Translate

Zoeken in deze blog

donderdag 6 juli 2017

F-35 en verder


Dit jaar kregen we de F-35 Lightning II. Wat is het voor vliegtuig? Ik zag 'm vorig jaar overvliegen, maar echt duidelijk was dat niet. Net zo onduidelijk vind ik heel die 'F-lijn':

https://www.defensie.nl/onderwerpen/f-35-naar-nederland/inhoud/fotos-videos-f-35

The F-35 Lightning II is the world’s most advanced multi-role fighter – providing unmatched capabilities to military forces around the world, securing high-tech, high-skill jobs for hundreds of thousands of people worldwide, and elevating international security by allowing for more integrated coalition operations (www.f35.com/about/fast-facts).

The Lockheed Martin F-35 Lightning II is a family of single-seat, single-engine, all-weather stealth multirole fighters. The fifth-generation combat aircraft is designed to perform ground attack and air defense missions. The F-35 has three main models: the F-35A conventional takeoff and landing (CTOL) variant, the F-35B short take-off and vertical-landing (STOVL) variant, and the F-35C carrier-based Catapult Assisted Take-Off But Arrested Recovery (CATOBAR) variant. On 31 July 2015, the first squadron of F-35B fighters was declared ready for deployment after intensive testing by the United States Marines.[10][11] On 2 August 2016, the U.S. Air Force declared its first squadron of F-35A fighters as combat-ready.[12]
The F-35 is descended from the X-35, which was the winning design of the Joint Strike Fighter (JSF) program. It was designed by an aerospace industry team led by Lockheed Martin which also manufactures it. Other major F-35 industry partners include Northrop Grumman, Pratt & Whitney and BAE Systems. The F-35 took its first flight on 15 December 2006 (https://en.wikipedia.org/wiki/Lockheed_Martin_F-35_Lightning_II).

De F-35 Lightning II is een multirole gevechtsvliegtuig. Dit betekent dat het toestel voor verschillende taken kan worden ingezet. De F-35 vervangt op termijn het F-16-jachtvliegtuig, in gebruik sinds 1979. Het is een zogenoemd ‘5e generatie gevechtsvliegtuig’ met een uitgebreider sensorenpakket dan vorige generaties en stealth-eigenschappen. Dit maakt het minder zichtbaar voor (vijandelijke) radar (www.defensie.nl/onderwerpen/materieel/inhoud/vliegtuigen-en-helikopters/f-35-gevechtsvliegtuig).

Nederland heeft inmiddels 2 F-35A-toestellen gekocht. Dit is de CTOL-versie (conventional take off and landing). Deze start en landt op normale banen. Niet door Nederland aangeschaft, zijn de versie die verticaal kan starten en landen (F-35B) en die voor vliegdekschepen (F-35C) (www.defensie.nl/onderwerpen/materieel/inhoud/vliegtuigen-en-helikopters/f-35-gevechtsvliegtuig).

The formal naming of the F-35 saw it designated the 'Lightning II' which is curious insofar as the twin engine P-38 was  developed primarily as a long range interceptor and escort, and by relative performance, and breadth of roles and application a much closer fit to the F-22 Raptor of today. The World War II US types which best fit the JSF in role were the P-39 and P-40 (US Air Force) (www.ausairpower.net/Analysis-JSF-Thud-2004.html).


The Lockheed Martin F-22 Raptor is a fifth-generation, single-seat, twin-engine, all-weather stealth tactical fighter aircraft developed for the United States Air Force (USAF). The result of the USAF's Advanced Tactical Fighter program, the aircraft was designed primarily as an air superiority fighter, but also has ground attack, electronic warfare, and signal intelligence capabilities.[6] The prime contractor, Lockheed Martin, built most of the F-22's airframe and weapons systems and did its final assembly, while Boeing provided the wings, aft fuselage, avionics integration, and training systems.


The aircraft was variously designated F-22 and F/A-22 before it formally entered service in December 2005 as the F-22A. After a protracted development and despite operational issues, the USAF considers the F-22 critical to its tactical air power, and says that the aircraft is unmatched by any known or projected fighter.[7] The Raptor's combination of stealth, aerodynamic performance, and situational awareness gives the aircraft unprecedented air combat capabilities.[8][9]
The high cost of the aircraft, a lack of clear air-to-air missions due to delays in Russian and Chinese fighter programs, a ban on exports, and development of the more versatile F-35 led to the end of F-22 production.[N 1] (https://en.wikipedia.org/wiki/Lockheed_Martin_F-22_Raptor)


In 1981 the U.S. Air Force developed a requirement for an Advanced Tactical Fighter (ATF) as a new air superiority fighter to replace the F-15 Eagle and F-16 Fighting Falcon. Code named "Senior Sky", this program was influenced by the emerging worldwide threats, including development and proliferation of Soviet Su-27 "Flanker"- and MiG-29 "Fulcrum"-class fighter aircraft.[11] It would take advantage of the new technologies in fighter design on the horizon, including composite materials, lightweight alloys, advanced flight control systems, more powerful propulsion systems, and stealth technology. The request for proposals (RFP) was issued in July 1986 and two contractor teams, Lockheed/Boeing/General Dynamics and Northrop/McDonnell Douglas, were selected on 31 October 1986 to undertake a 50-month demonstration phase, culminating in the flight test of two technology demonstrator prototypes, the YF-22 and the YF-23.[12][13]
Each design team produced two prototype air vehicles, one for each of the two engine options. The Lockheed-led team employed thrust vectoring nozzles on YF-22 for enhanced maneuverability in dogfights. The ATF's increasing weight and cost drove out certain requirements during development. Side-looking radars were deleted, and the dedicated infra-red search and track (IRST) system was downgraded from multi-color to single color and then deleted as well. However, space and cooling provisions were retained to allow for future addition of these components. The ejection seat requirement was downgraded from a fresh design to the existing McDonnell Douglas ACES II.[14]
After the flight test demonstration and validation of the prototypes, on 23 April 1991, Secretary of the USAF Donald Rice announced the YF-22 as the winner of the ATF competition.[15] The YF-23 design was considered stealthier and faster, while the YF-22 was more maneuverable.[16] The aviation press speculated that the YF-22 was also more adaptable to the U.S. Navy's Navalized Advanced Tactical Fighter (NATF), but by 1992, the Navy had abandoned NATF.[17]... The first F-22, an engineering and manufacturing development (EMD) aircraft named Raptor 4001, was unveiled at Marietta, Georgia, on 9 April 1997, and first flew on 7 September 1997.[28] In 2006, the Raptor's development team, composed of over 1,000 contractors and the USAF, won the Collier Trophy, American aviation's most prestigious award.[29] The F-22 was in production for 15 years, at a rate of roughly two per month during peak production.[30]... The F-22 cannot be exported under American federal law[39] to protect its stealth technology and other high-tech features.[40] Customers for U.S. fighters are acquiring earlier designs such as the F-15 Eagle and F-16 Fighting Falcon or the newer F-35 Lightning II Joint Strike Fighter, which contains technology from the F-22 but was designed to be cheaper, more flexible, and available for export.[41...(https://en.wikipedia.org/wiki/Lockheed_Martin_F-22_Raptor)


BEST FIGHTER JET IN HISTORY GROUNDED BY BEES
F-22BEEEEEEEEEESSSSSSS
By Kelsey D. Atherton  August 11, 2016
Drones aren’t normally a problem for the F-22. The U.S. Air Force's advanced stealth fighter is built to clear the sky of any hostile aircraft, be it another fighter, an encroaching bomber, or even an unmanned aerial scout. It turns out, however, there’s a kind of flyer that even the F-22 can’t defend against: bees! No, really. Bees.
In June, a swarm of bees found its way into the exhaust nozzle of an F-22 at Joint Base Langley-Eustis in Virginia. Rather than exterminating the bees, the maintenance crew that discovered the swarm decided to find someone who could relocate the bees.
The bees may have just been resting on the jet on their way to find a new home for their queen, though there was also a chance the swarm could have built a hive right there, in the exhaust nozzle of the $143 million jet fighter. Before that could happen, the beekeeper relocated the swarm to the hive of a beer producer, which will use the honey.
Once that beer is ready, I can imagine the mechanics getting together over a round of a brew that I can only hope will be named Stealth Honeybeer, and telling the tale of the time a jet was grounded, if only for a day, by a swarm of bees (www.popsci.com/best-air-superiority-fighter-in-history-grounded-by-bees#page-2).

The Lockheed Martin FB-22 (sometimes called the Strike Raptor) was a proposed United States Air Force bomber aircraft. Its design was derived from the F-22 Raptor. The FB-22 was canceled following the 2006 Quadrennial Defense Review... The design of the FB-22 differs significantly from the F-22. A lengthened fuselage and larger delta wing provide greater fuel capacity for greater range of some 1,600 miles (2,600 km).[2] The FB-22's fuselage also allows for a larger internal weapons bay. The design could also have been adapted to use a more powerful engine, such as the F-35 Lightning II's Pratt & Whitney F135, or the General Electric/Rolls-Royce F136.[3] The FB-22 was to have a maximum speed of Mach 1.92.[4] (https://en.wikipedia.org/wiki/Lockheed_Martin_FB-22).


