april 1912 – 14 augustus 1958) en Vernon Elvis Presley (10 april 1916 – 26 juni 1979),[8] in de kleine tweekamerwoning die gebouwd was door de vader van Vernon ter voorbereiding van de geboorte. Zijn identieke tweelingbroer Jesse Garon Presley kwam 35 minuten voor Elvis dood ter wereld.[9] Als enig kind hechtte Elvis zich sterk aan beide ouders, vooral de band met zijn moeder was opmerkelijk nauw. Het gezin bezocht de diensten van de kerk Assembly of God, waar hij zijn eerste muzikale inspiratie vond.[10]
...
ladys werd door vrienden en familieleden beschouwd als de dominante figuur binnen het kleine gezin. Vernon had het ene baantje na het andere en kennelijk weinig ambitie.[15][16] Het gezin was vaak aangewezen op hulp van buren en van het voedselprogramma van de overheid. De Presleys overleefden de EF5 tornado gedurende de Tupelo–Gainesville tornadostorm uit 1936. In 1938 raakten ze hun huis kwijt omdat Vernon schuldig werd bevonden aan het frauderen met een cheque van de landeigenaar, Orville S. Bean, de zuivelboer en veehandelaar voor wie hij toen werkte. Hij kreeg acht maanden gevangenis en Gladys trok met Elvis in bij familieleden.[17]
In september 1941 begon Presley onderwijs te volgen aan de East Tupelo Consolidated, waar zijn onderwijzers hem beschouwden als 'gemiddeld'.[18] Hij werd aangemoedigd om mee te dingen in een zangwedstrijd toen hij tijdens het ochtendgebed zijn leraar imponeerde met een uitvoering van Red Foleys countrylied Old Shep. Deze talentenwedstrijd, die werd gehouden op de Mississippi-Alabama Fair and Dairy Show op 3 oktober 1945, was zijn eerste openbare optreden: gekleed als cowboy, stond de tienjarige Presley op een stoel om bij de microfoon te kunnen en zong Old Shep. Hij herinnerde zich later op de vijfde plaats te zijn geëindigd.[19] Enkele maanden later kreeg Presley als verjaardagscadeau zijn eerste gitaar; hij had echter gehoopt iets anders te krijgen. De verslagen zijn het er niet over eens of dit een fiets of een geweer was.[20][21] Gedurende het jaar dat volgde kreeg hij rudimentaire gitaarlessen van twee ooms en de nieuwe dominee van de kerk. Zoals Presley het zich herinnerde:
"Ik pakte de gitaar en ik observeerde mensen, en zo leerde ik een beetje gitaarspelen. Maar ik zong nooit voor publiek, ik was er erg verlegen over.[22]"
...
Tegen de tijd dat hij in september 1946 een nieuwe school bezocht voor het laatste jaar van de basisschool werd Presley beschouwd als een eenling. Het volgende jaar bracht hij zijn gitaar elke dag mee naar school. Hij speelde en zong tijdens de lunch en werd vaak gepest als een rotjoch dat hillbilly-muziek speelde. In deze periode woonde het gezin in een merendeels zwarte buurt.[23] Presley was een aanbidder van Mississippi Slims show op WELO, de radiozender van Tupelo, en werd beschreven als 'gek van muziek' Slims jongere broer die een klasgenoot van Presley was en hem vaak meenam naar het radiostation. Slim breidde Presleys gitaarlessen uit door hem akkoordentechnieken te demonstreren.[24] Toen zijn protegé 12 jaar was, boekte Slim hem voor twee optredens op de zender. Plankenkoorts overweldigde Presley voor het eerste optreden, maar hij slaagde er de volgende week in het optreden te volbrengen.[25]
...
In november 1948 verhuisde het gezin naar Memphis, Tennessee. Na bijna een jaar op kamers te hebben doorgebracht, kregen ze een appartement met twee slaapkamers toegewezen in het complex van sociale huurwoningen dat bekendstond als Lauderdale Courts.[26] Toen hij op L. C. Humes High School zat, haalde Presley in de eighth grade slechts een C voor muziek. Toen zijn muziekleraar hem meedeelde dat hij geen aanleg voor zingen had, deed hij een poging het tegendeel te bewijzen. Hij bracht de volgende dag zijn gitaar mee en zong een recente hit, Keep Them Cold Icy Fingers Off Me. Een klasgenoot herinnerde zich later dat de leraar "het ermee eens was dat Elvis gelijk had toen hij zei dat zij gewoon zijn stijl van zingen niet waardeerde."[27] Gewoonlijk was hij te verlegen voor openlijke uitvoeringen, en incidenteel werd hij gepest door klasgenoten die in hem een 'moederskindje' zagen.[28] In 1950 begon hij geregelde gitaarlessen te nemen van Jesse Lee Denson, een tweeënhalf jaar oudere buurman. Twee en drie andere jongens, waaronder twee toekomstige rockabilly-pioniers, de broers Dorsey en Johnny Burnette, vormden een los muzikaal collectief dat geregeld speelde in de omgeving van de Courts.[29] Die september begon hij als bioscoopjongen bij het Loew's State Theater.[30] Andere banen volgden, waaronder bij Precision Tool, nogmaals bij Loew en bij MARL Metal Products.[31]
...
