Zoeken in deze blog

maandag 8 mei 2017

De Prael Milkstout

Om eerst even de stijl plat te slaan. Een zwart volmondig bier met een begin SG tussen de 1,041 en 1,059 en een schijnbare vergistingsgraad (SVG) van 59% tot 71%. Uiteindelijk dient het bier tussen de 3% en 5% alcohol te bevatten, gekleurd te zijn tussen de 200 en 450EBC en een bitterheid van 21 tot 35 IBU te bevatten. Een goed voorbeeld van een stout als deze is de Milk Stout van De Prael. Een inzending hoeft niet aan deze harde eisen te voldoen, zie ze als richtlijnen. Belangrijk is wel dat je niet teveel aanpast waardoor de smaak, geur, kleur en mondgevoel niet meer binnen het type passen.
Het is een Engelse zoete, zacht geroosterde stout, donker tot zwart van kleur met een mooie beige/bruine schuimkraag. Aan de geur kan je hem herkennen aan de koffie- en/of chocolade-accenten en een lichte fruitigheid. Hop hoor je zo goed als niet te ruiken of proeven. Verder smaakt een milk stout net als een dry stout (bijvoorbeeld Guiness), maar iets minder hoppig en een stuk zoeter en volmondiger door de toegevoegde lactose. Zorg ook dat er niet teveel koolzuur in zit!
Zoals een hoop minder belangrijke onderdelen uit de geschiedenis, is over de oorsprong van de milk stout geen eenduidig verhaal te vinden. Wat zeker is.. Het is oud! De stijl vind haar oorsprong in Engeland, waar ze voor de arbeiders melk aan ales en porters toevoegden voor de voedingswaarde, en om oud bier wat op te frissen. Uiteindelijk is dit idee doorontwikkeld en is men in Engeland vanaf 1907 met lactose gaan brouwen, het ingrediënt wat de milk stout zijn weeïge en volmondig karakter geeft. In 1946 heeft de Engelse overheid verboden het woord “milk” te gebruiken op etiketten, om te voorkomen dat mensen zouden denken dat het goed voor kinderen was. Vanaf dat moment is men het bier daar “sweet stout” gaan noemen, maar aan de receptuur is nooit veel veranderd. Inmiddels is de stijl ruim 100 jaar oud, een echte klassieker dus! (

Dit is hét ingrediënt wat een milk stout een milk stout maakt. De hoeveelheid die je kunt toevoegen kan je natuurlijk helemaal zelf bepalen, maar het advies ligt tussen 5% en 13% van je totaal aan vergistbare ingrediënten, waarbij je met 5% niet al teveel verschil maakt, en met 13% een flinke beuk aan zoetigheid toevoegt.
Dosering hierin is wederom zeer belangrijk voor de balans in je bier. Voeg je teveel toe wordt je bier te zoet, voeg je te weinig toe krijg je een dry stout. Mijn advies: pas de dosering aan op de bitterheid van je bier. Hoe bitterder je bier (van geroosterde mouten en vroege hopgiften), hoe meer je kunt en/of dient toe te voegen voor een mooie, zoete en volmondige milk stout. Hou ook rekening met de body van je bier, als je een hoge vergistbaarheid haalt, zal je meer moeten toevoegen. Speel hiervoor met je maisch-temperaturen. Een langere alpha-amylase zorgt voor meer onvergistbare suikers. Lactose kun je trouwens kopen bij bio- of gezondheidswinkels en de grotere supermarkten  (

Er zijn verschillende voorbeelden van de milk stout:

The lineup of beer styles available today is quite impressive, but the lines between them are often blurry. The difference between porters and stouts might only be a matter of brewer’s discretion. These two form a virtual continuum, the minor differences barely justification for designating them one style, or sub-style, versus another. Avid beer fans love to debate such things, but with milk stout there is no such debate. The style can mean only one thing, that there has been an addition of sweet and unfermentable lactose. Milk stout is a mere century old, though much longer in the making. It’s a revolutionary, popular invention and cunning solution to a quandary. Its brewers capitalized on the shifting tastes of their patrons, who were tiring of aged beer and demanding more fresh beer, and usurped the long-popular porter, England’s 19th century stalwart. Milk stout was actually influenced more by a preference for mild ale rather than one for black beers. Today’s milk stouts, or mild ales, are essentially the same as their early 20th century ancestors, quietly stamping their mark in a quest for less extreme, yet satisfying brews.
Stout is a descendent of porter, the beer that appeared in London around 1718 as a counterpunch to sweet brown ales and fancy, hoppy pale beers. It was named for its loyal consumers, street and river porters of the busy mercantile culture. Porter differed from common sweet brown ales in its dry, aged character and full dosage of hops. Unlike regal pale ales, it was made with rougher, cheaper dark malt. Porter brewing kicked into gear a colossal industrial brewing revolution in England that saw London’s brew barons dominate the market, at home and abroad, for more than 100 years. Porter, though, was not a single style of beer. There were plain porter, stout porter, brown stout and double stout, among other terms. Stout (strong) porters eventually became known simply as stout, and regional characteristics further delineated the style. Still, porter and stout were essentially made from the same pool of ingredients, as they often are today.
Porter dominated the second half of the 18th century and much of the first half of the 19th century, though mild and old ales were available in pubs. Both were lightly hopped, contrasting with porters, stouts and the emerging pale and India pale ales. Brewers became adept at tailoring recipes with new, cleaner base and specialty malts. An understanding of microbiology and fermentation was also eliminating some of the ubiquitous stale character. Modern styles began taking shape by the end of the 19th century, offering unprecedented consumer choice. These options, their novelty and perhaps a stodgy image of porter and stout favored the rise of fresher, sweeter ales and hoppy pale and bitter beers. Mild ale, poised to topple the mighty porter, was sent out only a week or two after brewing. Mild was a general term denoting freshness (and sweetness by default) that could be applied to any rudimentary style. There were mild stouts, mild porters and mild bitters. By offering auxiliary versions of base brews, brewers astutely broadened their market appeal. Mild stout and porter gave impetus to the notion of milk stout, since any type of mild would eventually become stale and dry. Was it possible to brew a beer that would be forever mild, yet remain real and alive in the cask?
By the late 19th century, stout and porter had been battling upstart brews for some time. The development of milk stout became necessary as a means to survive for the former porter brewers, just as many of them had added ales to their portfolio years before. Mild porters and stouts were touted as nutritious to swarms of laborers in English cities, the vast majority of the beer and ale-swilling public. The idea of milk stout was proposed in 1875 by John Henry Johnson of Lincoln’s Inn Fields, who envisioned such a nutritive beer. He obtained a patent on this idea, which had not yet come to fruition, by proposing a milk beer made with barley, hops, lactose (a byproduct of cheese making) and whey. Though Johnson never saw his dream realized, the idea was taken up by others who saw its potential. In 1907, a lactose stout was brewed by Mackeson of Hythe, Kent, and sent to market in 1910, with the claim that “each pint contains the energizing carbohydrates of ten ounces of dairy milk.” Some patent infringement squabbles arose, but Mackeson licensed the beer-making to others, and within a few years, a dozen or more milk stouts were being brewed. Mackeson in 1929 became the property of Whitbread, which brought Mackeson’s Milk Stout brand to great prominence within a few years.
Marketing sweet stouts as nutritional was a great way in the late 1800s to garner interest, but lactose did not provide the promised nutritive value. Eventually, this hollow claim fell under scrutiny of British authorities, who mandated in 1946 that milk had to be stricken from the label as misleading. But brewers, ever the cagey, gave their brews names suggesting images of cream, milkmaids and dairies. Brewers outside the English mainland are under no such restrictions today, and lactose-enhanced brews made elsewhere, including America and even some of the British maritime islands, can be called milk stouts. American brewers have been at the forefront of reviving them.
The original Mackeson’s Milk Stout had a gravity of 1.054, roughly the same as the milk stout that brewers in North America make today. Between the world wars, British beer styles saw a significant drop in alcoholic strength across the board because of taxation and rationing. Mackeson’s dipped to 3.8 percent ABV, as it remains today. Savvy brewers took this opportunity to devise the low-gravity, highly flavorful brews that have helped sustain pub culture in Britain. Milk stouts proved to be a very popular style of beer in the first half of the 20th century and energized a preference for sweeter stouts in England. And while Irish stouts may sell better worldwide, it is the sweeter stouts that are more desired by craft beer lovers today. Of course, lactose is but one strategy that can be employed to craft a beer of sustained sweetness. Crystal malt in generous quantities will give the same effect but has an entirely different flavor. The milky, burnt-sugar flavor unique to milk stout is unmistakable and undeniable.
Milk stout has not seen nearly the resurgence among beer lovers that hop-accented American, Russian imperial and strong foreign extra styles have, but they do occupy an exclusive market niche. Some are widely popular, as they uniquely present a full-bodied, roasted, sweet alternative that delivers all the rich flavor of their stronger brethren without overpowering the palate with hops or the mind with alcohol. Much of that is due to the lactose. Lactose also provides a bit of viscous mouthfeel. Other than this unusual and definitive ingredient, milk stouts are brewed like any other stout, with grain bills of base, black patent and chocolate malts, and roasted barley to the whim of the brewer. All are excellent as dessert beers, rich and complex enough to complement, but not too filling.
This seemingly unassuming beer style that helped redirect tastes a century ago was actually quite revolutionary in its day. Perhaps this understated opulence is guiding modern beer lovers and brewers toward the more modest, yet full-flavored beers that are sometimes forgotten. Ironically, this step forward is actually a step into the past (