The Lockheed Martin X-44 MANTA (Multi-Axis No-Tail Aircraft) was a conceptual aircraft design by Lockheed Martin that has been studied by NASA and the U.S. Air Force. It was intended to test the feasibility of full yaw, pitch and roll control without tailplanes (horizontal or vertical). Attitude manipulation relies purely on 3D thrust vectoring.[1] The aircraft design was derived from the F-22 Raptor and featured a stretched delta wing and no tail surfaces.[1] (https://en.wikipedia.org/wiki/Lockheed_Martin_X-44_MANTA)

De Lockheed Martin-F-35 Lightning II is een straaljager die voortgekomen is uit het Joint Strike Fighter-programma (JSF) van het Amerikaanse ministerie van defensie. Zolang het programma geen resultaat opleverde, werd de F-35 ook Joint Strike Fighter genoemd, maar sinds het ontwerp van Lockheed Martin het won van het ontwerp van Boeing (model X-32) is de naam F-35 Lightning II gekozen. De naam van het programma werd kort daarop ook F-35 Lightning II-programma. Deze straaljager is een doorontwikkelde versie van de Lockheed Martin-X-35.
Er worden drie varianten van de F-35 geproduceerd: een standaarduitvoering (F-35A), een variant die verticaal kan landen (F-35B) en een marinevariant voor gebruik op de vliegdekschepen (F-35C) (https://nl.wikipedia.org/wiki/F-35_Lightning_II).

Joint Strike Fighter = Thunderchief II?
Back to the Future in Battlefield Interdiction
The new Joint Strike Fighter (JSF) program is often compared to the early nineteen sixties Tactical Fighter eXperimental (TFX/F-111) program, reflecting the multi-service structure of both programs. In concept and sizing, however, the JSF is very much closer to another early nineteen sixties tactical fighter, the Republic AP-63 series F-105 Thunderchief.
The F-105 was the workhorse of the Vietnam air war, especially the 1964-1968 Rolling Thunder bombing campaign. Affectionately known as the Lead Sled, Super Hog, Ultra Hog, Iron Butterfly and famously Thud, the F-105A first flew in 1955, and was designed by Republic's legendary Alexander Kartvelli to be a highly survivable strike oriented tactical fighter, with a secondary air to air capability, primarily for self defence. The aircraft was to have significantly better combat radius than previous USAF jet fighters, and in line with the penetration paradigm of the day, very high speed.
The resulting F-105 series was a fighter which is remarkably close to the current JSF in most important cardinal parameters.
Both the F-105 and JSF are large single seat single engine strike fighters, using the most powerful engine of the era (J75 vs F135/F136), with empty weights in the 27,000 lb class, and wingspans almost identical at 35 feet. Both carry internal weapon bays, and multiple external hardpoints for drop tanks and weapons. Both were intended to achieve combat radii in the 400 nautical mile class. Neither have by the standards of their respective periods high thrust/weight ratio or energy manoeuvre capability, favoured for air superiority fighters and interceptors.
The avionics in both aircraft represent the latest technology of their respective periods. The F-105's ASG-19 Thunderstick I/II system was tightly integrated with the NASARR multimode radar, as is the JSF's ICP package and APG-81 radar. Both radars are designs biased toward air-ground modes, but with respectable air-intercept capabilities for their periods.
The definitive F-105D, of which only 610 were built by 1964 due to higher than hoped for costs, could carry up to 2,500 lb in its internal bomb bay, and external stores on two 3,000 lb inboard pylons, two 3,000 lb outboard pylons and a 4,500 lb centreline pylon, for a total of 12,000 lb. The JSF carries a 2,500 lb guided bomb in either fuselage bay, up to 5,000 lb on a pair of inboard pylons, and 2,500 lb on a pair of outboard main pylons, with a 1,000 lb centreline pylon (www.ausairpower.net/Analysis-JSF-Thud-2004.html).



(A concept of operations (abbreviated CONOPS, CONOPs,[1] or ConOps[2]) is a document describing the characteristics of a proposed system from the viewpoint of an individual who will use that system. It is used to communicate the quantitative and qualitative system characteristics to all stakeholders.[2] CONOPS are widely used in the military, governmental services and other fields.
A CONOPS generally evolves from a concept and is a description of how a set of capabilities may be employed to achieve desired objectives or end state.[1] (https://en.wikipedia.org/wiki/Concept_of_operations))

De Republic F-105 Thunderchief was een supersonisch jachtvliegtuig - bommenwerper dat door de luchtmacht van de Verenigde Staten onder meer werd ingezet tijdens de Vietnamoorlog. Het was de opvolger van de Republic F-84 Thunderstreak.
Vóór het ontwerp van dit toestel waren alle vliegtuigen als jager ontworpen en daarna aangepast voor een neventaak als bommenwerper. De F-105 was echter de eerste speciaal ontworpen en ontwikkelde supersonische tactische jachtbommenwerper in de USAF; het toestel werd hierdoor tevens het grootste eenpersoons en eenmotorige toestel. Het werd in de jaren 50 van de vorige eeuw ontworpen door de firma Republic Aviation Corporation (RAC), in Farmingdale, Long Island, New York als 1 persoons jachtbommenwerper en als tweepersoons bommenwerper trainer.
De ontwikkeling van de Thunderchief ontstond door de oorlog in Korea. In juni 1950 stelden de USAF en RAC een overeenkomst op ter ontwikkeling van een opvolger voor de Republic F-84 Thunder serie.
Dit resulteerde in 1952 in project A(dvanced) P(roject)-63; een log ontwerp gebaseerd op de RF-84F Thunderflash met pijlvleugels en een intern bommenruim. De aandrijving moest komen van de ongeteste Allison J-71 turbojet.
Republic ontwierp op aandringen van de luchtmachtstaf ook een geheel nieuw type waarvan er 1 in 1952 werd geleverd.
Alle door RAC ontwikkelde toestellen hadden destijds de twijfelachtige eer om door de vliegers - vanwege de slechte gewicht en motorcapaciteit - met de bijnaam Hogs (varkens) te worden aangeduid. De F-84B/E/G Thunderjet stond bekend als Groundhog en de F/RF-84F Thunderstreak/Thunderflash als Hyperhog.
De opvolger van deze toestellen moest dit dus ongedaan gaan maken. Het zou een langeafstandsaanvalstoestel worden, primair geschikt voor atoomaanvallen op de tegenstanders in de Koude Oorlog en met secundaire luchtgevechts capaciteit.
De geschiedenis wees uit dat de bijnaam Hog niet meer bij dit nieuwe grote vliegtuig paste; hoewel het toestel nog even spottend werd aangeduid als Superhog, Ultrahog, Squat Bomber of Lead Sled, kreeg de imposante F-105 Thunderchief al snel de bijnaam die hij verdiende; Thud (https://nl.wikipedia.org/wiki/Republic_F-105_Thunderchief).
(http://cdn.historynet.com/wp-content/uploads/f-105-nnew.jpg)

The F-105D was the first aircraft to employ fully integrated avionics. The new systems resulted in a lengthened fuselage and added about 1,000 pounds in weight, making the F-105D, with its Pratt and Whitney J-75-P19W engine, the heaviest single engine aircraft the Air Force would ever fly. Its long takeoff run and heavy wing loading reportedly led to its nickname, “Thud.”
Battle damage proved that the primary and secondary hydraulic systems were too close together, so the secondary system was moved deeper into the fuselage. A rearward-looking combat camera was installed to facilitate post-mission battle damage assessment. The more accurate and reliable Thunderstick II bombing system was introduced in 1968. Some F-105s were modified for night strike missions, and the final model to see service, the F-105G, was modified to conduct air defense suppression (ADS), or “Wild Weasel” missions, against North Vietnamese surface-to-air missile (SAM) batteries. Thuds began to be phased out in 1968 with the transition to McDonnell F-4s. The last F-105Ds departed the theater in December 1970, leaving the 6010th Wild Weasel Squadron (WWS), redesignated the17th WWS in late 1971, as Indochina’s last remaining F-105 unit (www.historynet.com/arsenal-f-105d-thunderchief.htm).





F-16 en F-35

In 2001 koos de Nederlandse staat de F35A in principe als vervanger van de vloot van F-16's, na een lange discussie over het al dan niet participeren in de ontwikkeling van de Eurofighter. De deelname aan de ontwikkeling en mogelijke aanschaf van de F-35 leidde tot grote politieke controverse, onder andere vanwege de hoge kosten van het toestel. De F-35 zal het eerste Nederlandse stealth-vliegtuig worden (https://nl.wikipedia.org/wiki/F-35_Lightning_II).


De Boeing F-15 Eagle (oorspronkelijk McDonnell Douglas F-15 Eagle) is een tactische straaljager die onder alle weersomstandigheden inzetbaar is. Er bestaan diverse uitvoeringen, met een bemanning van 1 of 2 personen.
De F-15 is gericht op het behalen en op het behouden van het luchtoverwicht. Het doel van de inzet van de F-15 is dus het binnendringen van vijandelijk luchtruim en daar iedere vorm van dreiging in de lucht uitschakelen.
Het toestel bezit een reeks wapen- en afweersystemen om vijandelijke dreiging waar te nemen, te identificeren, te volgen en aan te vallen terwijl het toestel in het eigen of in vijandelijk luchtruim vliegt. De wapen- en vluchtcontrolesystemen van het toestel zijn zodanig ontworpen dat één persoon ze in gevechtsomstandigheden kan bedienen.
De F-15 vormt al jaren de betrouwbare multirole (op verschillende manieren inzetbare) ruggengraat van de Amerikaanse luchtmacht (USAF).
De F-15 was ontworpen toen de USAF een opvolger zocht voor de toen geduchte maar inmiddels snel verouderende F-4 Phantom II-serie die voor het eerst in 1958 vloog (https://nl.wikipedia.org/wiki/F-15_Eagle).

Wat is het verschil tussen een f15 en een f16?
5 jaar geleden
Nederland stuurt f16 vliegtuigen naar Libie. Er zijn al f15 vliegtuigen actief daar van de VS. Wat is het wezenlijke verschil en welke is eigenlijk beter?
F16
De F-16 Fighting Falcon is een eenmotorige multifunctionele straaljager die sinds 1979 veel gebruikt wordt. In onder andere Nederland en België was het de opvolger van de F-104 Starfighter. In Nederland werd tevens de F-5 door de F-16 vervangen. Het toestel is ontworpen door General Dynamics. De fabriek van General Dynamics is overgenomen door Lockheed Martin.
F-15
De Boeing F-15 Eagle (oorspronkelijk de McDonnell Douglas F-15 Eagle) is een zeer wendbare tactische straaljager die onder alle weersomstandigheden inzetbaar is. Er bestaan verschillende uitvoeringen van. Afhankelijk van het type bestaat de bemanning uit 1 of 2 personen.
De F-15 is gericht op het behalen en op het behouden van het luchtoverwicht. Het doel van de inzet van de F-15 is dus het binnendringen van vijandelijk luchtruim en daar iedere vorm van dreiging in de lucht uitschakelen. Dit wordt mede bereikt door de zeer goede capaciteiten van het toestel op het gebied van wendbaarheid, acceleratie, bereik, bewapening en avionica.
Het toestel bezit een reeks elektronische wapen- en afweersystemen om vijandelijke dreiging waar te nemen, te identificeren, te volgen en aan te vallen terwijl het toestel in het eigen of in vijandelijk luchtruim vliegt. De wapen- en vluchtcontrolesystemen van het toestel zijn zodanig ontworpen dat één persoon ze in gevechtsomstandigheden kan bedienen.
De F-15 vormt al jaren de betrouwbare ‘‘multirole’’ (op verschillende manieren inzetbare) ruggengraat van de Amerikaanse luchtmacht (USAF). Met de ontwikkeling en de invoering van de nieuwe generatie gevechtsvliegtuigen zoals de F-22 Raptor en de voortschrijdende luchtvaarttechniek komt vermoedelijk binnen enkele jaren (2009) een eind aan het operationele USAF-dienst van de F-15 Eagle. Tot die tijd zal dit toestel binnen en buiten de VS nog worden ingezet.
Toegevoegd na 2 minuten:
De F15 en F16 hebben vergelijkbare eigenschappen. De F16 manouvreert beter en is lichter. De F15 kan verticaal vliegen en de F16 niet. De F15 gaat ook iets sneller (www.startpagina.nl/v/vervoer/vliegtuigen/vraag/161820/verschil-tussen-f15-f16).


Op 24 mei 1975 besloot de Nederlandse regering meer dan tachtig straaljagers van het nieuwste soort aan te schaffen. Daarnaast hadden ze een optie op nog eens 18 toestellen. Ze vervingen de Starfighter, waarvan er tientallen waren neergestort. De F-16 Fighting Falcon was ontwikkeld in de VS. Het toestel werd gepromoot als ‘de betaalbare, beste jager voor iedere luchtmacht.’
Het vliegtuig was vernieuwend door in de eerste plaats het cockpitdak dat uit één stuk was gemaakt voor beter zicht. Daarnaast maakte de jager gebruik van een besturingssysteem dat ondersteund werd door een computer ‘fly-by-wire’. Dat wil zeggen dat als de vlieger de knuppel beweegt, de actie automatisch wordt overgebracht naar een computer die de beweging kan corrigeren, waardoor een fout kan worden voorkomen. Bovendien bestond het vliegtuig voor tachtig procent uit aluminium, waardoor het toestel lichter was. Door de lage productiekosten en de mogelijkheid tot updaten van het toestel, was de F-16 één van de meest geproduceerde Westerse toestellen van na de Tweede Wereldoorlog (www.isgeschiedenis.nl/toen/mei/aanschaf_f_16/).


De F-16 Fighting Falcon is een eenmotorige multifunctionele straaljager die sinds 1979 veel gebruikt wordt. In onder andere Nederland en België was het de opvolger van de F-104 Starfighter. In Nederland werd tevens de F-5 door de F-16 vervangen. Het toestel is ontworpen door General Dynamics. De fabriek van General Dynamics is overgenomen door Lockheed Martin.
Hoewel de F-16 officieel is gedoopt als de "Fighting Falcon", wordt er door piloten en grondpersoneel ook wel gesproken over de "Viper" (Adder) naar de gevechtsjagers in de sciencefictionserie Battlestar Galactica, die in de jaren 80 op televisie te zien was. Een minder vaak voorkomende bijnaam is Electric Jet, omdat de F-16 het eerste fly-by-wire gevechtsvliegtuig is.[3]
De huidige Nederlandse en Belgische uitvoering van de F-16 is de F-16A/B MLU (Mid Life Update). Dit is de oorspronkelijke versie uit 1979, die door upgrades naar een hogere standaard werd gebracht waardoor tevens de inzetbaarheid enige jaren langer gegarandeerd werd. In Nederland wordt de F-16 vervangen door de F-35 (https://nl.wikipedia.org/wiki/F-16_Fighting_Falcon).

De F-16 verving in Nederland de F-104 Starfighter.


De Lockheed F-104 Starfighter was een van de bekendste supersonische eenmotorige Amerikaanse gevechtsvliegtuigen van de 20e eeuw. Het toestel werd ontworpen ter opvolging van de F-100 Super Sabre en was bij de USAF operationeel van 1958-1967, in de Koude Oorlog. Het toestel werd overwegend gebruikt als jachtbommenwerper, maar er waren ook versies die aangepast waren voor een rol als jager. De F-104 werd door de VS onder meer in gevechtsacties gebruikt in de Vietnamoorlog en tot de definitieve uitfasering in de VS in 1975 deed het toestel nog dienst bij de Air National Guard.
De Starfighter was de standaard jachtbommenwerper van de NAVO in de periode 1961-1985 waarna het toestel werd vervangen, meestal door de F-16. Ook in de Belgische Luchtmacht en de Koninklijke Luchtmacht heeft het toestel jarenlang dienstgedaan. De F-104 bezat de twijfelachtige eer het slechtste veiligheidsrecord te vestigen. Ook de later aan het licht gekomen omkoopschandalen – waarvan bij Europese aankoop in diverse gevallen sprake was geweest – deden de naam en faam van het toestel geen eer aan.
In 1951 deed Kelly Johnson, hoofdontwerper van de Lockheed Skunk works bij een bezoek aan de Amerikaanse piloten die vochten in de Koreaanse Oorlog de kennis op voor een toestel dat zij het liefst wilden hebben. De piloten vochten toen in de F-86 Sabre tegen MiG-15's. Dat toestel was volgens de Amerikaanse piloten superieur aan de Sabre en zij vroegen om een kleiner vliegtuig met goede prestaties.
Na terugkeer in de Verenigde Staten begon Johnson meteen aan het ontwerp van het gevraagde toestel. In maart was het ontwerpteam geformeerd en begon men verschillende ontwerpen uit te werken. Deze varieerden in gewicht van 3600 kilogram tot 23 000 kilogram.
Uitwerking van de ervaringen met de ontworpen toestellen vond plaats in een vervolgstudie die in november 1952 begon en resulteerde in de Lockheed L-246. Die had een gewicht van ongeveer 5400 kg en kwam goed overeen met de latere Starfighter. Nog in dezelfde maand werd het ontwerp voorgelegd aan de USAF. Zij waren geïnteresseerd en schreven een competitie uit voor concurrerende toestellen. Hierop kwamen drie aanvullende ontwerpen binnen:
de Republic AP-55, een verbeterde versie van het prototype XF-91 Thunderceptor;
de North American NA-212, die uiteindelijk evolueerde tot de F-107;
de Northrop N-102 Fang, die met de nieuwe General Electric J-79-motor was uitgerust.
Hoewel de extra concurrenten interessant waren, had Lockheed een voorsprong opgebouwd, waardoor het in maart 1953 een ontwerpcontract kreeg voor de bouw van twee prototypen (https://nl.wikipedia.org/wiki/Lockheed_F-104_Starfighter).


De North American F-86 Sabre is een gevechtsvliegtuig.
In 1944 ontwierp de firma North American Aviation een dagjager die was voorzien van pijlvleugels. Dit toestel kon ook worden ingezet als escortejager of duikbommenwerper. De 2 XP-86 prototypes waren eind 1944 al gereed maar werden pas na WOII geperfectioneerd en afgebouwd nadat diverse op de Duitsers buitgemaakte technologische vindingen in de toestellen waren verwerkt.
De eerste XP-86 vloog in oktober 1947 en werd aangedreven door een 3750-pond vermogen leverende General Electric J35 motor. Nadat het toestel voorzien was van de krachtiger G.E. J47 turbojet werd de benaming gewijzigd in YP-86A. Dit toestel brak dankzij de nieuwe motor tijdens een steile duik omlaag ook voor het eerst door de geluidsbarrière.
De eerste productieseries werden aangeduid als P-86A maar dit werd in juni 1948 gewijzigd in F-86A. Toen de nieuwe jager in de USAF operationeel werd kreeg hij de aanduiding North American F-86 Sabre. Het toestel werd opgevolgd door de North American F-100 Super Sabre (https://nl.wikipedia.org/wiki/North_American_F-86_Sabre).


North American F-100 Super Sabre
De North American F-100 Super Sabre is een jachtvliegtuig dat eind jaren veertig door North American Aviation werd ontworpen.
Het was de eerste geslaagde poging om een jachtvliegtuig te bouwen dat in een horizontale vlucht supersonisch kon vliegen. De geluidsmuur werd met dit toestel in mei 1953 doorbroken en in 1954 werd het vliegtuig bij de Amerikaanse luchtmacht operationeel. Voor de fabriek was het de opvolger van de F-86 Sabre.
Ondanks succesvolle vluchten zorgden in het begin een aantal crashes ervoor dat het toestel in 1954 een vliegverbod kreeg vanwege optredende instabiliteit bij hoge snelheden; een effect dat traagheidskoppel wordt genoemd (Engels: inertia coupling). Dit werd pas opgeheven nadat de fabrikant aanpassingen aan de vleugeltips en een vergroot staartvlak had aanbracht.
De Super Sabre vestigde op 29 oktober 1953 een wereldrecord toen het een snelheid van 1217 km/h haalde.
De F-100 Super Sabre stond ook bekend onder de namen Supsab en de Hun. Beide zijn afkortingen, namelijk van Super Sabre en One Hundred (https://nl.wikipedia.org/wiki/North_American_F-100_Super_Sabre).


F-101 Voodoo
De F-101 Voodoo is ontwikkeld in 1954 door McDonnell Aircraft Co. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat het vliegtuig een langeafstand bommenwerper en onderscheppingsjager voor de US Strategic Air Command moest worden maar doordat er gelijktijdig ook werd gewerkt aan hoge-afstands bommenwerpers en en escorte straaljagers werd dit overbodig en kwam hij terecht bij de US Tactical Air Command (www.worldwide-military.com/Military%20Aircraft/US%20Fighters/F-101voodoo_algemene_info_Nederlands.htm).



F-102 Delta Dagger
De Convair F-102 Delta Dagger was een straaljager die vanaf 1956 in gebruik was bij de luchtmacht van de VS als luchtverdedigingsjager tegen Sovjet-Russische bommenwerpers ten tijde van de Koude Oorlog. Het toestel kenmerkte zich door de grote deltavleugels en het grote driehoekige richtingsroer in de staart.
De Delta Dagger werd vlak na de oorlog in Korea ontworpen volgens de in die tijd geldende trend dat een toestel zo mooi en gestroomlijnd mogelijk moest zijn om de goede vliegcapaciteiten te tonen. De Delta Dagger was met zijn delta vleugels en Pratt & Whitney motor een scherp gelijnd toestel dat op snelheid was gebouwd.
Het was de eerste supersonische onderscheppingsjager met ‘all-weather’ capaciteit en tevens het eerste operationele USAF toestel met deltavleugels. Zijn enige missie was het onderscheppen en afschieten van vijandelijke vliegtuigen. In crisistijd zou het toestel via grondradargeleiding naar de vijand worden toegepraat. Als het eigen vliegtuig elektronica de vijand had gedetecteerd zou het automatisch in de ideale aanvalspositie worden gebracht waarna het elektronisch afvuursysteem de aanval uitvoerde.
De F-102 kwam voort uit de experimentele XF-92A. Dit was een Duits ontwerp dat na WOII was buitgemaakt en dat in 1948 in Amerika verder werd ontwikkeld; het was het eerste toestel ter wereld dat met een deltavleugel was uitgerust. Het toestel vloog onder de aanduiding YF-102A voor het eerst in oktober 1953 en werd in 1956 operationeel als F-102A bij het USAF Air Defense Command. Aan het eind van de jaren 50 waren er 25 operationele Fighter Interceptor Squadrons (FIS) mee uitgerust.
De Delta Dagger was bij de USAF in de VS operationeel van 1956-1970; hierna werden de toestellen doorgeschoven naar de Air National Guard die er nog tot 1976 mee vloog.
De F-102 werd van 1962-1968 ook ingezet tijdens de Vietnamoorlog. Vanaf de bases Tân Sơn Nhứt, Biên Hòa en Đà Nẵng vlogen de toestellen ter bescherming van ingezette B-52 bommenwerpers. Gedurende deze inzet gingen 15 Delta Daggers verloren (https://nl.wikipedia.org/wiki/Convair_F-102_Delta_Dagger).
F-102 Delta Dagger

F4D Skyray
F4D Skyray
De F4D is een 1-motorige supersonische straaljager ontworpen door het Amerikaanse bedrijf Douglas voor de Amerikaanse Marine en Korps Mariniers. Het was de eerste supersonische straaljager die vanaf een vliegdekschip kon opereren. Het ontwerp van de F4D bestaat uit een deltavleugel en geen horizontaal staartvlak (www.worldwide-military.com/Military%20Aircraft/US%20Fighters/F4D_Nederlands.htm).


F-4 Phantom (McDonnell)
De F-4 Phantom is een 2-motorige gevechtsbommenwerper ontworpen door McDonnell Aircraft in 1958 voor gebruik op Amerikaanse vliegdekschepen. Voor de oorspronkelijke taak bij de marine had de F-4 Phantom als taak: luchtverdediging van de vloot en bij het Amerikaanse Korps Mariniers het leveren van close air support. Meer dan 5000 F-4 phantoms zijn geproduceerd: 2600 voor de USAF, 1200 voor de US Navy en de US Marine Corps en de overige voor (toenmalige) bevriende landen (www.worldwide-military.com/Military%20Aircraft/US%20Fighters/F-4_algemene_info_NL.htm).


McDonnell Douglas F-4 Phantom II
De McDonnell F4 Phantom II is een straaljager van Amerikaanse makelij. Dit toestel was een van de beste straaljagers uit het tijdperk van de Koude Oorlog en werd door zijn vliegers onder andere "Mig Killer" genoemd. Die bijnaam verdiende de F4 omdat met dit toestel niet alleen veel oude MiG-17's maar ook (in die tijd) de nieuwe MiG-21's tijdens de Vietnamoorlog werden neergeschoten.
Na de Koreaanse Oorlog zagen de Amerikanen dat hun North American F-86 Sabre's niet meer tegen de Russische MiG-17's waren opgewassen. De roep om een beter jachtvliegtuig werd sterker en het Pentagon gaf de opdracht aan de firma McDonnell Aircraft (later McDonnell Douglas).
Het prototype maakte de eerste vlucht in 1958 en in 1963 waren de eerste productietoestellen gereed. Het vliegtuig was in eerste instantie bedoeld voor de USN maar al snel kregen ook de USAF en het USMC de beschikking over de F-4.
Het toestel was oorspronkelijk niet uitgerust met een boordkanon. Sinds de Vietnamoorlog is het uitrusten met een boordkanon weer gebruikelijk omdat bleek dat toestellen met enkel luchtdoelraketten in het nadeel waren tegen b.v. de MiG-17. Deze gunfighter versie is nu nog steeds in gebruik bij de luchtmachten van Japan, Zuid-Korea, Griekenland, Egypte, Iran en Turkije. Duitsland stelde zijn laatste Phantom op rust op 29 juni 2013 (https://nl.wikipedia.org/wiki/McDonnell_Douglas_F-4_Phantom_II).


Tijdens de Vietnamoorlog (1965-1973) werd de Phantom II veelvuldig als jager, verkenner en bommenwerper ingezet. Luchtduels met Mig17's en Mig21's kwamen veel voor waarbij de Phantom II bijna altijd won. 366th TFW opereerde vanaf Đà Nẵng airbase met een externe 20mm Gatling gun pod onder de F-4C's en scoorden 4 MiG kills binnen een maand. De gun pod uitrusting en de MiG kills leverden hun de erenaam The Gunfighters op. Tussen 1966 en 1972 scoorden the Gunfighters 18 bevestigde MiG kills in Vietnam.[1]
Na Vietnam bleek de rol van de F4 uitgespeeld. Zijn onderscheppingsrol werd halverwege de jaren 70 overgenomen door de F-15 en F-16, terwijl de USNAVY de Phantom verving door de F-14 Tomcats. Toch kregen moderne vliegtuigen als F-14, F-15, F-16 en F-18 een lesje in luchtgevechten door de F-4 tijdens een grote oefening in 1982. Bij de Felix International Fighter Meet haalde de F4 een score van 15:2. 15 neergeschoten vliegtuigen tegen 2 F4's.
Israël heeft in het begin van de jaren 90 nog als proef een toestel uitgerust met F100 of F110 motoren gelijk aan hun F-16's. Dit werd niet doorontwikkeld. Duitsland heeft de Phantoms gemoderniseerd tot de Improved Combat Efficiency standaard, waarbij de motoren ongemoeid zijn gelaten maar de elektronica werd gemoderniseerd. Ook Turkije heeft upgrades uitgevoerd aan de Phantom, gemoderniseerde varianten heten daar Terminator 2020. Israël heeft de toestellen later gemoderniseerd en duidde nadien hun toestellen aan met Kurnass (https://nl.wikipedia.org/wiki/McDonnell_Douglas_F-4_Phantom_II).

F-5 Freedom Fighter / Tiger (Northrop)
De F-5 Freedom Fighter / Tiger straaljager is ontwikkeld door het Amerikaanse bedrijf Northrop in 1954 en de eerste is afgeleverd in 1964 aan de Amerikaanse strijdkrachten (www.worldwide-military.com/Military%20Aircraft/US%20Fighters/F-5%20Tiger_algemene_info_Nederland.htm).

F-8 Crusader
De F-8 Crusader is een Amerikaanse straaljager ontworpen door het Amerikaanse bedrijf Chance-Vought (later LTV Aerospace) voor de Amerikaanse Marine.
De Crusader die in 1957 in dienst kwam bij US Navy was het eerste hoog-subsonische vliegtuig dat van vliegdekschepen kon opereren. De F-8 is ook onder andere in dienst geweest bij de Franse Marine vanaf vliegdekschepen (www.worldwide-military.com/Military%20Aircraft/US%20Fighters/F-8_Nederlands.htm).

Grumman F-14 Tomcat
De Grumman F-14 Tomcat was een Amerikaanse marine-onderscheppingsjager die destijds werd geleverd door de firma Grumman Aerospace. Hij diende als vervanger voor de F-4 Phantom II jager die in 1986 bij de US Navy werd uitgefaseerd.
De F-14 was uitgerust met een, voor zijn tijd, uniek wapensysteem; het AWG-9 radargeleidingssysteem gekoppeld aan de AIM-54 Phoenix lucht-luchtraket. Hiermee konden luchtdoelen op meer dan 150 km afstand worden opgespoord en afgeschoten. De AWG-9 is een puls-Doppler multimoderadar waarmee meerdere luchtdoelen tegelijk kunnen worden gevolgd en kunnen worden aangevallen.
Hoewel dit systeem in de jaren ’60 is ontworpen en nu een van de oudste lucht-luchtradargeleidingssystemen is, blijkt nog steeds hoe ver het zijn tijd vooruit was. Ook nu is het nog steeds in diverse toestellen operationeel en middels software upgrades wist men de operationele levensduur tot 2015 te garanderen.
De F-14 kon met dit systeem 24 doelen tegelijk volgen en maximaal zes op grote afstand aanvallen en afschieten met de Phoenixraket. Voor de overige doelen was het toestel aangewezen op zijn AIM-7 Sparrow en AIM-9 Sidewinder raketbewapening... De F-14 ontstond na een mislukte poging om een nieuw jachtvliegtuig voor de Amerikaanse marine te ontwerpen. De marineleiding had – ter vervanging van de toen operationele F-4 marinejager – in 1964 gevraagd om een VFX (Navy Fighter Experimental) die aan een aantal bijzondere eisen moest voldoen... Oorspronkelijk had men hiervoor de General Dynamics F-111 in gedachten. De Amerikaanse luchtmacht en de marine hadden het gezamenlijke plan opgevat om een jager te bouwen die zowel aan de luchtmacht- als aan de marinespecificaties zou voldoen.
De marineversie had een gewicht van 42.000 kg omdat hij werd uitgerust met het zware AWG-9 radarsysteem waarmee de nieuwe AIM-54 Phoenix lucht-luchtraket kon worden afgevuurd en geleid.
Het toestel werd toen nog aangeduid als F-111B en er werden t.b.v de tests 7 stuks van gebouwd. Deze tests waren geen succes en kostten zelfs het leven van enkele vliegers. Het toestel was veel te zwaar en ook het onderhoud op zee bleek zeer intensief te zijn. Vanwege de onhandelbaarheid bij vliegdekoperaties kreeg het tijdens de testfase snel de oneerbiedige bijnaam ‘Sea Pig’ (zeevarken) mee. Het marinetestprogramma werd vanwege de teleurstellende resultaten ten slotte in 1968 voortijdig afgebroken.
Hierna werd door de firma Grumman het ontwerp 303 ingediend. Dit werd door de marineleiding geaccepteerd en in 1968 werd het programma gestart dat uiteindelijk de F-14 Tomcat zou worden. De eerste prototypevlucht van de F-14 vond plaats in mei 1971 en in 1972 verlieten de eerste F-14A Tomcats de productielijn.... Sindsdien is de F-14 definitief uitgefaseerd; het toestel werd vervangen door de F/A-18E/F Super Hornet.
De F-14 was van 1972-2006 de ruggengraat van de luchtverdediging van alle Carrier Task Forces van de USN en werd bij het publiek vooral bekend door de film Top Gun.
 (https://nl.wikipedia.org/wiki/Grumman_F-14_Tomcat).

F/A-18 Hornet
De Hornet F/A-18 is een multirole jachtbommenwerper voor alle weersomstandigheden.
Het toestel is in de jaren zeventig en tachtig ontworpen, op basis van de Northrop YF-17, voor de Amerikaanse marine. Het is nog steeds in dienst bij de Amerikaanse marine, het Amerikaanse Korps Mariniers en bij de luchtmachten van verscheidene andere landen, zoals Finland, Zwitserland, Australië, Spanje en Canada.
Als meervoudig inzetbaar toestel vervult het de taken van onderscheppingsjager, luchtverdedigingsjager, het uitschakelen van vijandige luchtafweer, verkenner, close air support (luchtsteun) en forward air control (doelaanwijzing). Door zijn veelzijdigheid en betrouwbaarheid is het een waardevol vliegtuig. Het enige nadeel is zijn relatief kleine actieradius.
Inmiddels is bij de Amerikaanse strijdkrachten sinds 1995 de verbeterde en sterkere versie operationeel: de F/A-18E/F Super Hornet (https://nl.wikipedia.org/wiki/F/A-18_Hornet).


Throughout its military aviation history, the United States had fielded some of the most advanced fighters in the world. They also have been some of the heaviest planes ever. When the United States entered the Korean War in the 1950s, they were surprised by the advances of the Soviet Union’s fighter planes. The new Mig fighters were lightweight and more manoeuvrable than their US counterparts. Only the skills and training of the US Air Force pilots, not their aircraft, provided America with air dominance over the Korean sky.
As the war progressed, the US became more worried about a perceived Soviet advantage in fighter design. As a result, the Lockheed Company began a crash coarse in the design and development of the next generation US fighter, a fighter so advanced that it could had ruled the skies for two decades. The result of this massive effort was the F-104 Starfighter. Although the F-104 was conceived to be America’s primary air superiority fighter, the Air Force fiddles with the original design specifications and made the aircraft a fighter-bomber. The F-104, beside its main objective of achieving air dominance over the projected battlefield, was also designed to carry nuclear ordinance. Thus the aircraft never achieved its pre-design objective. The US next successful, true air superiority fighter would be the F-4 Phantom. The F-4 proved itself over the skies in South-eastern Asia.
Duelling with Mig fighters it proved the worth of its design. By the mid 1960s, the US Air Force again, worried about the nimbleness of Soviet fighter planes, and in the midst of a generational change on its top brass structure; the old bomber-supporter generals were being pushed out from mid to upper level positions and replaced by fighter planes supporting majors and generals. It was at this time that the Air Force, pushed by the new “fighter establishment”, decided to commence a brand new fighter program. The programme would stress the reduction in weight and the manoeuvrability of aircraft above the multi-role profile that had dominated US recent fighter development. This program would lead to the design and eventual development of America’s first true lightweight fighter of the modern jet age: the F-16 Fighting Falcon.
Since late 1966, the Northrop Corporation had been developing an aircraft that would fit the Air Force’s new specification requirements. Its first major design breakthrough was the P-530, codename Cobra. Although the design never made it past a mock-up project, the P-530 possessed many of the attributes, both avionics packages and aerodynamics characteristics that were to dominate post-Vietnam era fighter development in the United States. Armed with this revolutionary design, Northrop entered the Air Force’s competition for America’s next generation fighter development program in the early 1970s. Based on massive amount of data collected during Northrop’s designer Lee Begin’s research into lightweight fighter platforms and the on the mock-up project P-530; Northrop began the design of a new type of aircraft. The YF-17 project was born. The YF program was Northrop’s entry into what was later refer to as the “The Deal of the Century”. The “Deal” pitted the YF-17 platform against the FY-16 design.
Engineers at Northrop designed the 17 into an all-weather fighter. Every advanced avionic package, electronic system, and aerodynamic characteristic were implemented into the new 17 fighter. What emerged was a truly remarkable flying machine. The first test production FY-17, tail number 72-01569 was fitted with two General Electric YJ101-GE-100 Turbojet engines with afterburning capable of generating 14,415lb of thrust. The engines were mounted close together in order to reduce the asymmetric effects on handling in the event of an engine malfunction. The 17 fuselage was made primarily of graphite composite alloys. The FY-17 was the first aircraft design to incorporate leading edge root extensions. These extensions gave the FY-17 excellent stability at a high angle of attack.
 (www.pilotfriend.com/photo_albums/timeline/postwar_mil/100.htm).

Het is een allegaartje aan F-nummers:
F4D Skyray
F-4 Phantom
F-5 Tiger
F-8 Crusader
F-14 Tomcat
F-15 Eagle
F-15E Strike Eagle
F-16 Fighting Falcon
F/A-18 (Super) Hornet
F-22 Raptor
F-23 Black Widow II
F-35 Lightning II
F-80 Shooting Star
F-86 Sabre
F-94
F-100 Super Sabre
F-101 Voodoo
F-102 Delta Dagger
F-104 Starfighter
F-105 Thunderchief
F-106 Delta Dart
F-111 Aardvark
F-117 Nighthawk
(www.worldwide-military.com/Military%20Aircraft/US%20Fighters/USFighters_Nederlands.htm)

F-111 Aardvark
F-111 Aardvark
F-111 Aardvark
F-111 Aardvark
De F-111 is een Amerikaanse straaljager ontworpen door het Amerikaanse bedrijf General Dynamics. Het was een meerdere takige tactische straaljager die supersonische snelheden kon vliegen. De F-111 heeft net als de Tornado en de B-1B, verstelbare vleugels voor het vliegen van supersonische snelheden.
De oorsprong ligt doordat de US Navy behoefte had aan een vliegtuig voor lucht onderschepping en de US Air Force behoefte had aan een supersonische aanvalsstraaljager.
Onmogelijk dus volgens de toenmalige ingenieurs en de aandacht kwam te liggen bij de F-111 voor de USAF en van daaruit werd een versie gemaakt die vanaf vliegdekschepen zou kunnen opereren. De maritieme versie is er nooit gekomen, wel de luchtmacht versies. Maar alle versies hadden veel problemen en alleen de F-111F versie die pas veel later werd ontwikkeld had de eigenschappen die in het begin waren gesteld.
Het eerste vliegtuig, de F-111A vloog in 1964 en de F-111's zijn afgeschaft in 1996. Er zijn 563 stuks gebouwd in verschillende versies. De laatste versie was de EF-111A Raven die in 1975 dienst deed voor elektronische oorlogvoering (www.worldwide-military.com/Military%20Aircraft/US%20Fighters/F-111_algemene_info_Nederlands.htm).

De General Dynamics F-111 Aardvark was de eerste swing wing-jager/bommenwerper (verstelbare vleugel) voor de USAF en USN.
Tijdens de oorlog in Vietnam was het toestel eigenlijk nog in de ontwikkelingsfase en werd het veel te vroeg actief ingezet. Het toestel kenmerkte zich doordat de bemanningsleden (1 vlieger en 1 weapons controller) naast elkaar zaten. Een ander kenmerk was zichtbaar bij uitgeklapt landingsgestel; de 2 enorme zijwielen en een relatief klein neuswiel.
Door kinderziekten in de eerste gebruiksjaren viel veel cruciale avionica tijdens missies uit waardoor het toestel als onbetrouwbaar werd beschouwd maar in de loop van de tijd werden deze problemen opgelost en verwierf de F111 later vooral faam als langeafstandsbommenwerper.
In 1994 en 1995 zijn alle F111 Aardvarks door de USAF uit actieve dienst gehaald, deels gesloopt en deels geconserveerd opgeslagen. De EF111A Ravens vlogen nog door tot 1999 en zijn toen door de USAF uit actieve dienst gehaald en geconserveerd opgeslagen.
De RAAF stelde haar laatste F-111's in december 2010 buiten dienst (https://nl.wikipedia.org/wiki/General_Dynamics_F-111).


F-117 Nighthawk (Lockheed)
De F-117 Nighthawk is een 2-motorig aanvalsvliegtuig ontworpen door de Amerikaanse fabrikant Lockheed. De F-117 was het eerste vliegtuig ter wereld dat was gebouwd met volledige stealth eigenschappen. De F-117 die in dienst was bij de Amerikaanse Luchtmacht werd gebruikt om bij nacht in zwaar beveiligd vijandelijke luchtruim de zogenaamde "high value targets" uit te schakelen met behulp van laser geleide precisie munitie. De F-117 is uit operationele dienst.
De genoemde "high value targets" zijn doelen zoals commando en control centra en andere belangrijke doelen die in de eerste dagen van een conflict vaak worden uitgeschakeld. In feite is de F-117 geen straaljager maar een aanvalsvliegtuig omdat de F-117 in tegenstelling tot andere moderne straaljagers:
- niet supersonisch kan vliegen
- geen zelfbescherming heeft (zoals een boordkanon of lucht-lucht raketten)
- geen actieve radar heeft ingebouwd
Het 1e toestel is afgeleverd in 1982 en de laatste in 1990 met een totaal aantal van 55 stuks voor de USAF. Het vliegtuig is in 1990 Op Nellis AFB voor het eerst publiekelijk getoond. Alle nighthawks zijn inmiddels uit operationele dienst en zijn vervangen door de F-22 Raptor. De uit dienst gestelde vliegtuigen werden gestationeerd op het Tonopah (AREA 51) waar men het beste zorg kan dragen voor de geheime stealth technieken. 
Ondanks de uit dienst name van de F-117 vloot, zijn in 2010 en 2011 herhaaldelijk F-117's waargenomen boven de Verenigde Staten.
Missies
De eerste missie was in 1989 in Panama. Daarna is hij ingezet tijdens Desert Storm en heeft gedurende de hele oorlog meer dan 2000 ton bommen afgeworpen. Hij domineerde de lucht boven Baghdad dat was beveiligd met 3000 luchtafweer systemen en 60 anti-vliegtuig raketten. De vijand kon de F-117 niet waarnemen alleen de bominslagen waren waarneembaar. Geen F-117 is neergehaald. Enkele jaren later zijn er 24 Nighthawks ingezet in Joegoslavië ter ondersteuning van de NAVO strijdkrachten. 
Algemeen
Samen met de inval in Irak heeft Washington zonder verklaring F-117's naar Zuid-Korea gestuurd.
Op 18 oktober 2002 werd door de Oostenrijkse luchtverkeersleiding een Amerikaanse DC-10 gespot die van zijn toegestane route afweek. Na direct inzetten van 2 Oostenrijke straaljagers bleek het geen DC-10 te zijn maar een Amerikaanse KC-10A Extender met aan elke vleugel een F-117 (www.worldwide-military.com/Military%20Aircraft/US%20Fighters/F-117_algemene_info_Nederlands.htm). 



F-117 Nighthawks are stealth aircraft which first flew in 1981 and were kept secret for almost a decade....Airplane mechanics are notorious for quadruple checking their work, as they’re the ones pilots trust with their lives. From simple tasks such as checking tire pressure to making sure the aircraft is structurally sound, these guys have a lot of pressure on them to perform.
This is why this video is quite perplexing. During an air show in Baltimore in 1997, an F-117 was showing off its glory. What happened next was almost unbelievable. While performing a roll, the left wing literally disintegrated sending the plane into an uncontrollable spin (http://worldwarwings.com/f-117-pilot-has-a-bad-day-due-to-fasteners/).

En er zijn meer vliegtuigen met een F-nummer:

Grumman F-11 Tiger
The Grumman F11F/F-11 Tiger was a supersonic, single-seat carrier-based United States Navy fighter aircraft in operation during the 1950s and 1960s. Originally designated the F11F Tiger in April 1955 under the pre-1962 Navy designation system, it was redesignated as F-11 Tiger under the 1962 United States Tri-Service aircraft designation system.
The F11F/F-11 was used by the Blue Angels flight team from 1957–1969. Grumman Aircraft Corporation made 200 Tigers, with the last aircraft being delivered to the U.S. Navy on 23 January 1959.
The F11F (F-11) Tiger origins can be traced back to a privately funded 1952 Grumman concept to modernize the F9F-6/7 Cougar by implementing the area rule and other advances. This Grumman company project was known as the G-98, and when it was concluded it was a complete design departure from the Cougar.
The F-11 Tiger is noted for being the first jet aircraft to shoot itself down.[3] On 21 September 1956, during a test-firing of its 20 mm (.79 in) cannons, pilot Tom Attridge fired two bursts midway through a shallow dive. As the velocity and trajectory of the cannon rounds decayed, they ultimately crossed paths with the Tiger as it continued its descent, disabling it and forcing Attridge to crash-land the aircraft; he survived.[4][5]
In the late 1950s, the Royal Canadian Air Force (RCAF) evaluated the F-11-1F as a replacement for the F-86 Sabre, then its primary jet fighter. World War II Spitfire pilot, and later honorary colonel, R.G. (Bob) Middlemiss, W/C (Ret) DFC, CD, SSM, and RCAF test pilot Jack Woodman, proceeded to California to evaluate the top two contenders, the Lockheed F-104 and the Grumman F-11F-1F, at Edwards AFB. As a result of their recommendations, the Canadian government selected the F-104.[6] (https://en.wikipedia.org/wiki/Grumman_F-11_Tiger)

The Grumman F9F Panther was the manufacturer's first jet fighter and one of the United States Navy's first successful carrier-based jet fighters. A single-engined, straight-winged day fighter, it was fitted with an armament of four 20 mm (0.79 in) cannons and could carry a wide assortment of air-to-ground munitions.
The Panther was used extensively by the U.S. Navy and the United States Marine Corps in the Korean War. It was also the first jet aircraft used by the Blue Angels flight team, being used by them from 1949 through to late 1954. The aircraft was exported to Argentina and was the first jet used by the Argentine Naval Aviation.
Total F9F production was 1,382. The design evolved into the swept wing Grumman F-9 Cougar (https://en.wikipedia.org/wiki/Grumman_F9F_Panther).


Grumman F-9 Cougar
The Grumman F9F/F-9 Cougar was an aircraft carrier-based fighter aircraft for the United States Navy and United States Marine Corps. Based on Grumman's earlier F9F Panther, the Cougar replaced the Panther's straight wing with a more modern swept wing. Thrust was also increased. The Navy considered the Cougar an updated version of the Panther, despite having a different official name, and thus Cougars started off from F9F-6 upward.... The F9F was known to be highly maneuverable and easy to fly.[7] Corky Meyer who flew both the F9F Cougar and North American FJ-3 Fury noted that compared to the FJ-3 the Cougar had greater endurance, had a higher dive speed limit (Mach 1.2 vs Mach 1), and had a higher maneuvering limit of 7.5-g compared to 6-g for the FJ-3 (https://en.wikipedia.org/wiki/Grumman_F-9_Cougar).


F-19 is the designation for a hypothetical US fighter aircraft that has never been officially acknowledged, and has engendered much speculation that it might refer to a type of aircraft whose existence is still classified.
Since the unification of the numbering system in 1962, U.S. fighters have been designated by consecutive numbers, beginning with the F-1 Fury. F-13 was never assigned to a fighter due to superstition, though the designation had previously been used for a reconnaissance version of the B-29. After the F/A-18 Hornet, the next announced aircraft was the F-20 Tigershark. The USAF proposed the F-19 designation for the fighter, but Northrop requested the "F-20" instead. The USAF finally approved the F-20 designation in 1982.[1] The truth behind this jump in numbers is Northrop pressed the designation "F-20" as they wanted an even number, in order to stand out from the Soviet odd numbered designations. Despite this, the designations F-17, F-21, and F-23 were not skipped.[2]
Throughout most of the 1980s, "F-19" was thought to be the designation of the stealth fighter whose development was an open secret in the aerospace community. When the actual aircraft was publicly revealed in November 1988, its designation was revealed to be F-117.
Another rumor was that F-19 is really the designation of some other super-secret project, one so black that it will not be revealed for many years.[2]
One more version was part of a deliberate plot by the Air Force to confuse Soviet intelligence by hoodwinking them into expending so much effort in trying to find out information about a plane that does not exist.[2] (https://en.wikipedia.org/wiki/F-19)


The Northrop F-20 Tigershark (initially F-5G) was a privately financed light fighter, designed and built by Northrop. Its development began in 1975 as a further evolution of Northrop's F-5E Tiger II, featuring a new engine that greatly improved overall performance, and a modern avionics suite including a powerful and flexible radar. Compared with the F-5E, the F-20 was much faster, gained beyond-visual-range air-to-air capability, and had a full suite of air-to-ground modes capable of firing most U.S. weapons. With these improved capabilities, the F-20 became competitive with contemporary fighter designs such as the General Dynamics F-16 Fighting Falcon, but was much less expensive to purchase and operate.
Much of the F-20's development was carried out under a US Department of Defense (DoD) project called "FX". FX sought to develop fighters that would be capable in combat with the latest Soviet aircraft, but excluding sensitive front-line technologies used by the United States Air Force's own aircraft. FX was a product of the Carter administration's military export policies, which aimed to provide foreign nations with high quality equipment without the risk of US front-line technology falling into Soviet hands. Northrop had high hopes for the F-20 in the international market, but policy changes following Ronald Reagan's election meant the F-20 had to compete for sales against aircraft like the F-16, the USAF's latest fighter design. The development program was abandoned in 1986 after three prototypes had been built and a fourth partially completed.[1] (https://en.wikipedia.org/wiki/Northrop_F-20_Tigershark)
The privately funded Northrop F-20 was designed in the early 1980's as a improved Northrop F-5 Freedom Fighter, it's performance was similar to the more expensive F-16 Fighting Falcon, and had a less expensive operational overhead. For political reasons, the aircraft had been primarily intended for the export, the relatively low technology would reduce the risk of sensitive technology falling into Soviet hands via third party operators.  Only three aircraft were produced and the project was cancelled in the early 1990's as military sales limitations softened under the Reagan administration allowing the F-16 Fighting Falcon to be sold to more foreign nations (www.airpowerworld.info/jet-fighter-planes/northrop-f-20-tigershark.htm).


The North American FJ-1 Fury was the first operational jet aircraft in United States Navy service, and was developed by North American Aviation as the NA-135.[1] The FJ-1 was an early transitional jet of limited success which carried over similar tail surfaces, wing and canopy derived from the piston-engined P-51D Mustang. The evolution of the design to incorporate swept wings would become the basis for the land-based XP-86 prototype - itself originally designed with a very similar straight-wing planform to the FJ-1 airframe - of the United States Air Force's enormously influential F-86 Sabre, which itself formed the basis for the Navy's carrier-based North American FJ-2/-3 Fury.
Ordered in late 1944 as the XFJ-1 in competition with proposals from Douglas and Vought, the Fury began as a straight-wing, tricycle gear fighter with a single turbojet passing through the fuselage. The wing, empennage and canopy strongly resembled that of the piston-engined P-51D Mustang, North American Aviation's highly successful World War II fighter, enclosing a relocated cockpit accommodation further forward in relation to the Mustang's design, to ensure good forward pilot visibility for carrier operations. The first flight of the prototype XFJ-1 took place on 11 September 1946... Although ordered into production, the initial order for 100 units was trimmed to only 30 aircraft which were mainly used in testing at NAS North Island, California. VF-5A, soon redesignated as VF-51, operated the type in service beginning in August 1948. Although VF-51 went to sea on Boxer by May 1949, the FJ-1s were phased out in favor of the new F9F-2 Panther.[3]
Ending its service career in U.S. Naval Reserve units, the FJ-1 eventually was retired in 1953 (https://en.wikipedia.org/wiki/North_American_FJ-1_Fury).

Vlak na de Tweede Wereldoorlog was er voor straaljagerontwerpers niets belangrijker dan zo snel mogelijk de magische grens van Mach 1 te doorbreken. De race werd gewonnen door de VS.
Terwijl de zegevierende legers het einde van de Tweede Wereldoorlog vierden, waren de spanningen tussen het Westen en de Sovjet-Unie al voelbaar aan het toenemen. In 1946 sprak de voormalige Britse premier Winston Churchill over een 'ijzeren gordijn, dat over het continent (Europa) was gespannen'. De Koude Oorlog was begonnen.
Al snel ontbrandde een felle technologische concurrentieslag tussen beide nieuwe machtsblokken, die vooral gericht was op militaire hegemonie. Amerika leidde het Westerse blok, de USSR dat van het Oosten. Uiteraard speelden vliegtuigen een hoofdrol in de technologiewedloop, en het doorbreken van de geluidsmuur werd het symbool van de vroege inspanningen daarbij.
Op 14 oktober 1947 werden de VS het eerste land ter wereld dat officieel een supersonisch vliegtuig had. Op die dag haalde Charles 'Chuck' Yeager met de Bell X-1 Mach 1,06. Het was een indrukwekkende prestatie, maar de X-1 was een zuiver onderzoeksvliegtuig zonder enige militaire toepasbaarheid. North American, de recent opgerichte US Air Force en kort daarop de NACA (National Advisory Committee for Aeronautics, nationale adviescommissie voor lucht- en ruimtevaart) hadden toen echter ook al een jagerprototype ontwikkeld dat het potentieel had om 'door de geluidsmuur' te gaan. Er bestaan zelfs aanwijzingen dat North American testpiloot George Welch met de XP-86 - het prototype van de superieure F-86 Sabre - zelfs al eerder dan Yeager Mach 1 vloog. De XP-86 was alleen supersonisch in duikvlucht, maar het toestel had in tegenstelling tot de X-1 pijlvleugels, een technologie die uiteindelijk onmisbaar zou zijn voor supersonisch vliegen.
In Groot-Brittannië werd een hele serie slechte beslissingen genomen. Zo werd de experimentele Miles M.52 geannuleerd, die ongetwijfeld eerder dan de X-1 door de geluidsbarrière had kunnen gaan. Daarentegen ging veel geld naar de ontwikkeling van de Supermarine Swift en de Hawker Hunter jagers. De Hunter was alleen in duikvlucht een transsonisch toestel. Intussen werkten alle jagerontwerpers ter wereld verbeten door aan het grote doel: een jager die in horizontale vlucht duurzaam Mach 1+ kon halen. De annulering van een Hunter met Avon motor met naverbrander kostte Groot-Brittannië definitief de kans om als eerste een supersonische straaljager te hebben. De Britten hadden de leiding in vliegtuigbouwtechniek uit handen gegeven aan anderen. Pas in 1958 verscheen de snelle English Electric Lightning P.1 ten tonele.
Net als de Amerikanen en Britten maakten de Russen dankbaar gebruik van de expertise van Duitse wetenschappers uit de oorlog. Met name aerodynamica en de ontwikkeling van pijlvleugels speelde een belangrijke rol bij de ontwikkeling van een supersonische jager. Tijdens de luchtoorlog boven Korea namen de Sabres het op tegen de Russische MiG-15 jagers, die formidabele tegenstanders bleken. De MiG was echter slecht bestuurbaar bij hoge snelheden en haalde ook in duikvlucht geen Mach 1. Pas met de komst van de MiG-17 had de USSR een echte transsonische jager, hoewel ook die alleen in een duik door de geluidsbarrière brak.
Terwijl de Amerikanen en Russen hun bestaande ontwerpen perfectioneerden, experimenteerden de Fransen met een serie veelal bizarre ontwerpen. Dat leverde veel gegevens op, maar geen enkel praktisch brukbaar vliegtuig. Intussen werkte Dassault aan een versie met pijlvleugels van zijn Dassault Ouragan jager. In 1952 werd het toestel met de naam Dassault Mystère II door een vlieger van de USAF getest, die er met gemak Mach 1 mee haalde in duikvlucht. Het toestel was gewaagd aan de Sabre en was zonder twijfel beter dan alles waar de Britten en de Russen over beschikten. Dassault vormde daarmee een serieuze concurrent voor Mikoyan-Gurevich en North-American in de jacht op een Mach-1 jager.
In de VS werkte North-American aan een verbeterde North American F-86 Sabre. De North American F-100 Super Sabre had een scherpere pijlvleugel en een rankere romp dan de Sabre en had een veel sterkere turbojet met naverbrander. George Welsh ging er op 25 mei 1953 de lucht mee in en doorbrak bij zijn eerste vlucht al de geluidsmuur in horizontale vlucht. De race was gewonnen en de Super Sabre werd 's werelds eerste operationele jager die supersonisch was in horizontale vlucht. Dat betekende echter niet dat de race per definitie was gewonnen door de beste deelnemer.
Mikoyan-Gurevich had de MiG-17 verder uitgewerkt tot de MiG-19. Via een complexe serie ontwikkelingsstadia was de hoge stabilo van de MiG-17 omlaaggebracht, zonder dat de bouwer de 'flying tail' had toegepast die zo'n belangrijke rol speelde bij Amerikaanse ontwerpen. De SM-9 was een toestel dat even veel leek op de MiG-19 als de YF-100A leek op de F-100A. Het vloog voor het eerst op 5 februari 1954. Bij zijn tweede vlucht doorbrak hij met gemak de geluidsmuur en haalde al snel een snelheid van Mach 1,33.
Terwijl de Fransen Europa de weg wezen boven Mach 1, worstelden Britse vliegers nog met de snel achterop rakende Hawker Hunter en Hawker Swift. Het Britse ego werd gelukkig spoedig daarop hersteld met de komst van de P.1, die op 11 augustus 1954 voor het eerst supersonisch vloog in horizontale vlucht. Via een reeks prototypes evolueerde de P.1 tot de English Electric Lightning, een toestel dat zeer complex was en een dramatisch gering bereik had, maar spectaculaire prestaties leverde. In juni 1960 nam de RAF de Lightning in gebruik. Met één reuzensprong had het toestel de Mach 1 competitie achter zich gelaten door Mach 2+ te halen.
Ook op dit terrein hadden de Britten echter geen primeur, want de USAF vloog vanaf 1958 met de Lockheed F-104A Starfighter, hoe problematisch de eerste serie van dit toestel ook was. Frankrijk volgde in 1961 met de Dassault Mirage III en de USSR nam in 1959 de MiG-21F mondjesmaat in gebruik, hoewel pas in 1963 de MiG-21F-13 de eerste echt inzetbare Russische Mach 2 jager werd. De supersonische wedloop was fel geweest, maar de ware held uit deze pioniersperiode was wellicht het Zweedse bedrijf Saab. Als kleine vliegtuigbouwer in een relatief dunbevolkt land ontwikkelde Saab in alle rust zijn Saab J 35 Draken, die op 26 februari 1956 al voor het eerst supersonisch ging in horizontale vlucht. Vanaf maart 1960 was het toestel als Mach 2 onderscheppingsjager volledig operationeel (http://nl.escertico.wikia.com/wiki/De_eerste_supersonische_jachtvliegtuigen).


The X-15 program was a natural outgrowth of the progression of aviation since the time of the Wrights. The biplane had given way to the streamlined monoplane, and by the late 1930s the first experimental jet engines had appeared, promising an era of high-speed flight. But as an airplane flew closer to the speed of sound it encountered “compressibility,” the bunching up of air around it as it neared Mach 1, causing high drag, buffeting, changes in structural loads, and even loss of control and in-flight break­ups. For more than a decade, until Chuck Yeager flew the first Bell XS-1 (later X-1) to Mach 1.06 in October 1947, it seemed that the speed of sound might indeed be a “barrier” to future flight. Afterward, aviation accelerated rapidly into the supersonic era: Mach 2 fell to Scott Crossfield and the second Douglas D-558-2 Skyrocket in November 1953, and Mach 3 to Captain Milburn Apt in the first Bell X-2 in September 1956 (though, tragically, he perished when the plane went out of control during its return to Edwards).
Interest in hypersonic flight predated the supersonic revolution. The three great prophets of the space age—Russia’s Konstantin Tsiolkovsky, the Romanian-German Hermann Oberth and America’s Robert Goddard—all advocated hypersonic airplanes as a means of flying into space, and German rocket enthusiast Max Valier, before his death in the explosion of an experimental rocket engine, recommended developing rocket-powered “ether planes” as intercontinental airliners. In the 1930s, Austrian engineer Eugen Sänger and mathematician Irene Bredt undertook the world’s first science-based hypersonic design, their so-called Silbervogel (Silver Bird). Proposed as a space transport and later as a global strike aircraft, it became an extraordinarily influential design study. Right after World War II, Joseph Stalin, according to a Soviet military defector, even sent a team into Western Europe on a fruitless mission to kidnap its authors, hoping that Soviet “Sänger planes” would “make it easier for us to talk to the gentleman-shopkeeper, Harry Truman.”
The combination of the Sänger-Bredt study and the example of the Nazi A-4 (V-2) ballistic missile greatly stimulated postwar American, Soviet and European interest in rockets, missiles and hypersonic aircraft. While the Sänger-Bredt study had been purely theoretical, the A-4 program had extensively studied Mach 4-plus winged derivatives, one of which, the A-4b, flew before war’s end, though it broke up during its terminal glide to earth. The Soviet-American race to develop atomic-armed ballistic missiles fostered heating and reentry studies, evolution of the “blunt body” reentry shape and high-temperature materials re­search. It also encouraged studies of rocket-boosted winged global-ranging hypersonic vehicles, even orbital spacecraft. In America, from all of this, sprang the X-15 and X-20 programs, though the latter never flew.
The roots of the X-15 reflected a broad base of military, industrial and governmental research support. In 1951 Robert Woods, Bell Aircraft Corporation’s chief engineer and a member of the National Advisory Committee for Aeronautics’ prestigious Aerodynamics Committee, called for development of a new research airplane with performance similar to the A-4’s. His continued pressure led NACA’s Executive Committee to endorse, a year later, investigating flight conditions between Mach 4 and Mach 10. The agency formed a hypersonic study committee under Langley Aeronautical Laboratory (now NASA Langley Research Center) engineer Clinton Brown, which subsequently advocated greatly expanded ground and flight test research using models and specialized test techniques. The committee even suggested modifying the X-2 with strap-on boosters to increase its performance above Mach 4, adding reaction controls for flight safety. (Program delays and the eventual loss of both airplanes doomed that idea.) In 1953 the Air Force’s Scientific Advisory Board concluded “the time is ripe” for a Mach 5-7 hypersonic vehicle, and the U.S. Navy’s Office of Naval Research issued a study contract to Douglas for a Mach 7-plus design tentatively designated the D-558-3. Air Force and Navy interest proved crucial to getting the X-15 program off the drawing board and into the air.
The next year, 1954, marked the genesis of the X-15. Another NACA study team, headed by John Becker, undertook preliminary design of a Mach 6 rocket-boosted hypersonic research airplane. It had a nickel-alloy Inconel structure, rocket-like four-fin tail and “off the shelf” rocket engines from the Hermes program. Becker’s study anticipated many of the X-15’s features and encouraged NACA that summer to invite the military services to join with it in developing such a craft. In October they formed the NACA–Air Force–Navy Research Aircraft Committee, subsequently known as the X-15 Committee. A joint program directive issued on December 23 gave technical oversight to NACA and design and construction authority to the Air Force. The Navy and Air Force would jointly fund the effort. Thus began “Project 1226,” the X-15 (www.historynet.com/across-the-hypersonic-divide.htm?utm_source=historynet&utm_medium=related).

Maar je zou het bijna vergeten, dit is geen vliegtuigblog, maar een bierblog...


The Royal Air Force developed a distinctive slang which has been documented in works such as Piece of Cake and the Dictionary of R.A.F slang.[1]
Beer Call - Free beer for all, a chance to settle any disputes, fighting accepted.
Beer Lever - Joystick.
Beer Tokens - Money, Pay.
Burton - "Gone for a Burton" - killed in action (from an old beer commercial for Burton Ale).
Many aircraft were known by diminutives e.g. "Spit" for Spitfire, "Lanc" for Lancaster. In addition Allied air forces may have their own nicknames for British or British built aircraft, as did the enemy. For example, the Luftwaffe called the Sunderland flying boat Der fliegende Stachelschwein ("The Flying Porcupine"). There are also NATO code names for Russian aircraft e.g. "Bear". Aircraft may also be referred to by their enumerated designations: F fighter, B bomber, C Transport etc. e.g. B-52 bomber.
Awful Terrible 6 - North American Harvard AT-6 trainer.
Banana Jet - Blackburn Buccaneer.
Beer Barrel - Brewster Buffalo (https://en.wikipedia.org/wiki/RAF_slang).

F-18 IPA
ABV: 6.3% IBU: 70
West Coast style IPA – named for the 18 pounds of Falconer’s Flight hops from boil to dry hop.  Big malty and big hops without the extreme bitterness (www.madchefcraftbrewing.com/beer-type/gold-ale/?age-verified=46b0246d96).

Op http://beerhobgoblin.blogspot.nl/2016/01/f-22-raptor-national-museum-of-united.html vind ik een berichtje over de F-22, maar ik mis een link met bier. Het lijkt wel wat op bovenstaande situatie met veel info over de jachtvliegtuigen, waar bierrelevantie ontbreekt. Maar mij lijkt het een uitdaging om er nu bier bij te zoeken.

Na de tweede wereldoorlog is de ontwikkeling van het jachtvliegtuig dus op gang gekomen en gericht op het steeds sneller vliegen, waarbij o.a. metaalmoeheid en thermische complicaties (en het belang van schroeven en bouten stevig aandraaien) werden ervaren...


“Miss Judy,” and 1st Lt. “Ace” Rawlins. This is a photo credited to Rodney Trimble showing 1st Lt. “Ace” (of course) Rawlins straddling his F-104C Starfighter and his six gun while assigned to the 479th Tactical Fighter Wing assigned to the 8th Tactical Fighter Wing, Udorn Royal Thai AFB, Thailand during the Indochina war. And, naturally, the aircraft carried a Texas flag on the lower part of the rudder yaw damper.
...
82nd Airborne Division, “All American.” God created beer and women so the 82nd wouldn’t conquer the world (www.talkingproud.us/PhotoGallery/PhotoGallery/PhotoGalleryStrut.html).


Here’s a new can coming from Aviator Brewing Co in Fuquay-Varina, NC.  This is Double Ugly and it is a Rye Pale Ale named after the F4 Phantom jet.  This beer will be package din 12oz cans and it will come in at 6.5%-AbV (http://mybeerbuzz.blogspot.nl/2015/05/aviator-brewing-double-ugly-rye-pale-ale.html).  6.5% alc/vol SRM: 12 IBU: 148
A rye beer…made with rye grain and rye crystal malt. We use a great mix of full flavor hops to create this amber rye pale ale. This beer will knock you down with all the hop flavor (www.aviatorbrew.com/aviatorbeer).

Okee, ik mis wat meer bierverwijzingen. Ik had er meer verwacht. Gelukkig is er nog de film (en internet):




Geen opmerkingen:

Een reactie posten