Gedurende zijn eerste jaar begon hij zich van zijn klasgenoten te onderscheiden doordat hij zijn bakkebaarden liet groeien en zijn haar met gel en haarolie in model bracht. In zijn vrije tijd ging hij naar Beale Street, het centrum van de bloeiende bluesscene van Memphis, en verlangend kijken naar de opzichtige, blitse kleding in de etalages van Lansky Brothers. Tegen zijn eindjaar droeg hij die kleding.[32] Toen hij zijn reserves aangaande optredens buiten de Lauderdale Courts had overwonnen, deed hij in april 1953 mee aan de jaarlijkse 'Minstrel'-show van Humes. Zichzelf begeleidend op gitaar opende hij met Till I Waltz Again with You, toen een recente hit van Teresa Brewer.
...
Presley kreeg nooit formele muzieklessen en leerde ook nooit noten lezen, maar studeerde en speelde op het gehoor. Ook kwam hij vaak in winkels met jukeboxen en luisterhokjes. Hij kende alle nummers van Hank Snow,[34] en was een liefhebber van andere countryzangers zoals Roy Acuff, Ernest Tubb, Ted Daffan, Jimmie Rodgers, Jimmie Davis en Bob Wills.[35] De gospelzanger Jake Hess, een van zijn favoriete artiesten, had een aanzienlijke invloed op zijn ballade-zangstijl.[36][37] Hij zat regelmatig in het publiek bij de maandelijkse All-Night Singings in het centrum, waar veel van de optredende blanke gospelgroepen de invloed van de zwarte spirituals weerspiegelden.[38] Hij aanbad de muziek van de zwarte gospelzangeres Sister Rosetta Tharpe.[39] Net als sommige van zijn leeftijdgenoten, bezocht hij wellicht bluesplaatsen - noodzakelijkerwijs in het gesegregeerde zuiden van Amerika alleen op de avonden die uitsluitend bedoeld waren voor een blank publiek.[40]. Hij luisterde zeker naar de regionale radiostations, zoals WDIA-AM, die 'race records' draaiden: spirituals, blues en de moderne, backbeat-zware sound van de rhythm-and-blues.[41] Veel van zijn toekomstige plaatopnamen werden geïnspireerd door lokale zwarte muzikanten als Arthur Crudup en Rufus Thomas.[42][43] B.B. King herinnerde zich dat hij Presley kende voordat hij populair was en ze beiden vaak naar Beale Street kwamen.[44]
....
Op 10 januari 1956 maakte Presley in Nashville zijn eerste opnamen voor RCA.[83] Om een voller geluid te krijgen vulde RCA zijn inmiddels gebruikelijke begeleiders Moore, Black en Fontana aan met pianist Floyd Cramer, gitarist Chet Atkins en drie achtergrondzangers, waaronder Gordon Stoker, de eerste tenor van het populaire kwartet de Jordanaires.[84] De sessie leverde het sombere en aparte Heartbreak Hotel op, dat op 27 januari als single uitgebracht werd.[83] Parker bracht Presley eindelijk op de nationale televisie door hem voor zes optredens in twee maanden te boeken in de Stage Show van CBS. Het in New York geproduceerde programma werd in wekelijkse afwisseling gepresenteerd door big band leiders en broers Tommy en Jimmy Dorsey. Na zijn eerste optreden op 28 januari, waarbij disc jockey Bill Randle hem introduceerde, bleef Presley in de stad om in de RCA-studio in New York op te nemen. Deze sessies leverden acht songs op, waaronder een cover van Carl Perkins' rockabilly volkslied Blue Suede Shoes. In februari bereikte Presleys I Forgot to Remember to Forget, een Sun-opname die aanvankelijk de vorige augustus was uitgebracht, de top van de Billboard country chart.[85] Neals contract werd opgezegd en op 2 maart werd Parker Presleys manager.[86] RCA Victor bracht Presleys debuutalbum Elvis Presley uit op 23 maart. De vijf niet eerder uitgebrachte Sun-opnamen en zeven recent opgenomen tracks leverden een grote variatie op. Twee countrynummers en een springerige popsong terzijde, zou de rest het evoluerende geluid van de rock-'n-roll definiëren: Blue Suede Shoes - volgens criticus Robert Hilburn Robert Hilburn 'in bijna elk opzicht een verbetering van Perkins' versie' en drie R&B-nummers die al enige tijd deel uitmaakten van Presleys podiumrepertoire, covers van Little Richard, Ray Charles en The Drifters. Zoals Hilburn schreef, waren deze 'de meest onthullende van allemaal. In tegenstelling tot veel blanke artiesten (...) die de ruwe randjes van de originele R&B versies uit de jaren 50 gladstreken, gaf Presley er een nieuwe vorm aan. Niet alleen injecteerde hij de songs met zijn eigen vocale persoonlijkheid, maar verving ook in alle drie de gevallen de piano door de gitaar als leadinstrument.'