Een van de brouwers die een milk stout brouwt is de Amsterdamse brouwer De Prael:

‘Bier brouwen is een prachtig vak waarbij alles draait om een goede samenwerking met collega’s.’
Bart Rozendaal – bierbrouwer
Onze brouwerij, winkel en proeflokaal zijn gevestigd in een voormalig veilinghuis en wagenmakerij aan de Oudezijds Voorburgwal te Amsterdam. Dit is een van de oudste plekken van de stad. Al rond 1300 lag hier een bierkaai en werd er via houten schepen bier aangevoerd vanuit Duitsland.
Later ontstonden hier de eerste brouwerijen van Amsterdam. Deze plek past perfect bij onze ambachtelijke wijze van brouwen, die we inmiddels uniek mogen noemen. Dagelijks kunt u bij ons uitgebreide rondleidingen volgen. Voor meer informatie kun je terecht in onze winkel of op deze site (

Brouwerij, winkel en proeflokaal de Prael zijn gevestigd in een voormalig veilinghuis en wagenmakerij aan de Oudezijds Voorburgwal in Amsterdam. Dit is een van de oudste plekken van de stad. Al rond 1300 lag hier een bierkaai en voerden houten schepen bier aan vanuit Duitsland.
Later ontstonden hier de eerste brouwerijen van Amsterdam. Deze plek past perfect bij de ambachtelijke wijze van brouwen die bij de Prael wordt gehanteerd.
Brouwerij de Prael houdt de biergeschiedenis levend. Want het brouwproces van de brouwerij is nog hetzelfde als eeuwen geleden. Voor het industriële tijdperk. De brouwerij heeft een moderne installatie. Maar alles tijdens, voor en na het brouwen is ambachtelijk.
Dat is bier in zijn puurste vorm. Zo puur als de liederen van het Nederlandse levenslied (

Ik werkte jaren in de psychiatrie én brouwde ook al jaren mijn eigen bier. Die twee passies zijn hier samengekomen.’
Fer Kok – mede-oprichter De Prael
Ik hou ervan om hard te werken, het houdt me van de straat.’
Ron Deurhof – Transport medewerker
Stichting Brouwerij de Prael biedt arbeidsmogelijkheden aan mensen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt. Behoor je tot deze doelgroep? Bij de Prael kun je wel werk vinden. Naast de brouwerij bestaat het bedrijf uit een winkel en een proeflokaal, allen gevestigd op of rond de Oudezijds Voorburgwal waar werkplekken en functies te verdelen zijn.Je kunt een vak leren in de praktijk en tevens vanuit de Prael een opleiding volgen aan de aan ons verbonden werkleerschool i.s.m. het ROC Amsterdam (

4,9% Milk stout is in Groot Brittanië een veel gedronken bier maar in Nederland nog onbekend. Het bier is vol en moutig van smaak maar is daarnaast qua alcohol het lichtste bier van onze brouwerij. Om het bier zoet te krijgen wordt er gebruik gemaakt melksuiker. (Lactose) Gebrouwen in 2014: 32 hl. (