[87] Het werd het eerste rock-and-rollalbum dat de top van de Billboard-lijst haalde, en hield die positie tien weken vast.[83] Hoewel Presley geen vernieuwende gitarist was als Moore of contemporaine zwarte rockers Bo Diddley en Chuck Berry, houdt cultureel historicus Gilbert B. Rodman vol dat de coverfoto van het album, 'van Elvis die met een gitaar in zijn handen de tijd van zijn leven op het podium heeft een cruciale rol speelde in het positioneren van de gitaar (...) als het instrument dat het best de stijl en geest van deze nieuwe muziek vatte.'[88]  ... In augustus beval een rechter in Jacksonville in Florida Presley om zijn podiumoptreden in te tomen. Het hele volgende optreden hield hij zich voornamelijk bewegingloos, maar bespotte wel het bevel door zijn pink suggestief heen en weer te bewegen.[109] De single die Don't Be Cruel paarde aan Hound Dog beheerste 11 weken de toppen van de hitlijsten - een mijlpaal die pas 36 jaar later zou worden gepasseerd.[110] De sessies voor Presleys tweede album vonden in de eerste week van september plaats in Hollywood. Leiber en Stoller, de schrijvers van Hound Dog, droegen de ballad Love Me bij.[111] Allen had met Presley in het programma voor het eerst de kijkcijfers van CBS' Ed Sullivan Show verslagen. Ondanks zijn oordeel uit juni, boekte Sullivan de zanger voor drie optredens tegen een niet eerder vertoond bedrag van 50.000 dollar.[112] De eerste was op 9 september 1956 en werd bekeken door ongeveer 60 miljoen kijkers - een record (https://nl.wikipedia.org/wiki/Elvis_Presley)

Presleys opgang naar roem ging gepaard met een culturele verschuiving die hij zowel mede-inspireerde als symboliseerde. Historicus Marty Jezer:
"[Met het ontsteken van] de grootste poprage sinds Glenn Miller en Frank Sinatra (...) bracht Presley rock-'n-roll in de mainstream van de massacultuur. Presley bepaalt het artistieke tempo en andere artiesten volgen. (...) Meer dan wie dan ook gaf Presley jongeren een geloof in zichzelf als een aparte en op een of andere manier verenigde generatie - de eerste in Amerika die de kracht van een integrale jongerencultuur voelde."
...
De publieksrespons bij Presleys optredens werd steeds verhitter. Moore herinnerde zich: 'Als hij begon met "You ain't nothin' but a Hound Dog" gingen ze stuk. Ze reageerden altijd op dezelfde manier. Elke keer was er tumult.'[121] Bij de twee concerten die hij in september gaf op de Mississippi-Alabama Fair and Dairy Show, werden om problemen met de menigte te voorkomen 50 man van de National Guard toegevoegd aan de politiebeveiliging.[122] In oktober werd Presleys Elvis getitelde tweede album uitgebracht. Het steeg snel naar nummer 1. Toen rockcriticus Dave Marsh de balans opmaakte van de muzikale en culturele impact van Presleys opnamen vanaf That's All Right tot en met Elvis, schreef hij dat 'deze platen, meer dan welke dan ook, bevatten de kiem van wat rock & roll was, was geweest en, voor zover te voorzien was, hoogstwaarschijnlijk zou gaan worden'.[123]
Presley keerde op 28 oktober terug naar de Ed Sullivan Show in de hoofdstudio in New York, deze keer gepresenteerd door de naamgever. Na het optreden werden afbeeldingen van hem door menigten in Nashville en St. Louis ritueel verbrand.[114] Op 21 november ging zijn eerste speelfilm, Love Me Tender, in première. Hoewel hij niet bovenaan het affiche stond, werd de aanvankelijke titel van de film, The Reno Brothers, veranderd om te kapitaliseren op zijn laatste nummer-1 hit: Love Me Tender was eerder die maand bovenaan de hitlijsten gekomen. Om nog meer van Presleys populariteit te profiteren, werden aan de oorspronkelijke strikte acteursrol vier muzieknummers toegevoegd. Hoewel de critici de film kraakten, deed hij het goed bij de bioscoopbezoekers.[92]
....
Op 24 maart werd Presley in het U.S. Army opgenomen als gewoon soldaat in Fort Chaffee, vlak bij Fort Smith (Arkansas) in Arkansas. Zijn aankomst was een grote mediagebeurtenis. Honderden mensen kwamen op Presley af toen hij uit de bus stapte; fotografen vergezelden hem in het fort.[148] Presley kondigde aan dat hij uitkeek naar zijn militaire tijd en zei dat hij niet anders dan een ander behandeld wenste te worden: 'Het leger kan met mij alles doen wat ze willen.'[149]
Kort nadat Presley begonnen was met zijn basistraining in Fort Hood, Texas, kreeg hij bezoek van Eddie Fadal, een zakenman die hij tijdens een tour had ontmoet. Volgens Fadal was Presley ervan overtuigd geraakt dat zijn carrière afgelopen was: 'Daarvan was hij vast overtuigd.'[150] Maar toen nam Presley begin juni tijdens een verlof van twee weken vijf nummers op in Nashville.[151] Begin augustus werd bij zijn moeder hepatitis gediagnosticeerd en haar toestand ging snel achteruit. Presley werd een noodverlof toegestaan om haar te bezoeken en hij kwam op 12 augustus in Memphis aan. Twee dagen later overleed ze aan hartfalen, 46 jaar oud. Presley was gebroken:[152] hun relatie was altijd extreem hecht gebleven - zelfs in zijn volwassenheid gebruikten ze nog babytaal tegen elkaar en Presley sprak haar aan met koosnaampjes.[153]
...
Na zijn training voegde Presley zich op 1 oktober bij de 3rd Armored Division te Friedberg in Duitsland.[154] Nadat een sergeant hem op manoeuvre kennis liet maken met amfetamines werd hij 'praktisch evangelisch over de voordelen daarvan' - niet alleen vanwege de energie, maar ook voor de 'kracht' en het gewichtsverlies - en veel van zijn vrienden in de eenheid deden zich er mede aan tegoed.[155] Het leger leerde Presley ook kennismaken met karate, dat hij serieus beoefende en later in zijn optredens inpaste.[156] Medesoldaten hebben getuigd van Presleys wens om ondanks zijn roem gezien te worden als een geschikte, normale soldaat, en van zijn vrijgevigheid. Hij schonk zijn legersalaris aan liefdadigheid, kocht televisietoestellen voor de basis en een extra set legerkleding voor iedereen in zijn eenheid.[157]
In Friedberg ontmoette Presley de veertien jaar oude Priscilla Beaulieu. Uiteindelijk zouden ze trouwen na een verkering van zeven en een half jaar.[158] In haar autobiografie zegt Priscilla dat ondanks zorgen dat het zijn carrière zou ruïneren, Parker Presley ervan overtuigde dat hij, om respect bij de bevolking af te dwingen, zijn land als een normaal soldaat moest dienen en niet bij de Speciale Dienst, waar hij de gelegenheid zou krijgen om op te treden en in contact met het publiek te blijven.[159] Verslagen in de media echoden Presleys zorgen over zijn loopbaan, maar RCA producer Steve Sholes en Freddy Bienstock van Hill and Range hadden de overbrugging van zijn hiaat van twee jaar zorgvuldig voorbereid. Gewapend met een aanzienlijke hoeveelheid onuitgebracht materiaal hielden ze een regelmatige stroom van succesvolle muziekuitgaven gaande.[160] Tussen zijn indiensttreding en ontslag had Presley tien top 40 hits, waaronder in 1958 Wear My Ring Around Your Neck, de bestseller Hard Headed Woman en One Night, en in 1959 (Now and Then There's) A Fool Such as I en de nummer-één A Big Hunk o' Love.[161] In deze periode genereerde RCA ook vier albums met het compileren van oud materiaal, waarvan Elvis' Golden Records uit 1958 het succesvolst was en de derde plaats op de albumlijst haalde.[162]
Op 2 maart 1960 keerde Presley terug naar de VS en kreeg op 5 maart eervol ontslag met de rang van sergeant.[163] De trein die hem van New Jersey naar Tennessee bracht werd de hele weg bestormd door een menigte en Presley werd verzocht om zich te laten zien op haltes die in het schema waren opgenomen teneinde zijn fans een plezier te doen.[164] Laat op de avond van 20 maart arriveerde hij bij de studio van RCA te Nashville om tracks op te nemen voor een nieuw album en de single Stuck on You, die met spoed werd uitgebracht en snel een nummer 1-hit werd.[165] Twee weken later leverde een andere sessie te Nashville een paar ballads op die tot zijn bestverkopende singles zouden gaan behoren, It's Now or Never en Are You Lonesome Tonight?, en de rest van Elvis Is Back! Het album bevat enkele nummers die Greil Marcus omschreef als verzadigd van Chicago blues
...
Kort voor Kerstmis 1966, meer dan zeven jaar na hun eerste kennismaking, deed Presley Priscilla Beaulieu een huwelijksaanzoek. Ze trouwden op 1 mei 1967, in een korte ceremonie in hun suite in het Aladdin Hotel in Las Vegas.[184] De stroom formulefilms en soundtracks van de lopende band hield aan. Pas in oktober 1967, toen de verkoop van het soundtrackalbum Clambake een laagterecord vestigde voor een nieuw album van Presley, erkenden RCA executives dat er een probleem was. De historici Connie Kirchberg en Marc Hendrickx schreven:
"Tegen die tijd was de schade natuurlijk al aangericht. Elvis werd door serieuze muziekliefhebbers als een belachelijke figuur beschouwd en door iedereen behalve zijn meest loyale fans als geweest."
...
Op 1 februari 1968 werd Presleys enige kind geboren, Lisa Marie, in een periode waarin hij diep ongelukkig met zijn loopbaan geworden was.[186] Slechts twee van de acht singles die tussen januari 1967 en mei 1968 waren uitgebracht haalden de top 40, met nummer 28 als hoogste notering.[187] Zijn te verschijnen soundtrackalbum Speedway zou ten onder gaan op nummer 82 op de hitlijst van Billboard. Parker had zijn plannen al naar de televisie verschoven, waar Presley sinds de Sinatra Timex show uit 1960 niet op was verschenen. Hij onderhandelde een overeenkomst met NBC dat het netwerk verplichtte tot de financiering van de uitzending van een Kerstspecial.[188]
De special, eenvoudig Elvis getiteld, werd laat in juni opgenomen te Burbank in Californië en uitgezonden op 3 december 1968. De show, later bekend geworden als de '68 Comeback Special, bevatte zowel overvloedig gearrangeerde studioproducties als songs die met een band voor een klein studiopubliek werden uitgevoerd, Presleys eerste live optredens sinds 1961. De livesegmenten toonden Presley gekleed in strak zwart leer, zingend en gitaarspelend in een uitgelaten stijl die veel deed denken aan zijn vroege rock-'n-rolldagen. Bill Belew, de ontwerper van deze kledij, had er een Napoleonitaanse opstaande kraag aan meegegeven (Presley droeg gewoonlijk hoge kragen omdat hij geloofde dat zijn hals te lang leek), een ontwerpdetail waarvan hij later een handelsmerk zou maken met de kostuums die Presley in zijn latere jaren op het podium droeg.
...
Aangemoedigd door de ervaring met de Comeback Special, nam Presley in januari en februari 1969 enthousiast deel aan een productieve reeks opnamesessies in de American Sound Studio te Memphis. Als eerste resultaat van de sessies verscheen in juni 1969 het geprezen album From Elvis in Memphis. Het was zijn eerste seculiere, non-soundtrack album uit een toegewijde periode in de studio sinds acht jaar. Vanaf deze sessies werd soul een centraal element in Presleys fusie van stijlen.[196] Zoals Dave Marsh beschreef, is het 'een meesterwerk waarin Presley onmiddellijk aansluit bij trends in de popmuziek die aan hem voorbij leken te zijn gegaan gedurende de filmjaren. Met waarachtige overtuiging zingt hij country, soul en rockers, een verbluffende prestatie.'[197]..... Het weekblad Newsweek commentarieerde, 'Een aantal dingen aan Elvis zijn ongelooflijk, maar het meest ongelooflijke is wel zijn langdurige verblijf aan de top in een wereld waar meteorische loopbanen verbleken als vallende sterren.'[204] Rolling Stone noemde Presley 'bovennatuurlijk, zijn eigen wederopstanding.'[205] In november ging Change of Habit in première, Presleys laatste film die geen concertregistratie was. Dezelfde maand verscheen het dubbelalbum From Memphis To Vegas/From Vegas To Memphis; de eerste lp bestond uit live-opnamen uit het International, de tweede uit meer stukken van de American Sound sessies. Suspicious Minds bereikte de top van de hitlijsten - Presleys eerste nummer-één op de Amerikaanse poplijst in meer dan zeven jaar en tevens zijn laatste.[206]
Cassandra Peterson, die later het in Amerika populaire televisiepersonage Elvira gestalte zou geven, ontmoette Presley in deze periode in Las Vegas, waar ze als showgirl werkte. Van hun ontmoeting herinnerde ze zich:
"Hij was zo antidrugs toen ik hem ontmoette. Ik vertelde hem dat ik marijuana rookte en hij was gewoon verbijsterd. Hij zei: "Doe dat nooit meer.""
— Stein (1997)[207]
Presley was niet alleen sterk tegen recreationeel gebruik van drugs, hij dronk ook zelden. Verschillende van zijn familieleden waren alcoholisten, een lot dat hij wenste te vermijden.[208]
...
Begin 1970 keerde Presley naar het International terug voor de eerste van de twee engagementen van een maand daar, waarbij hij twee shows per avond gaf. Opnamen van deze shows werden uitgebracht op het album On Stage.[209] Eind februari gaf Presley zes shows in het Houston Astrodome en brak het bezoekersrecord.[210] In april kwam de single The Wonder of You uit – een nummer 1-hit in Groot-Brittannië alsmede in de Amerikaanse adult contemporary-hitlijst. In augustus filmde MGM repetities en concertbeelden in het International voor de documentaire Elvis: That's the Way It Is. Inmiddels trad Presley op in een jumpsuit, die een handelsmerk van zijn liveoptredens zou worden.
...
Op 21 december 1970 regelde Presley een ontmoeting met president Richard Nixon in het Witte Huis te Washington D.C., waarbij hij uiting gaf aan zijn patriottisme en zijn minachting voor de hippiecultuur, de groeiende drugscultuur en de tegencultuur in het algemeen.[213] Hij vroeg Nixon om een penning van het Bureau van Narcotica en Gevaarlijke Drugs, om te voegen bij gelijksoortige objecten die hij begonnen was te verzamelen en als teken van de officiële erkenning van zijn patriottische daden. Nixon, die de ontmoeting kennelijk gênant vond, drukte een geloof uit dat Presley een positieve boodschap naar jonge mensen kon zenden en dat het daarom belangrijk was dat hij 'zijn geloofwaardigheid behield'. Presley vertelde Nixon dat de Beatles, wiens liedjes hij in deze tijd regelmatig live uitvoerde,[214] een toonbeeld waren van hetgeen hij zag als een trend van antiamerikanisme en misbruik van drugs in populaire cultuur.[215] (Vijf jaar daarvoor hadden Presley en zijn vrienden een vier uur durend samenzijn met de Beatles beleefd.) Paul McCartney vertelde later dat hij zich 'enigszins verraden voelde' toen hij kennisnam van verslagen van het bezoek aan Nixon en gaf als commentaar: 'De grote grap was dat wij illegale drugs namen en kijk wat met hem gebeurde', een verwijzing naar Presleys door medicijnmisbruik versnelde dood.[216]
...
Op 9 oktober 1973 werd Presleys echtscheiding uitgesproken.[237] Hij werd nu steeds vaker onwel. Tweemaal dat jaar nam hij een overdosis barbituraten en bracht na de eerste keer drie dagen in een coma door in zijn hotelsuite. Tegen het einde van 1973 werd hij in het ziekenhuis opgenomen, semi-comateus door de effecten van een verslaving aan Demerol. Volgens zijn belangrijkste arts, George C. Nichopoulos, meende Presley 'dat door zijn drugs te betrekken van een arts, hij niet op één lijn gesteld kon worden met een alledaagse junkie die iets op straat scoorde'.[238] Sinds zijn comeback had hij elk jaar meer liveshows gegeven en in 1973 was dat opgelopen tot 168 concerten, zijn drukste werkschema ooit.[239] Ondanks zijn falende gezondheid ondernam hij in in 1974 opnieuw een intensief tourneeprogramma.[240]
In september verslechterde Presleys toestand snel. Keyboardspeler Tony Brown herinnert zich de aankomst van de zanger bij een concert aan de Universiteit van Maryland: 'Hij viel op zijn knieën uit de limousine. Mensen stroomden toe om hem te helpen, maar hij duwde ze weg of hij zeggen wilde: "Help me niet." Hij liep het podium op en hield zich de eerste dertig minuten aan de microfoonstandaard vast alsof het een paal was. Iedereen kijkt elkaar aan van: "Gaat de tournee wel door?"'[241] Gitarist John Wilkinson herinnerde zich:
"Hij was een en al pens. Hij sprak slepend traag. Hij was zo doorgedraaid (...) Het was duidelijk dat hij aan de drugs was. Het was duidelijk dat er iets heel erg mis was met zijn lichaam. Het was zo erg dat de songteksten nauwelijks te verstaan waren. (...) Ik herinner me dat ik ervan moest huilen. Hij kwam nauwelijks door het introduceren van de bandleden heen."
— Hopkins (1986), p. 136[242]
...
Ondanks alle zorgen van zijn label en manager nam Presley gedurende studio sessies tussen juli 1973 en oktober 1976 ongeveer zes volledige albums op. Hoewel hij niet langer een belangrijke aanwezigheid op de pophitlijst was, haalden vijf van deze albums de top vijf van de Amerikaanse countrylijst, waarvan drie de eerste plaats bereikten: Promised Land (1975), From Elvis Presley Boulevard, Memphis, Tennessee (1976) en Moody Blue (1977).[254] Voor zijn singles gold min of meer hetzelfde - geen grote pophits, maar Presley bleef een kracht van belang op de countrymarkt en op de adult contemporary-radio. Acht studiosingles uit deze periode die tijdens zijn leven werden uitgebracht werden top 10-hits op een of beide lijsten, waarvan vier in 1974 alleen. In 1975 was My Boy een adult contemporary-nummer 1-hit in 1975 en in 1976 bereikte Moody Blue de top van de countrylijst en de tweede plaats in de adult contemporary-hitlijst.[255] Uit hetzelfde jaar komt zijn misschien wel meest geprezen opname uit de periode, Hurt, in 1955 een R&B hit van Roy Hamilton in 1961 en een pophit voor zangeres Timi Yuro, draaiden country station Presleys deep soul-versie in 1976.[256] Greil Marcus beschreef de opname als zijn 'apocalyptische aanval' op de soulklassieker.[257] 'Als hij zich voelde zoals hij klonk, schreef Dave Marsh over Presleys uitvoering, 'dan is het mirakel niet dat hij nog maar een jaar te leven had maar dat hij het nog zo lang volhield.'[258]
...
Ondanks alle zorgen van zijn label en manager nam Presley gedurende studio sessies tussen juli 1973 en oktober 1976 ongeveer zes volledige albums op. Hoewel hij niet langer een belangrijke aanwezigheid op de pophitlijst was, haalden vijf van deze albums de top vijf van de Amerikaanse countrylijst, waarvan drie de eerste plaats bereikten: Promised Land (1975), From Elvis Presley Boulevard, Memphis, Tennessee (1976) en Moody Blue (1977).[254] Voor zijn singles gold min of meer hetzelfde - geen grote pophits, maar Presley bleef een kracht van belang op de countrymarkt en op de adult contemporary-radio. Acht studiosingles uit deze periode die tijdens zijn leven werden uitgebracht werden top 10-hits op een of beide lijsten, waarvan vier in 1974 alleen. In 1975 was My Boy een adult contemporary-nummer 1-hit in 1975 en in 1976 bereikte Moody Blue de top van de countrylijst en de tweede plaats in de adult contemporary-hitlijst.[255] Uit hetzelfde jaar komt zijn misschien wel meest geprezen opname uit de periode, Hurt, in 1955 een R&B hit van Roy Hamilton in 1961 en een pophit voor zangeres Timi Yuro, draaiden country station Presleys deep soul-versie in 1976.[256] Greil Marcus beschreef de opname als zijn 'apocalyptische aanval' op de soulklassieker.[257] 'Als hij zich voelde zoals hij klonk, schreef Dave Marsh over Presleys uitvoering, 'dan is het mirakel niet dat hij nog maar een jaar te leven had maar dat hij het nog zo lang volhield.'[258]
...
Een neef, Billy Smith, herinnerde zich hoe Presley in zijn kamer zat en urenlang kletste, soms zijn favoriete sketches van Monty Python of zijn eigen escapades uit het verleden ophaalde, maar vaker in de greep verkeerde van paranoïde obsessies die Smith aan Howard Hughes herinnerden.[266] Op 6 juni verscheen Way Down, de laatste single van Presley die tijdens zijn leven verscheen. Op 26 juni vond zijn laatste concert plaats in Indianapolis.
Op 1 augustus verscheen het boek Elvis: What Happened?, geschreven door de drie lijfwachten die het jaar ervoor ontslagen waren.[267] Het was het eerste verslag dat Presleys jarenlange medicijnmisbruik gedetailleerd uiteenzette. Hij was overstuur door het boek en probeerde zonder succes de publicatie tegen te houden door de uitgevers geld te bieden.[268] Tegen deze tijd leed hij aan diverse aandoeningen: glaucoom, hypertensie, leverschade en een vergrote darm, elk verergerd – en mogelijk veroorzaakt – door drugsmisbruik.[269] In 2014 bracht genetische analyse van een haar genetische varianten aan het licht die zijn glaucoma, migraines en hartvergroting zouden hebben kunnen veroorzaakt.[270][271]
Op de avond van 16 augustus 1977 zou Presley van Memphis vliegen om een nieuwe tournee te ondernemen. Die middag vond Ginger Alden hem op de vloer van zijn badkamer, zonder teken van leven. Pogingen om hem te reanimeren hadden geen succes en om half vier in de middag werd hij officieel doodverklaard in het Baptist Memorial Hospital.[272]
President Jimmy Carter gaf een verklaring uit waarin Presley werd toegeschreven dat hij 'het aangezicht van de Amerikaanse populaire cultuur permanent veranderd had'.[273] Duizenden mensen verzamelden zich buiten Graceland om de open kist te zien. Billy Mann, een van Presleys neven, accepteerde 18.000 dollar om stiekem het lijk te fotograferen; de foto verscheen op het omslag van het bestverkochte nummer van National Enquirer ooit.[274] Alden sloot voor 105.000 dollar een overeenkomst met Enquirer voor haar verhaal, maar nam met minder genoegen nadat ze de exclusiviteitsafspraak had geschonden.[275] In zijn testament had Presley haar niet vermeld.[276]
...
Volgens Guralnick impliceerde Presleys dood 'sterk het gebruik van drugs'; hij opperde de mogelijkheid van een door overgevoeligheid voor codeïne veroorzaakte schok, waarvan bekend was dat Presley er een milde allergie voor had. Twee maanden later werden twee rapporten van laboratoriumonderzoek aan het dossier toegevoegd, die elk afzonderlijk sterk suggereerden dat polyfarmacie de primaire doodsoorzaak was: volgens een van de rapporten waren er 'veertien drugs in Elvis' systeem, tien in significante hoeveelheid.'[282] Forensisch historicus en patholoog Michael Baden beschouwde de toestand als gecompliceerd en wees erop dat Elvis al geruime tijd een vergroot hart had gehad. In combinatie met het drugsgebruik zou dit tot zijn dood hebben geleid. Maar het was moeilijk om een diagnose te stellen; er kon slechts een inschatting worden gemaakt.[283]
...
Hoewel Presleys lijfarts dokter Nichopoulos werd ontlast van gerechtelijke aansprakelijkheid voor de dood van de zanger, waren de feiten schokkend: alleen al in de eerste acht maanden van 1977 bleek hij meer dan 10 000 doses kalmeringsmiddelen, amfetaminen en verdovende middelen te hebben voorgeschreven, allemaal op Elvis' naam.' Zijn vergunning werd drie maanden geschorst en in de jaren 1990 permanent ingetrokken, nadat de Medische Commissie van Tennessee nieuwe aanklachten van het uitschrijven van te veel recepten had ingediend.[286]
In 1994 werd de autopsie op Presley te midden van toenemende druk heropend. Lijkschouwer Joseph Davis verklaarde dat niets in de gegevens een dood door drugs ondersteunde. Alles wees volgens hem op een plotselinge heftige hartaanval.[287] Of een combinatie van drugs nu de feitelijke doodsoorzaak was of niet, er bestaat weinig twijfel dat polyfarmacie aanzienlijk aan Presleys voortijdig overlijden heeft bijgedragen.[284] (https://nl.wikipedia.org/wiki/Elvis_Presley) Als ik de pagina doorzoek kom ik geen 'Juice' tegen.


Als ik zoek op Elvis en Juice vind ik enkel dit bier. Wat is dan die verwijzing? Elvis was altijd tegen drugs, bizar dat zo iemand dan door medicijngebruik, of moet ik zeggen misbruik, neergaat? Laten we hopen dat de heren van Brewdog die zo lekker rebels zijn en zich tegen de gevestigde orde verzetten uiteindelijk niet ook zo worden...


Geen opmerkingen:

Een reactie posten