Een echte Milks Stout van brouwerij De Prael. Tijdens het brouwen zijn melksuikers (lactose) toegevoegd die door de gisten worden omgezet in alcohol. Dit zorgt voor een ontzettend zachte smaakbeleving (

Milk stout is in Groot Brittanië een veel gedronken bier maar in Nederland nog vrij onbekend. Het bier is vol en moutig van smaak maar is daarnaast qua alcohol het lichtste bier van onze brouwerij. Om het bier zoet te krijgen wordt er gebruik gemaakt melksuiker.
Bierstijl: Stout/Porter
Alcohol percentage: 4,9%
Herkomst, land: Amsterdam, Nederland
Verkrijgbaar in: fles, (

De Milkstout is in Groot Brittannië een veel gedronken bier maar in Nederland nog onbekend. Het bier is vol en moutig van smaak maar is daarnaast qua alcohol het lichtste bier van onze brouwerij. Om het bier zoet te krijgen wordt er gebruik gemaakt melksuiker. De Milkstout heeft een alcoholpercentage van 4,9% (

De Prael Milk Stout (Zwarte Riek, 2011 -)
Brewed by Brouwerij de Prael
Style: Sweet Stout
Amsterdam, Netherlands
Serve in English pint, Shaker
ABV: 4.9%
Brewed for the 25th anniversary of Bierproeflokaal In De Wildeman, Amsterdam as De Melkman, after that (from may 2011) known as Zwarte Riek (not to be mistaken for de Zwarte Riek Schwarzbier, 5.4%) (

R4N5H (933) - NETHERLANDS - JAN 7, 2017
33cl bottle picked up at the brewery bottle shop and poured into a snifter at home on 05-Jan-2017. Dark brown colour with a medium sized beige coloured head. Aroma of cocoa and malt, Medium body and carbonation. Chocolate malt taste although the alcohol isn’t that well hidden. Light sweetness in the finish (

Zlotta (2499) - Hagen, GERMANY - JUL 7, 2016
Sampled from tap at the brewpub. Black with a beige head. Sweetish, slightly roasty aroma of coffee, milk chocolate and caramel. Quite sweet, slightly roasty taste of caramel, chocolate and some coffee, followed by a short, slightly roasty-bitter finish. Medium body, slightly creamy mouthfeel, soft carbonation. Quite okay! (

rand (1490) - SWITZERLAND - APR 17, 2016
Bottle 33 cl from z’Bierhuus - Münsingen (CH). Black beer with a low foam and soft aromas of choc-coffee, candied fruits, roasted and note of smoked. The taste is soft, acidulated-vinous, with caramel, choc-coffee, lactose. It’s very malted, not very long with a point of smoke and bitter dryness. (

Bijl (358) - NETHERLANDS - MAR 19, 2016
UPDATED: SEP 8, 2016 Donker / zwart van kleur. Cremekleurige royale schuimkraag.....fijne belletjes. Blijft snel een klein laagje van over. Aroma zoetig, beetje geroosterde mouten, ver weg wat koffie / choco. Smaak is zoet en zurig tegelijk (lactose), een koffie/chocolade hint. Flink zoet in de nasmaak en prikkeling op de zijkant van je tong. Bitter totaal niet... erg hoppig ook niet. Iets waterig, veel koolzuur en de afdronk is zoet. Drink redelijk makkelijk (

Bosbouw (2775) - Gemonde, NETHERLANDS - JAN 27, 2016
Zwarte kleur met een volle kraag. Ruikt zoetig, kruiden, koffie, herfstfruit. Smaakt zoetig, kruiden, herfstfruit. Beetje vettig. (

Goed, wat vind ik er van?

Toen ik 'm opende bleek het een gusher. Het donkerbruine schuim schuimde de fles uit. De geur doet denken aan alcohol, chocolade en brood (?). De smaak is zoet, maar niet suikerzoet of siroopzoet, het is donker (?)zoet. Mondgevoel is niet dik of siroperig, maar eerder waterachtig. De carbonatie is mild en de smaak is kruidig. Zijn dat rozijntjes? Het smaakt als porter/stout, waarbij ik een beetje zoet en heel weinig hopbitterheid merk. Wel merk ik een bitterheid zoals van mout en koffie. De zoetheid is niet vies. Het is een lekkere stout. De smaak intrigeert en dat vind ik fijn.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten