Translate

Zoeken in deze blog

woensdag 3 mei 2017

Costa Rica, Centraal-Afrikaanse Republiek‎ en Cambodja

In 2012 had ik al aandacht voor de letter C. Ik had toen geen aandacht voor de landen Cambodja, Centraal-Afrikaanse Republiek en Costa Rica. Laten we daar eens verandering in brengen.

Wacht op zondag 16 juni 2013 had ik al aandacht voor Cambodja. Maar laat ik maar opnieuw beginnen:

Cambodja is een leuke stop tijdens je reis door Zuidoost-Azië. Het is geen land waar je vele weken in hoeft te verblijven, binnen twee weken heb je het wel gezien hier. In deze tijd kan je echter wel een aantal echte hoogtepunten meemaken. De tempels van Angkor behoren tot de mooiste van heel Azië. Dit is dus een absolute must see en reden genoeg om te gaan backpacken in Cambodja. In Koh Rong heeft Cambodja bovendien een van de leukere eilanden van Azië. Daartussen vind je nog een aantal bestemmingen waar je een paar dagen kunt doorbrengen. In onze ervaringen zijn de mensen in Cambodja wat feller, ruwer en minder vriendelijk dan in andere landen in Zuidoost-Azië. Dit is echter geen reden om land over te slaan, je zult er ongetwijfeld een erg leuke tijd hebben... Niet te missen in Cambodja is het tempelcomplex van Angkor. Het complex is net buiten de stad Siem Reap gelegen. Het gigantische Angkor Wat is voor velen het hoogtepunt. Zeker de zonsopkomst boven Angkor Wat ervaren is geweldig. De Ta Prohm tempel vonden wij ook geweldig en misschien wel indrukwekkender dan Angkor Wat. Daarnaast zijn er nog honderden andere tempels, waarvan je er een hoop niet mag overslaan. De mooiste tempels heb je na een volle dag wel gezien. Het rustiger aan doen en Angkor in drie dagen verkennen is ook een leuke optie. (www.backpackeninazie.nl/backpacken-cambodja/).

Het Koninkrijk Cambodja ligt in het zuidoosten van Azië ingeklemd tussen Thailand, Laos en Vietnam. Het land ligt aan de Zuid-Chinese zee en aan de Golf van Thailand. Cambodja staat in de westerse wereld vooral bekend om zijn prachtige tempelcomplexen die voor een groot deel uit de negende eeuw na Christus stammen. De meeste toeristen die het land bezoeken, komen dan ook naar Cambodja toe voor één van de prachtige tempelcomplexen. Meestal wordt een reis naar Cambodja afgesloten met een bezoek aan de stad Sihanoukville met zijn prachtige ongerepte stranden (www.landenwijzer.nl/azie/cambodja/).

Cambodja kent een turbulente, droevige recente geschiedenis. In de jaren 70 van de vorige eeuw kwam de Rode Khmer aan de macht. Waar de Cambodjanen aanvankelijk blij waren met de Rode Khmer veranderde dat snel toen ze de wreedheid van het regime te zien kregen. In de jaren dat de Rode Khmer aan de macht was werd ongeveer een vijfde van de Cambodjaanse bevolking geëxecuteerd. In de Killing Fields, gelegen in de hoofdstad Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja, leer je meer over deze treurige geschiedenis. Je zult hier zeker niet vrolijk naar buiten lopen, maar het wel iets dat je echt moet zien tijdens je verblijf in Cambodja. Ook in het Tuol Sleng museum leer je hier meer over (www.backpackeninazie.nl/backpacken-cambodja/).

Cambodja, officieel het Koninkrijk Cambodja, is een land in Zuidoost-Azië. In het noorden heeft het een 541 kilometer lange grens met Laos. In het noordwesten en westen heeft het een 745 kilometer lange grens met Thailand en in het oosten en zuidoosten heeft het een 1228 kilometer lange grens met Vietnam. Aan de kust grenst het aan de Golf van Thailand en de Zuid-Chinese Zee.
Het Koninkrijk Cambodja is een constitutionele monarchie met koning Norodom Sihamoni als staatshoofd. De Cambodjaanse regering wordt geleid door Hun Sen, premier van Cambodja. Zijn regeringsperiode loopt al sinds 1985, wat hem de langstregerende leider maakt in Zuidoost-Azië.
Cambodja's oude naam is "Kambuja" (Sanskriet: कंबुज).[5] In het jaar 802 verklaarde Jayavarman II zichzelf tot koning, wat het begin betekende van het Khmer-rijk, dat meer dan 600 jaar bloeide. Het gaf de opeenvolgende koningen de kans het grootste deel van Zuidoost-Azië met zijn grote macht en rijkdom te domineren. Gedurende het Khmer-rijk werden er monumentale tempels gebouwd zoals Angkor Wat en Preah Vihear en vergemakkelijkte de verspreiding van eerst hindoeïsme en daarna boeddhisme over bijna heel Zuidoost-Azië. Na de val van Angkor voor het Koninkrijk Ayutthaya in de 15e eeuw werd Cambodja geregeerd als een vazalstaat tussen zijn buren tot het ontstaan van de Unie van Indochina, gevormd door de Fransen in de 19e eeuw. Cambodja werd een onafhankelijke staat op 9 november 1953 onder koning Norodom Sihanouk (https://nl.wikipedia.org/wiki/Cambodja).

Tussen 11 augustus 1863 en 9 november 1953 werd Cambodja geregeerd door Frankrijk. Eerst werd Cambodja een Frans protectoraat, op 17 oktober 1887 werd het een onderdeel van de Unie van Indochina samen met Tonkin, Annam, Cochin China en Laos (vanaf 1893). Vanaf 8 november 1949 trad Cambodja toe tot een associatie met Frankrijk. Op 9 november 1953 werd het Koninkrijk Cambodja onder koning Norodom Sihanouk onafhankelijk en sindsdien kent het een turbulente geschiedenis met vele politieke wisselingen.
Tijdens de Vietnamoorlog werd Cambodja zwaar gebombardeerd door Amerikaanse B-52-bommenwerpers die de Vietcong en de Ho Chi Minh-route als doel hadden. Cambodja was na Laos zelfs het zwaarst gebombardeerde land in Zuidoost-Azië, er vielen naar schatting 600.000 burgerslachtoffers. In 1970 vielen Amerikaanse en Zuid-Vietnamese troepen Cambodja binnen om aldaar gelegerde Vietcongtroepen aan te vallen. Generaal Lon Nol pleegde een staatsgreep, zette Sihanouk af en riep in oktober 1970 de Khmerrepubliek uit. In 1975 wierp de Rode Khmer onder leiding van Pol Pot de regering van Lon Nol omver en stichtten zij Democratisch Kampuchea. Ze oefenden een waar schrikbewind uit en vermoordden tussen 1,5 miljoen en 2,5 miljoen mensen (schattingen zijn zo laag als 800.000 (bekentenis Pol Pot) en zo hoog als 3 miljoen (Vietnamese bronnen)). Dit was ongeveer 25% van de Cambodjaanse bevolking.
In 1978 vielen de Vietnamezen Cambodja binnen, nadat de laatste het zuiden van Vietnam was binnengevallen, en werd de Volksrepubliek Kampuchea opgericht. Hierna heerste er tot ver in de jaren 90 van de 20e eeuw een burgeroorlog die uiteindelijk resulteerde in de overgave van de laatste Rode Khmer-guerrillero's. Van 1991 tot 1993 was het land onder bestuur van de Verenigde Naties (UNTAC). In mei 1993 werden er voor het eerst weer verkiezingen gehouden. De situatie bleef echter tot in 2003 onstabiel (https://nl.wikipedia.org/wiki/Cambodja).

De Rode Khmer (Khmer: ខ្មែរក្រហម Khmêr Khrôm) was de militaire tak van de Communistische Partij van Democratisch Kampuchea (nu Cambodja). Khmer is de naam van het volk dat Cambodja bewoont. De Rode Khmer is verantwoordelijk voor de dood van ongeveer 1,7 tot 2 miljoen mensen[1] op een bevolking van 7 miljoen, tussen 1975 en 1979 toen de Rode Khmer aan de macht was.
In de jaren zestig en zeventig voerde de Rode Khmer een guerrillastrijd tegen het bewind van prins Norodom Sihanouk en generaal Lon Nol. De beweging was oorspronkelijk opgezet door Vietnamese communisten, die lange tijd nog een stevige vinger in de pap hielden. Veel eenheden bestonden feitelijk uit Vietnamezen en aanvankelijk werden de hogere kaders door Vietnamezen beheerst.[bron?]
Toen Lon Nol aan de macht kwam in 1970, ging dit gepaard met een uitbreiding van de Vietnamoorlog naar Cambodja. In tegenstelling tot Sihanouk zocht Lon Nol steun bij de Verenigde Staten en Zuid-Vietnam, en trad hij hard tegen de Vietcong en Rode Khmer in Cambodja op. De Amerikanen bombardeerden door communisten beheerste gebieden intensief vanuit B-52 bommenwerpers, waarbij ook geregeld dorpen platgegooid werden, omdat B-52's geen precisiebommenwerpers zijn..... In april 1975 trok de Rode Khmer Phnom Penh binnen nadat politieke en militaire kopstukken en ook de meeste buitenlanders de stad waren ontvlucht. Pol Pot werd dictator van Cambodja, maar Norodom Sihanouk werd tot titulair staatshoofd benoemd wat het aanzien van de Rode Khmer aanzienlijk vergrootte. Na verloop van tijd merkte Sihanouk dat hij in de praktijk niets te vertellen had waarop hij ontslag nam als staatshoofd.
Binnen enkele dagen na de bezetting van Phnom Penh ontruimde de Rode Khmer de stad en dreef de bevolking naar het platteland. Ambtenaren en militairen uit het regeringsleger werden in een aantal gevallen apart genomen en geëxecuteerd. De hardhandigheid van de deportaties verschilde per commandant. Sommige commandanten stonden de bevolking toe persoonlijke bezittingen mee te nemen of terug te keren naar hun geboorteplaats, andere dwongen de bevolking daarnaartoe te gaan waar zij wilden. Van de 2,5 miljoen inwoners van Phnom Penh waren 1,9 miljoen oorspronkelijk van het platteland gevlucht wegens de oorlog en zij konden zich dan ook redelijk schikken in hun lot. Voor de oorspronkelijke stedelingen was het echter een zware beproeving. Zij kenden niemand en kwamen onder aan de hiërarchie te staan. Ongehoorzaamheid werd bestraft met mishandeling of executie. Ook werd in dit prille stadium nog niet onthuld dat de Rode Khmers voor een communistische partij streden; men sprak simpelweg over "Angkar" (de Organisatie).
...
De mensen werden in de collectieven ingedeeld in drie categorieën: de volledig gerechtigden, de aspiranten en de gedeporteerden. Volledig gerechtigden kregen de beste behandeling en het beste voedsel en konden tot de partij toetreden. De aspiranten waren plattelandsbewoners, en stedelingen die oorspronkelijk van het platteland kwamen. Zij kregen eveneens een wat betere behandeling. De gedeporteerden vormden een restcategorie van stedelingen en intellectuelen. Zij werden het slechtst behandeld en kregen het minste te eten.
Volledig gerechtigden en aspiranten werden in de collectieve boerderijen intensief geïndoctrineerd. Er werden geen rangonderscheidingstekens gedragen, maar de hoogte in rang van het partijkader werd afgemeten aan het aantal pennen en potloden dat in het borstzakje van het zwarte tenue werd gedragen.
Naast het orwelliaans volledig afschaffen van woorden die op individualiteit duidden, werd een methode van zelfkritiek toegepast, conform de maoïstische ideologie. Men moest niet alleen een eigen levensgeschiedenis schrijven en die aan de hand van de leer bekritiseren, maar men diende zelfs iedere dag in collectief verband eigen fouten te verkondigen, evenals misstappen van anderen. Als vergrijp werd onder andere aangemerkt: het houden of verzamelen van voedsel voor zichzelf, een dagboek bijhouden, insubordinatie, of onvoldoende presteren. De straffen die hierop stonden, waren onder andere vermindering van rantsoenen, het overslaan van maaltijden, lijfstraffen, en executie. Iedereen werd bewust in een staat van constante angst en psychische onbalans gehouden, zodat men zelfs niet dacht aan verzet of opstand. Etnische Vietnamezen en Cham hadden het extra zwaar te verduren.
De familie werd afgeschaft. Slechts Angkar bepaalde wie zich met wie mocht voortplanten, en voedde de kinderen die hieruit voortkwamen, op. Woorden als "vader" en "moeder" mochten niet meer gebruikt worden. Voedsel mocht slechts collectief worden genuttigd tijdens maaltijden in de eetzaal. Zelfs het verzamelen van fruit was verboden omdat dat "egocentrisch" zou zijn; al het fruit behoorde toe aan Angkar. Inkrimping van rantsoenen of iemand een maaltijd geheel ontzeggen was een populaire straf die vaak tot gevolg had dat men te ziek werd om te werken, helemaal niets meer kreeg en ten slotte overleed.
Geld werd eveneens afgeschaft en later werd zelfs ruilhandel ontmoedigd. Angkar zou het nodige verstrekken. Wie zelf dingen maakte of verzamelde, was "egocentrisch" en werd daarvoor gestraft. Later besloot Pol Pot de teugels wat te laten vieren en er werden plannen gemaakt voor herintroductie van geld.
....
Ondanks de Vietnamese steun waren er voortdurend schermutselingen tussen de Vietnamezen en Cambodjanen, zelfs al voor de machtsovername in 1975. Vietnam was de traditionele aartsvijand van de Khmers. Het was groter en dichter bevolkt, had in het verleden bijgedragen aan de vernietiging van de Khmerbeschaving en was in tegenstelling tot Cambodja sterk door China beïnvloed.
Ook bij de Rode Khmers was haat tegen de Vietnamezen diep geworteld en het bewind stelde zich steeds provocerender op. Onderwerp van conflict waren de slechte behandeling van Vietnamese immigranten in Cambodja, Cambodjaanse aanspraken op Khmer Krom en een conflict over enkele eilanden in de Golf van Thailand voor de Cambodjaanse kust waar Vietnam aanspraak op maakte. Ook bestond ergernis over de mate waarin Vietnam invloed probeerde uit te oefenen, wat samenviel met de reeds bestaande angstgevoelens en afgunst van de Cambodjanen tegen hun grote Vietnamese oosterbuur. Pol Pot voerde in 1976 en 1977 grote anti-Vietnamese zuiveringen door. De Rode Khmer viel zelfs geregeld Vietnamees grensgebied binnen waarbij dorpen werden platgebrand en geplunderd. Vanaf 1977 werd aan de grens vrijwel constant gevochten.
Zelfs een communistisch Vietnam werd als bedreiging gezien, misschien nog meer nu het weer verenigd was. De Rode Khmer trachtte steun te zoeken bij de Volksrepubliek China. Pol Pot rekende erop dat hij door China gesteund zou worden indien het met Vietnam tot oorlog kwam. Op deze wijze kon worden afgerekend met de Vietnamese 'patronage' en kon wellicht de Mekongdelta weer bij Cambodja gevoegd worden.
De Vietnamezen rustten verscheidene strafexpedities uit en besloten ten slotte tot een grootschalige militaire operatie om de Rode Khmer te verdrijven. In december 1978 viel een leger van 150.000 Vietnamezen Cambodja binnen. De zwakke Rode Khmereenheden werden binnen twee weken onder de voet gelopen. De Vietnamezen bezetten vrijwel het gehele land en installeerden een nieuwe regering. China viel Vietnam binnen in de Chinees-Vietnamese oorlog, mede om de Rode Khmer te ontlasten. Deze opzet mislukte; de aanval verliep voor de Chinezen onbevredigend en was onvoldoende om de Vietnamezen ertoe te bewegen troepen uit Cambodja terug te trekken. Steun kwam indirect ook uit de Verenigde Staten, die ervoor zorgde dat de VN-zetel van Cambodja (voorlopig) niet aan het door Vietnam gesteunde nieuwe regime verviel. De Vietnamezen werden aanvankelijk door de bevolking als bevrijders binnengehaald, maar werden daarna steeds minder populair.
Na de verdrijving van het regime van Pol Pot door de Vietnamezen, hield de Rode Khmer nog jaren stand vanuit de Cambodjaanse jungle. In de jaren negentig had de Rode Khmer zich onder andere teruggetrokken in de Dongrekbergen. Ze werd gesteund door China en Thailand[10], en indirect door de Verenigde Staten die op deze manier Vietnam en zijn Russische bondgenoot wilde uitputten[11]. De communistische ideologie werd radicaal overboord gegooid en de communistische partij ontbonden, in de hoop goodwill bij de bevolking en het buitenland te kweken. De Rode Khmer verloor meer en meer steun en begon in de loop der jaren negentig uiteen te vallen. Verscheidene leiders liepen over en Pol Pot zelf werd door Ta Mok, een van de hoogste commandanten, wegens "wanbestuur" gevangengenomen in 1997. Negen maanden later overleed Pol Pot onder onopgehelderde omstandigheden (https://nl.wikipedia.org/wiki/Rode_Khmer).

Het land is sindsdien betrokken geweest bij meerdere oorlogen en burgeroorlogen en tot op de dag van vandaag komen er nog regelmatig incidenten voor in de grensgebieden met Thailand.
Deze gebieden kun je tijdens een reis naar Cambodja dan ook maar het beste mijden. In de hoofdstad Phnom-Penh of is de streek rond de stad Sihanoukville zul je maar weinig van deze ongeregeldheden merken (www.landenwijzer.nl/azie/cambodja/).

Eten en drinken in Cambodja
Het is geen geheim, dat het eten van Thailand en Vietnam één van de fijnste keukens is in de wereld. Het is dus geen verrassing, dat het land er tussenin ook hele fijne gerechten kent.
Het land ligt dat zo dicht bij Thailand en Vietnam ligt, is in internationale kringen helemaal niet bekend. Slechts het tempelcomplex van Angkor heeft Cambodja op de kaart gezet. Hierdoor kennen enkelen "amok" (gebakken vis met kokos, citroengras in een bananenblad).
Cambodja heeft een grote verscheidenheid aan nationale gerechten, die lijken op die van Thailand en Laos. Andere gerechten lijken weer op die van de Chinese of Vietnamese keuken. Maar altijd hebben de Cambodjanen aan deze gerechten een eigen draai gegeven. Over het algemeen kan menstellen, dat de Khmer keuken lijkt op de Thaise keuken, maar met minder kruiden.
Zoetwatervis is een wezenlijk bestanddeel van het eten in in Cambodja, dankzij het Tonlé Sap-meer, dat wisselt van grootte met het seizoen. Hierin vangt met onder andere grote meervallen en kleine witvis.
De Fransen hebben hebben ook hun sporen achter gelaten, wat stokbrood is het nationale brood van de Cambodjanen.
Cambodja ligt op een kruispunt in Azië, tussen de grote landen China en India. Dus deze twee hebben hun sporen ook achter gelaten op cultureel en culinair gebied. Je kunt hier dus ook genieten van loempia's en een lekkere curry.  ... Fooien zijn nooit verplicht maar zijn in Cambodja wel gebruikelijk en worden zeer gewaardeerd. Vooral voor mensen werkzaam in het toerisme zijn fooien een belangrijk deel van de inkomsten (www.visitcambodja.nl/eten.htm) (www.aroundtheglobe.nl/reizen/cambodja/eten-drinken-cambodja-si728.html).

Is er bier?

Cambodja heeft een levendige drink cultuur. De hitte en de vochtigheidsgraad staan er garant voor, dat je je dorst kunt lessen. Koffie, thee, bier, softdrinks, sapjes en sterke drank is overal te koop.
Het drinken van kraanwater moet vermeden worden in Cambodja. Dat kan buikloop veroorzaken. Ga dus naar de supermarkt en koop daar een fles mineraalwater. Er is ook mineraalwater te koop, die lokaal gemaakt wordt. Deze kun je kopen, maar het is beter om een fles van een bekend merk te nemen, zoals Evian.
Thee is de nationale drank, maar tegenwoordig heft men ook overal een glas bier. Angkor is het nationale bier, dat in Sihanoukville wordt gebrouwen en in de meeste restaurants en bars geschonken wordt. De prijs is ca. $ 1,- in een restaurant of bar.
Een bier dat nog goedkoper is en goed smaakt, komt uit het buurland Laos. Deze draagt de naam "Beer Lao". Verder wordt Tiger bier lokaal gebrouwen en is populair in Phnom Penh. In veel restaurants lopen "beer girls" rond, die een speciaal merk promoten. Ze zijn altijd vriendelijk en respecteren het als je iets anders drinkt.
Biermerken, die te koop zijn: Angkor, Heineken, Tiger, San Miguel, Stella Artois, Carlsberg, Foster en Becks.
Hoewel er veel gekoeld bier te koop is, is er op het platteland een tekort aan koelkasten. Als je daar bier bestelt, zeg dan "Som teuk koh" (ijsblokjes, aub).
Ja, dit klopt, want op het platteland, drink je je bier met ijsblokjes (www.visitcambodja.nl/eten.htm).

Het populairste bier in Cambodja is Angkor Beer, gebrouwen door Cambrew Ltd, dat voor 50% in handen is van de Carlsberg-groep (https://nl.wikipedia.org/wiki/Bier_in_Cambodja).

A new brew: Southeast Asia’s beer revolution
By: Logan Connor - POSTED ON: July 13, 2016
In Cambodia and further afield in Southeast Asia, craft breweries and brewpubs are now catering to a more discerning caste of beer drinkers
Phnom Penh’s leafy Botanico Wine and Beer Garden is a good place to lose track of time. With tall trees in its outdoor dining area offering ample shade from the oppressive hot-season sun and a courtyard laced with ferns and bamboo, such lush tropical surrounds infuse the bar with a laissez-faire, off-work-at-noon vibe. It’s a welcome respite from the dust and cacophony of the fast-growing Cambodian capital.
The highlight of Botanico, though, is surely its craft beer, courtesy of Cerevisia Craft Brewhouse, one of several young Cambodia-based craft breweries and brewpubs distancing themselves from the light lager-swilling masses. On tap you may find a hoppy American pale ale or a cherry-tinged, malty ale dubbed the “Royal Red”; perhaps even the curiously-named “Darth Side” – a chocolate oatmeal stout with a rich mocha nose. Other Cerevisia kegs might contain a floral IPA (Indian Pale Ale), an aromatic amber ale and a light, soft wheat beer.
Cambodia’s beer enthusiasts did not always have it so good. Just a decade back, the locally made beer market was basically limited to Angkor, Anchor, ABC and Cambodia – ubiquitous labels sold in beer gardens and supermarket shelves across the country.
But change was underway. In 2012, the craft beer scene that was thriving in Europe, Australia and the US began trickling into Southeast Asia. Importers like Beervana and Hopsession set up shop in Bangkok, bringing in celebrated beers from Rogue, Deschutes and the Danish brand Norrebrø Bryghus and distributing to trendy bars. In Singapore, imported boutique beers from Europe started to gain popularity around 2009, but the scene is now so established that inside labyrinthine Chinatown food centres, one can find obscure craft beers like Baird Beer from Japan. It’s sold at a hipster hawker stall beside booths selling laksa and chicken rice.
For smaller but fast-developing Cambodia, it was surely a matter of when, not if, the craft beer trend would arrive.  As bijou bars, speciality wine shops and stylish restaurants proliferated in Phnom Penh, in came bottles of Belgian beers like Hoegaarden and Duvel, followed by other niche beers. Cerevisia got its start as a wholesaler in 2013, operating out of co-founder and brewmaster Chad Richman’s home. It now sells its beers in 12 Phnom Penh restaurants, with roughly 40 more on the waiting list.
“What’s important in this part of the world is quality,” says co-owner Erich Phillips. “We never waver from that, period. I guarantee all of the restaurants we serve: any problems with the beer, we’ll replace it; no questions or qualms.”
For Phillips, growth in the craft beer market comes one step at a time. “Expansion is not about going after the dollar,” he says. “People tell me to raise my prices; I’d rather not. It’s more about maintaining quality in our expansion than chasing after a certain market share. I don’t really care about that.”
That said, Cambodia’s craft scene is still in its infancy. The Himawari Microbrewery, which now seems like a veteran on the scene, got its start in 2011. The brewery is tucked inside the Himawari Hotel, a five-star hotel on Phnom Penh’s riverside, and those sitting at the bar can watch tanks and casks whirring behind a glass panel, pumping out an Apsara Gold Pale Ale or its Gem and Jade Pale, among others.
Andrew Tay, Himawari Hotel’s director, initially wanted to bring the success of craft breweries from his native Singapore to Cambodia. “I thought there should be more choices, more good beer for the expats in the country and for locals to try something different,” he says.(http://sea-globe.com/craft-beer-cambodia/)


Er zijn een heel aantal brouwerijen in Cambodja, gezien het lijstje op ratebeer: www.ratebeer.com/breweries/cambodia/0/37/, zoals Hops brewery.

Himawari Microbrewery is the 1st and only microbrewery launched by it’s 5-star hotel in Cambodia. Made from the finest malt and hops, the beers crafted here are unique in flavour and of the highest quality. Paired with signature dishes from the Oyster Restaurant, the dining experience offers you and your family the best combination of food and beverage. You can also enjoy an idyllic experience outdoors, our Garden Terrace overlooks the Mekong Delta with stunning views and a fresh breeze.
Himawari Microbrewery's brewmaster, Neo, has had many years of brewing experience and has designed 5 exclusive brews, 2 of which have won international awards. There’s definitely a craft beer for every palate (www.himawarihotel.com/dining/himawari-microbrewery.html).

Cambodia Brewery Limited (CBL)
Sector: Transport & Logistics, Agro-Industry, Consumer Goods
Chapter: Direct EuroCham
Phoum Robos Angkagne,
Sangkat Prek Eng, Khan Chabar
Ampov Phnom Penh
PO Box: 1108
ACTIVITIES
Produce, import and sell ABC Stout, Tiger, Anchor, Gold Crown and Gold Crown Stout for local consumption since 1995.
BACKGROUND
Starting from a joint-venture company between PIE and APBL in 1995 and turned to a single member private company under Heineken Asia Pacific Co Ltd from May 2014 onwards (www.eurocham-cambodia.org/member/230/Cambodia-Brewery-Limited-CBL).

Cambrew Ltd is de grootste brouwerij van het land en brouwt ook Bayon Beer, Black Panther en Klang Beer. Tegenhanger Anchor Beer wordt gebrouwen door de Cambodia Brewery Ltd, eigendom van Heineken.[1] De brouwerij werd opgericht in 1994 door de Asia Pasific Breweries samen met een Cambodjaanse partner, die de toekomstmogelijkheden zagen van de groeiende biermarkt in het land. De brouwerij werd in november 1996 operationeel net buiten Phnom Penh.[2] Cambodia Brewery brengt ook Tiger Beer, ABC Extra Stout en Gold Crown op de markt. Beide brouwerijen hebben samen een marktaandeel van 80%. Kingdom Breweries is een microbrouwerij die in september 2000 door Leopard Capital en Charles Street International opgericht werd te Phnom Penh en het Kingdom Beer op de markt brengt.[3] De jongste brouwerij in het land is de Khmer Brewery, die sinds augustus 2011 operationeel is ten zuiden van Phnom Penh en Cambodia Lager op de Cambodjaanse markt lanceerde. De brouwerij maakt deel uit van de Chop Ming Group en exporteert onder meer naar Japan en Maleisië.[4] In Cambodja worden heel wat bieren geïmporteerd uit 19 landen, alle internationale merken zijn er verkrijgbaar.
In december 2006 werd de Beer Selling Industrie Cambodia (BSIC) opgericht door de grootste brouwerijen actief in Cambodja, Cambrew Ltd, Asia Pacific Breweries, Cambodia Brewery Ltd, Carlsberg a/s, Guinness & Heineken International, met het doel de gezondheid, veiligheid en werkcondities te verbeteren van de bierpromotie-assistentes.[5] (https://nl.wikipedia.org/wiki/Bier_in_Cambodja).

Sihanoukville would never win first prize in a pretty-town competition but thanks to a surrounding coastline of white-sand beaches and sun-drenched islands, this is Cambodia's most happening sun-sloth destination. The Serendipity Beach area is a sort of decompression chamber for backpackers, who flock here to rest up between travels and party through the night (www.lonelyplanet.com/cambodia/south-coast/sihanoukville).

De naam van Sihanoukville
Omdat Koning Sihanouk met succes gestreden had voor een onafhankelijk Cambodja van de Fransen, werd de nieuw gestichtte kustplaats, interationale haven en hoofdstad van deze pronincie van Cambodja naar de Koning vernoemd.
...
Sihanoukville is de "relax" stad van Cambodja. De vele stranden, eilanden, bergen en een bruisend nachtleven zorgen hier voor veel vertier. In de houten en met riet en palmbladeren bedekte restaurants aan het strand vang je koele zeewind op terwijl je van je cocktail of biertje geniet kijkend naar de ondergaande zon die wegzakt in de zee.
Sihanoukville staat bekend om zijn vele relaxte stranden. Veruit het populairste strand is "Ocheteaul Beach". Vele restaurantjes en barretjes zijn hier te vinden en de meeste hotels liggen er vlakbij. In de avond worden de restaurants of barretjes omgetoverd tot disco`s met vuurdansers, verse BBQ`s en gezellige feesten.
Sihanoukville is bij de locals bekend als Kampong Som of Kampong Saom. Het is de enige diepzee haven van Cambodja. De stad is in 1964 gesticht zodat goederen niet alleen maar via de Vietnamese Mekongdelta stroomopwaards in Phnom Penh konden worden verhandeld. De internationale diepzee haven bracht Cambodja een stuk meer onafhankelijkheid en welvaart. Naast de ontwikkeling tot zeehaven is Sihanoukville de laatste paar jaren erg intwikkeld tot toeristesche attractie.
Sihanoukville is tegenwoordig de populairste stad aan het strand. Ideaal om te vertoeven en even een koele zeebries op te doen. Ook de Khmer komen hier in de weekenden om de stadse drukte in Phnom Penh te ontvluchten en te genieten van verse zeevruchten en vissen (www.mijncambodja.nl/informatie/steden/sihanoukville/).

Cambrew Ltd is een Cambodjaanse brouwerij te Sihanoukville.
De brouwerij werd in begin jaren 1960 gebouwd met Franse technologie in opdracht van de Cambodjaanse regering. Na enkele succesvolle jaren kwam de brouwerij stil te liggen door de heersende burgeroorlog in het land. Cambrew Ltd werd in 1990 opgericht en kreeg in 1991 de brouwerij in handen. Na 9 maanden wederopbouw werd de brouwerij terug operationeel. De brouwerij kende een grote groeiperiode en werd de grootste brouwerij van het land en Angkor Beer werd het populairste bier in Cambodja. In 2006 kwam 50% van de aandelen in handen van de Carlsberg-groep. De brouwerij exporteert hun bier naar Europa, Japan, Maleisië, Australië en de Verenigde Staten (https://nl.wikipedia.org/wiki/Brouwerij_Cambrew).

Angkor Brewery:
Sihanoukville, Cambodia
...
Cambrew Ltd
215 Norodom Boulevard
Sangkat Tonle Bassac
Khan Chamkar Morn
12301 Phnom Penh
Cambodia
Angkor Brewery is situated in Cambodia’s main port city of Sihannoukville, about 230 km west of the capital Phnom Penh.
The brewery was commissioned by the Cambodian Government in the early 1960s and built by a French contractor with technical assistance from France. Lager beer was produced for a few years, marketed under the brand names “Angkor Beer” and “Bayon Beer”.  However, operation was disrupted when civil war broke out in the early 1970s.
Cambrew Ltd assumed control of the brewery in 1991 and, after nine months of refurbishment, Angkor Brewery recommenced production in 1992.
KEY DATES
1991: Cambrew Ltd takes over the Angkor Beer Brewery.
1992: Joint venture with Pepsi Co. for bottling and distribution of soft drinks in Cambodia.
2005: Carlsberg became our joint venture partner with 50% shares
2009: Angkor Foundation was established to provide educational support to deserve but underpriviledged children in the country
2011: Angkor Extra Stout was awarded the Grand Gold award from Monde Selection of Belgium
2013: Cambrew celebrates its 47th years anniversary.
DID YOU KNOW THAT…?
Cambrew and Carlsberg signed the Beer Promoter’s Code of Conduct in 2006, together with other major brewing operations in Cambodia, in order to improve the working conditions of the beer promoters
Angkor Extra Stout won the Gold Medal at the Monde Selection international beer competition in Belgium, the biggest of its kind, in 2009.
Angkor Premium Beer won the Gold Medal at the Monde Selection in year 2013 (www.carlsberggroup.com/Markets/asia/Pages/Cambodia.aspx).

I was surprised at the variety and quality of Cambodian beers. Most were very distinctive in flavor (compared to other Southeast Asian brews) and pretty affordable, costing in the range of 50 cents to a dollar each. The stouts, in particular, were really good. Another thing I like about Cambodian beers is that they have clear branding related to the country and culture in terms of their names and label design, which isn’t the case for most beers in the Philippines (ww.traveling-up.com/khmer-booze-must-try-beers-in-cambodia/).

On a recent, particularly humid morning in central Phnom Penh, Tay describes how Cambodia’s more recent influx of affluent expats has broadened the country’s penchants and palates. “People here are willing to explore different flavours of food and culinary experiences from different countries,” he says. “It’s similar with craft beer – people are starting to open up and try something different.”
What’s more, Tay believes that it is easier for a craft brewer to establish themselves in Cambodia than in a country such as Singapore, where rents and overheads are high and competition is fierce. “You don’t need to take such a long time for return on investment,” he adds. “It’s somewhere between one to four years. But, of course, it depends on the quality of the beer.”
Promoting craft beer in Cambodia, where mass-market lagers are available for less than a dollar, has its challenges though. Tay recounts Himawari’s opening and the price shock of some patrons. “They compared [the craft beers] to other commercial beers and said: ‘Oh, I could get something cheaper.’ But after some time and a bit of education, people will start to understand and appreciate what craft beer is all about.”
...
Cerevisia’s Phillips echoes this sentiment, contending that he would rather have one quality, well-crafted beer than five mediocre, cookie-cutter drafts. “There’s a culture of drinking to get drunk and there’s a culture of drinking to enjoy a drink and company,” says Phillips. “I think alcohol gets a bad rap in Cambodia, and other countries as well, when one is focused on more than the other. With craft beer, we really just want people to enjoy it.”    (http://sea-globe.com/craft-beer-cambodia/)


Cambodia Beer is an exceptional beer brewed according to the highest quality standards, a beer in a class all of its own, and a beer that will inspire pride in Cambodians and gain admiration from the international beer industry.
 Made from the purest water and premium ingredients, Cambodia Beer is refreshing and easy to drink with a rich, fruity head giving way to a full-bodied and creamy flavor. Using the finest ingredients from Europe, we make sure quality comes first (www.khmerbrewery.com/about).

It all began with a dream – a dream to create the best beer in Cambodia. There were many who said it could not be done, but nothing could stand in the way of those who are determined, those who have deep pride in being Cambodian, and those who believe in what Cambodians are capable of.
 We are dedicated to producing a beer that all Cambodians can be proud of, a beer that surpasses all expectations, and a beer that all Cambodians enjoy drinking. This is the passion that flows into every bottle and can of Cambodia Beer (www.khmerbrewery.com/about).

In Cambodja wordt bijna alles gedaan in Amerikaanse dollars, dus ook voor de pils wordt deze munteenheid gebruikt.
Er zijn diverse bieren in Cambodja en men drinkt het vanaf de middag, met name in de ‘grote’ steden.
Ik heb er natuurlijk weer een aantal geproefd.
Cambodia bier is zowel van de tap te verkrijgen als in flessen en wordt er gerekend in dollars. Van de tap is dit bier verreweg het goedkoopste bier in Cambodia, samen met de bovengenoemde Angkor, $0,50 voor 0,33 ltr.
De Cambodia bier in flessen is iets duurder. 0,33 ltr. kost over het algemeen $1 en 0,64 ltr. $2.
Cambodia is een lekker bier dat niet te bitter is en niet te zoet. Zelfs Gwen vond dit biertje lekker.
Cambodia bier wordt gebrouwen in Phnom Penh in de Cambodia Brewery Limited.
Cijfer: 7
...
Angkor bier is vernoemd naar de Angkor tempels bij Siem Reap en wordt gebrouwen in de Cambrew Brewery in Sihanoukville.
Net als de Cambodia bier heeft de Angkor ook zijn tap-variant voor $0,50 ( 0,33 ltr.). De prijs van de flessen ligt rond de $1 voor 0,33 ltr. en $2 voor 0,64 ltr.
Angkor bier is ten opzichte van Cambodia bier iets zoeter. Mijn voorkeur gaat uit naar de Cambodia bier.
Angkor heeft wel een eigen motto: ‘My Country, My Beer’.
Cijfer: 6,5
...
Black Panther
Black panther wordt in dezelfde brouwerij gebrouwen als de Angkor, de Cambrew Brewey in Sihanoukville.
Ik kreeg dit biertje in het dorpje waar we de schoenen aan de mensen hebben gegeven van de locals, top ervaring, maar ik heb dus geen flauw idee hoe duur het is. Je krijgt het in ieder geval in blikjes van 0,33 ltr.
Black Panther is een enorm sterk bier van 8% met een erg bittere smaak en een erg sterke geur. De naam zegt het al: het bier is zeer donker van kleur.
Het motto van het biertje is wel leuk: ‘Strong like a panther’.
Cijfer: 5 (http://travelscrapbook.nl/bierblog/)

Black Panther Stout is “brewed with the finest roasted barley, malt and hops for a distinctive, smooth and full-flavored stout to specially boost energy and revitalize strength.” The dark black beer, which shows a black panther on the can, is named after a symbol for strength, energy and health. It is full-bodied with special bitterness and a strong hoppy aroma and hints of coffee. Black Panther Stout is available in 320ml cans (www.traveling-up.com/khmer-booze-must-try-beers-in-cambodia/).


Kingdom Max is a pale lager beer brewed by Kingdom Breweries, a Cambodian brewery located in Phnom Penh. The bottles of Kingdom beer (pilsener, dark later, etc.) have gorgeous looking labels that show artistically drawn sketches of wild animals. We only got the cans, however, which use the nagas (mythical multi-headed serpents) as their trademark logo. Kingdom Max is crisp and refreshing with a zesty flavor and fine, smooth taste, though not necessarily “insanely strong” as proclaimed on the can. Though it isn’t as easy to find in convenience stores, it does offer a more distinctive flavor compared to other “premium quality” lager beers.
Kingdom Dark Lager is an export quality beer brewed by Kingdom Brewery. The beer’s darkness is the result of the use of roasted malts, though it looked a bit reddish when poured, with a light foamy head. The aroma and flavor of the beer is sweet through the middle and finish with a hint of mild sweetness from caramel. If you happen to like dark beers, this one is definitely worth trying if you’re in the region. As is the case with craft beer, Kingdom Dark (and others under the Kingdom Brewery line) has been well received among expats and tourists willing to pay more for high-quality brew (www.traveling-up.com/khmer-booze-must-try-beers-in-cambodia/).

Klang Beer
ABV: 6%
A strong pale lager with an elephant on the can that promises “extra strong and extra smooth” flavor. Klang is another beer from the Cambrew / Angkor brewery. With a 6% alcohol by volume, it is slightly stronger than other Cambodian lagers in terms of aroma and flavor in the market. Another light and drinkable beer with a bit of a kick. Seems to be available only in cans. Also comes in Extra Klang Stout (www.traveling-up.com/khmer-booze-must-try-beers-in-cambodia/).

Throughout Cambodia we discovered really only 3 brands of beer: Cambodia Beer, Anchor, and my personal fave, Angkor, by far the most popular.
Draught beer could be found as cheap as 50 cents a glass, and a can would usually set you back a buck (https://planetrenee.wordpress.com/2013/03/05/travelling-tastebuds-cambodia/).

Angkor (Cambodja)
Dit wordt verkocht met de slogan ”My beer, my country”. Nationalistische drank dus, vernoemd naar de tempels die momenteel miljoenen toeristen naar Cambodja trekken. Moet je voorstellen dat een Duits bier zo’n campagne zou voeren. Hoe dan ook: van Angkor zou ik een trotse Cambodjaan worden, want het is fris topbier met een volle, subtiele smaak.  Een van de weinige biermerken die ik ook op tap ben tegengekomen. Er wordt door Heineken verwarrend genoeg een bier gebrouwen dat Anchor heet. Dat is echter muf en moet je niet hebben, Angkor is veel lekkerder. Voor wie het ter plaatse wil bestellen: Angkor spreek je uit als ang-kor, anchor spreek je uit als an-tsjor (http://coenvoer.nl/top-10-aziatisch-bier/).

Angkor Extra Stout (Cambodja)
Dit is het enige bier dat ik ben tegengekomen dat geen pils was. Extra Stout, dus pikdonker en ook behoorlijk zwaar (8%). Er zit een stevige koffiesmaak aan, die mij net iets te bitter is. Het bier wordt ook iets kouder geserveerd dan goed is, maar het is verder een prima biertje. Ook lekker om eens wat anders te kunnen bestellen (http://coenvoer.nl/top-10-aziatisch-bier/).


Als ik het een beetje kan inschatten is Cambodia het tweede biermerk van het land, na het alom aanwezig Angkor. Cambodia is momenteel flink aan het adverteren en sponsoren, maar kan beter nog even wat investeren in de brouwerij. Het is namelijk meer koolzuur dan bier. Dat is de eerste paar slokken wel verfrissend, maar daarna merk je al gauw dat er dus verder helemaal geen smaak aan zit. Jammer (http://coenvoer.nl/top-10-aziatisch-bier/).

ABC Extra Stout
Alcohol content: 8.0%
Bonus points: Rich flavor
ABC (Archipelago Brewery Company) Extra Stout is another pretty good beer with a distinct roasted malt taste that we got to try out. The beer, which shows a lion on the can, is brewed by Cambodia Brewery Limited under license from the Singapore-based Asia Pacific Brewers. The beer is a full-bodied dark beer topped with a thick foam. The beer has a rich flavor, with a roasted malt aroma and silky-smooth finish. The beer is reputed to be made from quality ingredients like roasted malt and hops and a unique strain of yeast that is specially-cultured in Holland. We got this in a convenience store in Pub Street and had it with some street food. Pretty good (www.traveling-up.com/khmer-booze-must-try-beers-in-cambodia/).

Phom Penh Stout
ABV: 7.0%
Bonus points: Great flavor; nice branding
Brewed by Phnom Penh Brewery, Phnom Penh Stout is a dark beer with a pretty decent flavor. We weren’t able to buy the Phnom Penh lager variant, but we found this one in a convenience store and drank it with our last meal in Phnom Penh. It pours black with a slightly smoky, chocolate, fruity and roasty aroma and taste. There are hints of cocoa and malts in the drink. The can shows a trademark three-headed elephant and traditional Khmer script, which looks pretty cool. Its motto is “Replenish your energy” and its rich flavor was actually pretty invigorating (www.traveling-up.com/khmer-booze-must-try-beers-in-cambodia/).

De Canadese psycholoog Ian Lubek trekt zich het lot aan van de biermeisjes van Cambodja. Jonge vrouwen brengen in uitgaanscentra exportbier aan de man. Ze dragen strakke rokjes met de kleuren en logo's van Heineken, Stella Artois of Carlsberg. Het aantal hiv-besmettingen is hoog, want soms eindigt een avond bierdrinken in onbeschermde seks met klanten. Heineken is medeverantwoordelijk, vindt Lubek.
,,Meneer, meneer, wilt u mijn bier proberen'', roepen lachende biermeisjes van Siem Reap tegen toeristen. De stad, vlakbij de monumentale eeuwenoude hindoetempels van Angkor Wat, Cambodja's topattractie, staat bekend als uitgaanscentrum. In de cafés en restaurants zwermen honderden jonge vrouwen rond. Op zoek naar dorstige klanten.
De meisjes dragen getailleerde uniformen. Op de kleding staat het merk exportbier dat ze willen verkopen. De Heineken-jurkjes zijn groen-wit, de kleuren van het bierbedrijf, met de naam diagonaal in grote letters. In heel Cambodja lopen er vier- tot vijfduizend biermeisjes. Ze krijgen betaald voor de kroonkurken of de lipjes van bierblikjes, die ze inleveren. Alleen in Siem Reap lopen er zo'n tweehonderd peegee's, de koosnaam die de bierbrouwers gebruiken voor de 'promotion girls'.
Het verschijnsel is niet uniek voor Cambodja. Ook in Afrikaanse landen, in Thailand, eigenlijk in heel Zuidoost-Azië wordt in uitgaanscentra bier verkocht door ingehuurde meisjes en vrouwen. Alleen al in China verkopen 1200 biermeisjes Heineken-bier.
,,Niks bijzonders'', zegt woordvoerder M. Berssenbrugge van Heineken. ,,Het is net zoiets als de meisjes die vroeger in Nederland op straat in een jurkje van Veronica omroepgidsen uitdeelden.''
De vergelijking gaat mank. Veel Cambodjaanse vrouwen verdienen bij door na sluitingstijd mee te gaan met mannen die ze in de cafés hebben ontmoet. Vaak loopt het uit op onbeschermde seks.
Ian Lubek, hoogleraar psychologie aan de universiteit van Guelph in Canada, stuitte bij toeval op de Cambodjaanse biermeisjes. Op weg naar Australië, raakte hij in 1999 tijdens een tussenstop aan de praat met een jonge Cambodjaan, die hem vertelde over het aids-probleem in zijn land (www.trouw.nl/tr/nl/4324/Nieuws/article/detail/1765096/2003/05/23/Biertje.dhtml).

PHNOM PENH (The Cambodia Herald) -- Beer girls are facing major health problems from consuming too many beers.
The girls are forced to drink along with patrons in order to promote their brand of beers. They're at high risk of stomach aches and intestinal complications.
The girls told Cambodia Express News (CEN), an affiliate of The Cambodia Herald, they feel internal pain from drinking too many beers.
Chan Thavy, 23, said she has been doing the job for more than two years.
"At first I wasn't able to drink beer, "she said. "But now I can handle twelve cans a day."
"Sometimes I'd get stomach aches."
Noun Saveth, 22, said: "The amount of beers I can drink depends on the day of the week but most often it's alot.
"I also get stomach aches but I force myself to drink to satisfy customers. I'll quit when I can't stand the pain anymore.
"I take medicine before I go back to work," she said.
Dr. Men Panha Roth said that the amount of alcohol in beers can damage the liver, stomach, and intestines if too much is consumed.
"Pain can be felt internally," he said. "The drinker's appetite can slowly decrease and they'll get weaker.
"Many drinkers in rural areas die from too many beers." (http://www.thecambodiaherald.com/cambodia/too-many-beers-for-beer-girls-3464)


Beer promoters wait for customers at a restaurant in Phnom Penh yesterday evening. Beer promoters working for Cambrew have seen their wages increase from $50 to $155 in recent years. Eli Meixler
.... In response to criticism, major beer companies created the Beer Selling Industry Cambodia (BSIC) in 2006, to improve working conditions in establishments selling beers like Angkor, Anchor, Tiger and Carlsberg.
BSIC’s latest industry report, written by Indochina Research and released in 2014, found an overall decrease in the “level of pressure to drink alcohol at work” – but noted that such pressure remained high (www.phnompenhpost.com/national/beer-promoters-see-change).



Centraal-Afrikaanse Republiek
De Centraal-Afrikaanse Republiek (CAR), soms (foutievelijk) Centraal-Afrika genoemd, is een land in het midden van Afrika, grenzend aan Tsjaad, Soedan, Zuid-Soedan, Congo-Kinshasa, Congo-Brazzaville en Kameroen. De hoofdstad is Bangui.
Op 13 augustus 1960 werd de Centraal-Afrikaanse Republiek onafhankelijk van Frankrijk, nadat zij twee jaar eerder autonoom was geworden. Meer dan dertig jaar lang werd het land geregeerd door presidenten die de macht met geweld in handen kregen of hun macht ontleenden aan frauduleuze verkiezingen. De eerste democratische verkiezingen werden gehouden in 1993, waarna Ange-Félix Patassé president werd. Patassé werd echter in 2003 afgezet door generaal François Bozizé. Bozizé won de democratische verkiezingen in 2005 en was tot begin 2013 president tot hij op zijn beurt werd afgezet na een coup (https://nl.wikipedia.org/wiki/Centraal-Afrikaanse_Republiek).



De eerste Europeanen arriveerden rond het einde van de 19e eeuw, tijdens de Wedloop om Afrika, in het gebied van de Centraal-Afrikaanse Republiek. De Fransen hadden reeds nederzettingen in Congo-Brazzaville en zonden expedities uit om ook het binnenland van Centraal-Afrika te koloniseren. Ook de Belgische koning Leopold II, het Verenigd Koninkrijk en Duitsland hadden interesse in het gebied. In 1889 vestigden de Fransen een nederzetting op de plaats van de huidige hoofdstad Bangui. Later werden de grenzen van Frans-Afrika vastgelegd in overeenkomsten met België en Duitsland. Het gebied was eind 19e eeuw toneel van Arabische slavenhandel richting Zanzibar (https://nl.wikipedia.org/wiki/Centraal-Afrikaanse_Republiek).

Bij het Fashoda-incident of Fasjoda-incident kwamen in 1898 te Fashoda of Fasjoda (thans Kodok in Zuid-Soedan) in de Soedan Franse en Britse strijdkrachten tegenover elkaar te staan, waarbij een gewapend treffen nog net werd vermeden. Dit wordt beschouwd als een climax van het laat-19e-eeuwse imperialisme van de toenmalige Europese grootmachten.
De achtergrond werd gevormd door het streven van een aantal koloniserende mogendheden (met name Groot-Brittannië en Frankrijk, en in mindere mate België, Duitsland, Portugal, Spanje en Italië) om zo snel mogelijk een zo groot mogelijk deel van Afrika binnen zijn invloedssfeer te krijgen. Dit proces is bekend geworden als de Scramble for Africa.

De Britse invloed was tegen het eind van de 19e eeuw het sterkst gevestigd in Egypte en in het zuiden van Afrika (het huidige Zuid-Afrika) en aangrenzende landen. Het Britse streven was erop gericht, het gehele oostelijke deel van Afrika te beheersen, waarmee een ononderbroken imperium van de Nijl tot aan kaap de Goede Hoop zou ontstaan. Dit streven leidde onder meer tot de kolonisatie van het huidige Kenia.
De Franse invloed was het sterkst aanwezig in West-Afrika en werd gestaag uitgebreid in oostelijke richting (het huidige Mali, Niger en Tsjaad). Het doel was, de beheersing te verkrijgen over een gebied dat zich tussen evenaar en kreeftskeerkring over de gehele breedte van het continent uitstrekte. Hiermee zouden alle handelsroutes door de Sahara in Franse handen zijn.
Het snijpunt van beide ontwikkelingen was geografisch gelegen in de oostelijke Soedan, en het lijkt, achteraf gezien, slechts een kwestie van tijd te zijn geweest voordat beide machten elkaar daar zouden treffen. Deze regio was tevens van strategisch belang omdat de Britse expansie in zuidelijke richting vanuit Egypte in Frankrijk grote weerstanden opriep. Een afgrendelen van die expansie zou Frankrijk in een gunstiger onderhandelingspositie ten aanzien van de machtsverdeling in Egypte brengen.
De exacte locatie was een half-vervallen fort aan de oever van de Boven-Nijl, circa 500 kilometer ten zuiden van Khartoem. Het voornemen van de Franse regering was, hier een basis te vestigen van waaruit een verdere uitbreiding van de Britse invloed tot staan gebracht zou kunnen worden. (Hierbij wordt opgemerkt dat de bevoorrading van een dergelijke basis niet eenvoudig zou zijn geweest.) Deze plannen waren bij de Britten bekend, die daar grote bezwaren tegen hadden. ("An unfriendly act".)
De kapitein Jean-Baptiste Marchand trok vanuit Brazzaville gedurende ruim een jaar door de jungle en door de moerassen van de Boven-Nijl, om op 10 juli 1898 in Fashoda te arriveren, en in het fort een basis te vestigen. In feite bestond zijn opdracht verder uit het afwachten van de ontwikkelingen. Marchand had zelf op 11 september 1895 in Parijs bij het ministerie van Koloniën en Buitenlandse Zaken het plan voor een "Kongo-Nijl-missie" ingediend. Het doel van zijn missie was om de Franse invloed in het achterland van de Kongo te versterken zodat Frankrijk daar al aanwezig zou zijn op het moment dat de Britten arriveerden.
...
De Britse expeditie naar Fashoda was een uitvloeisel van de expeditie naar Khartoem, onder leiding van generaal Horatio Kitchener, ...op 4 september van dat jaar nam Kitchener Khartoem in. Daar vernam hij uit zijn reeds meegegeven orders dat zijn volgende opdracht bestond uit het veroveren van de Boven-Nijl, teneinde daarmee eventuele Franse stappen voor te zijn.
Uit het verhoor van krijgsgevangenen bleek dat er in dat gebied reeds blanken aanwezig waren; toen men de door hen meegevoerde vlag beschreef, werd duidelijk dat een Franse aanwezigheid reeds een feit was. Kitchener besloot terstond af te reizen.
De Britse expeditie bestond uit 100 Britse en 2500 Soedanese militairen, vervoerd in vijf kanonneerboten. Op 18 september 1898 bereikte men Fashoda, waar een koerier vooruit werd gezonden om hun komst aan te kondigen. Het Franse antwoord bevatte, behalve complimenten met de verovering van Khartoem, de mededeling dat een groot deel van Afrika, door het sluiten van een aantal verdragen, inmiddels onder de Franse invloedssfeer was gebracht en door Frankrijk als het hare geclaimd werd.
Opgemerkt wordt dat de praktische waarde van dergelijke verdragen, die in die tijd frequent gesloten werden, betwijfeld kan worden: niet alleen hadden de westerse mogendheden weinig mogelijkheden om naleving af te dwingen, doch de andere partij bij een dergelijk verdrag was zich vaak niet precies bewust van de reikwijdte en strategische betekenis van een dergelijk verdrag. Er zijn anekdotische aanwijzingen dat bij een dergelijke "race om het verdrag" de Britten een inheemse heerser zekerheidshalve lieten verklaren dat hem niet bekend was dat er een Duitse keizer bestond.
...
Op 19 september 1898 ontmoette Marchand en Kitchener elkaar aan boord van het "vlaggenschip" van Kitchener. Na verbale schermutselingen werd een compromis bereikt. De Britten vestigden hun garnizoen even ten zuiden van het fort van Marchand, onder de Egyptische in plaats van de Britse vlag, en claimden formeel het gebied in naam van de Khedief van Egypte. Van pogingen om elkaars aanwezigheid met wapengeweld te beëindigen werd voorshands afgezien. Het werd aan de politici en diplomaten overgelaten om een oplossing te vinden. Kitchener verliet hierna het gebied, uiteraard met achterlating van een hoeveelheid troepen.
Deze constructie bracht voor Marchand overigens met zich mee dat hij feitelijk een gevangene was: zijn mogelijke ontsnappingsroutes waren, zowel in noordelijke als in zuidelijke richting, afgesneden.
Gedurende enkele maanden leek dit geschil te escaleren tot een serieuze oorlogsdreiging. Bij een oorlog zouden de Britten in het voordeel zijn, met name door een grotere en modernere zeemacht.
...
De Franse politiek werd in die tijd steeds meer verlamd door de Zaak-Dreyfus, waarbij het leger ernstig in opspraak kwam. Toen tevens duidelijk werd dat Frankrijk bij een eventuele oorlog niet op bondgenoten hoefde te rekenen, werden onderhandelingen geopend die in maart 1899 leidden tot een compromis waarbij Frankrijk aan Groot-Brittannië de soevereiniteit over het gebied van de Boven-Nijl toekende, en Groot-Brittannië aan Frankrijk de heerschappij over Marokko gaf. (Zoals destijds gebruikelijk werd de mening van de inheemse bevolking hierbij niet van belang geacht. Na de Tweede Marokkaanse Crisis zou Marokko in 1912 formeel een Frans protectoraat worden.)
Kapitein Marchand was, met de toen overgebleven zes Franse en circa zeventig Senegalese militairen, in december 1898 reeds vertrokken via Djibouti; het aanbod van een comfortabeler terugreis via Egypte had hij afgewezen.
Achteraf bleek het Fashoda-incident het laatste conflict tussen Groot-Brittannië en Frankrijk over koloniale ambities. De in 1904 bereikte overeenstemming werd bekend als de entente cordiale, waarin de Britse en Franse invloedssferen wereldwijd werden afgebakend, overigens vooral geïnspireerd door de groeiende macht van Duitsland. De door de Britten nagestreefde doorgaande "spoorlijn van de Kaap naar Caïro" is er nooit gekomen. De naam Fashoda werd door de Britten gewijzigd in Kodok, naar verluidt om Franse gevoelens te ontzien.[1]
Marchand werd bij zijn terugkeer bevorderd tot luitenant-kolonel, en bracht het uiteindelijk tot generaal. Kitchener werd in de adelstand verheven als Lord Kitchener of Khartoum, en bevorderd tot veldmaarschalk. Zijn gezicht sierde in de Eerste Wereldoorlog de bekende "Your country needs you"-wervingsposters.
(https://nl.wikipedia.org/wiki/Fashoda-incident)

In 1898 leidde het Fashoda-incident tot vaststelling van de grens tussen Soedan (Anglo-Egyptisch) en de Franse gebieden in Afrika. Frans-Equatoriaal-Afrika is als federatie ingesteld in 1910 en bestond uit vier territoria (de hieronder genoemde landen), die in 1960 elk zelfstandige republieken werden:
Gabon;
Midden-Congo, nu Congo-Brazzaville;
Oubangui-Chari of Ubangi-Shari, nu de Centraal-Afrikaanse Republiek en
Tsjaad (kreeg sedert 1920 ook de status van territorium).
(https://nl.wikipedia.org/wiki/Frans-Equatoriaal-Afrika)

In 1899 kregen 17 bedrijven toestemming van de Franse regering om grote gebieden in Centraal-Afrika te exploiteren. De bedrijven dreven handel door Europese goederen te verkopen en inheemse goederen te exporteren naar Europa. De inheemse bevolking werd vaak met bruut geweld gedwongen om voor de bedrijven te werken. Tegelijkertijd legde de Franse overheid de inwoners belastingen op en werd het verlenen van arbeid voor de Franse staat verplicht.
In de jaren twintig verbeterden de Fransen de infrastructuur en de gezondheidszorg. Nieuwe vormen van gedwongen arbeid werden geïntroduceerd, bijvoorbeeld bij de aanleg van de Congo-spoorlijn (Pointe-Noire-Brazzaville). Veel arbeiders stierven aan ziekte of uitputting.
In de jaren dertig werd veel katoen, thee en koffie verbouwd in de Centraal-Afrikaanse Republiek. Ook werd er goud en diamant gedolven.
In 1958 werd de regio Oubangui-Chari autonoom binnen het Franse koloniale Rijk en nam zij de naam Centraal-Afrikaanse Republiek aan. Op 13 augustus 1960 werd de republiek onafhankelijk van Frankrijk. Onmiddellijk brak een machtsstrijd uit tussen de potentiële presidenten Abel Gouma en David Dacko. Dacko greep de macht en liet Gouma arresteren. Twee jaar later vestigde David Dacko een dictatuur.
In 1965 werd het regime van Dacko omvergeworpen door kolonel Jean-Bédel Bokassa, die de grondwet opschortte en het parlement ontbond. Bokassa riep zichzelf uit tot president voor het leven in 1972. Later benoemde Bokassa zichzelf tot keizer van het Centraal-Afrikaans Keizerrijk in 1976.
In 1979 voerde Frankrijk een militaire operatie uit onder de naam "Baracuda" tegen Bokassa, die in verband werd gebracht met kannibalisme. De voormalige kolonisator herstelde de macht van David Dacko. In 1981 werd Dacko opnieuw afgezet, door een legerofficier. Generaal André Kolingba werd de nieuwe president.
Kolingba regeerde met een militaire junta tot 1985. In 1986 stelde hij een nieuwe grondwet voor, die per referendum aangenomen werd. In 1987 werden presidentiële verkiezingen gehouden, die echter geboycot werden door Abel Gouma en Ange-Félix Patassé, de belangrijkste opponenten van Kolingba. Kolingba bleef zodoende president.
In 1990, na de val van het communisme in Oost-Europa, werd de democratische beweging actiever. Onder druk van de Verenigde Staten en Frankrijk gaf Kolingba toestemming voor het houden van vrije verkiezingen. Ook werd Kolingba gedwongen vertegenwoordigers van andere partijen toe te laten in het parlement.
In 1993 vonden de verkiezingen uiteindelijk plaats. Patassé werd president en zijn partij Beweging voor de Bevrijding van het Centraal-Afrikaanse Volk MLPC kreeg een kleine meerderheid in de Nationale Assemblee. Ook Patassé regeerde als een dictator: zo liet hij politieke tegenstanders vermoorden.
Door de etnische spanningen was het land zeer onrustig. In 1997 werden troepen uit verschillende Afrikaanse landen onder de naam MISAB gestationeerd in Centraal-Afrika. Later werden zij vervangen door troepen van de Verenigde Naties, de MINURCA.
... [de] president ...werd in 2013 op zijn beurt afgezet na een opstand van islamitische milities, de SELEKA. Daarbij kwam Michel Djotodia aan de macht. Een burgeroorlog brak uit die ontaardde in slachtpartijen tussen islamieten en christenen.
...
De Centraal-Afrikaanse Republiek heeft een autoritair regime. In de democratie-index van The Economist neemt de Centraal-Afrikaanse Republiek de 166e plaats in van de 167 opgenomen landen.[8] Amnesty International maakt er melding van dat de komst van de vredesmissie geen eind heeft gemaakt aan de mensenrechtenschendingen. Een slachtpartij op een markt in de hoofdstad door troepen uit Tsjaad bleef onbestraft. Ook maakten de strijdende partijen zich schuldig aan oorlogsmisdaden.[9] (https://nl.wikipedia.org/wiki/Centraal-Afrikaanse_Republiek)

Door de continue aanvallen en tegenaanvallen van rivaliserende milities is er een risico dat zich in de Centraal-Afrikaanse Republiek (CAR) een genocide voltrekt.
Dat schrijft de Internationale Federatie voor Mensenrechten in een rapport ... Op Frankrijk na, heeft de internationale gemeenschap zich grotendeels onverschillig opgesteld tegenover de massamoorden van die de afgelopen maanden (www.nu.nl/buitenland/3811100/kans-genocide-in-centraal-afrikaanse-republiek.html).

Franse troepen om tussen te komen in het gebied, ter ondersteuning van de vredesmissie van de Afrikaanse Unie (MISCA).
De opzet van de Franse missie is een "minimale veiligheid, die toelaat dat een humanitaire interventie wordt opgezet, wat vandaag niet het geval is", aldus Le Drian. Dat moet onder andere gebeuren door in te staan voor de beveiliging "van de belangrijkste wegen om mensen de mogelijkheid te geven om zelf naar het ziekenhuis te gaan." (http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/buitenland/1.1797396, http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/buitenland/centraalafrikaanserepubliek/1.1808813)


De Centraal-Afrikaanse Republiek is een van de armste landen ter wereld. Sinds het einde van 2012 heerst er een burgeroorlog. Christenen en moslims leven er op gespannen voet naast elkaar.[4] Frankrijk heeft 1.600 militairen naar het land gestuurd, die vanuit Kameroen moeten proberen de vrede te herstellen.[5] In de Centraal-Afrikaanse Republiek leven de Akapygmeeën (https://nl.wikipedia.org/wiki/Centraal-Afrikaanse_Republiek).

De Aka vormen een pygmeeënstam van jager-verzamelaars, die woont in de Centraal-Afrikaanse Republiek.
Ze onderhouden economische banden met de Ngandu-landbouwers. Een rapport uit 2005 noemde de Aka-vaders de beste van de wereld. Hun kinderen zijn 47% van de tijd binnen handbereik.[1]
Hun complexe polyfonische muziek werd bestudeerd door verschillende musicologen. Simha Arom maakte veldopnames en Mauro Campagnoli deed een vergelijkende studie van hun muziekinstrumenten. In 2003 werden hun orale tradities opgenomen in de Lijst van Meesterwerken van het Orale en Immateriële Erfgoed van de Mensheid van de UNESCO (https://nl.wikipedia.org/wiki/Aka_(volk)).

Het woord "pygmee" is afgeleid van het Griekse "pygmaios", "zo groot als een vuist". De oudste vermeldingen van pygmeeën komen voor bij de Egyptenaren rond 2500 v.Chr. Ze waren er bekend om hun dansen.
De naam pygmeeën is de benaming voor leden van een volk waarvan de volwassen mannen gemiddeld niet langer worden dan 150 cm[1] of minder dan 155 cm.[2] In de praktijk wordt het begrip vaak gebruikt voor dergelijke volken die in Afrika leven, maar ook in Azië en Zuid-Amerika wonen dergelijke volken.
In Afrika leven dergelijke volken verspreid over gebieden van Sierra Leone en Kameroen tot in het Kongogebied. Bekende groepen zijn de Aka, Baka, Mbuti en Twa.
Ook in Azië leven op verschillende plekken pygmeeën of Negrito's, te weten in Thailand, Maleisië, de Filipijnen en Papoea-Nieuw-Guinea.
De mannelijke pygmeeën zijn meestal kleiner dan 1,50 meter. De vrouwelijke pygmeeën zijn ongeveer 8 cm kleiner dan de mannen (https://nl.wikipedia.org/wiki/Pygmee%C3%ABn).

De Centraal Afrikaanse Republiek (Engels: Central African Republic, Frans: République centrafricaine, Sango: Ködörösêse tî Bêafrîka) is een land in Afrika dat grenst aan Tsjaad, Soedan, Congo-Kinshasa, Congo-Brazzaville en Kameroen. De Centraal Afrikaanse Republiek is sinds 1960 onafhankelijk van Frankrijk. De hoofdstad van de Centraal Afrikaanse Republiek is Bangui. Dit is ook meteen de grootste stad van het land. Een aantal grote steden in de Centraal Afrikaanse Republiek zijn: Bimbo, Berbérati en Carnot.
De Centraal Afrikaanse Republiek is een van de armste landen ter wereld. Een groot deel van de bevolking leeft in armoede. Het land kent de laatste jaren ook extreem veel geweld. In het binnenland bevinden meerdere gewapende groeperingen, roversbendes en stropers. In de Centraal Afrikaanse Republiek kan men een van de grootste aaneengesloten regenwouden ter wereld vinden. In deze regenwouden komen o.a. veel olifanten, gorilla’s, rode buffels, slangen en bongo’s voor (www.landenkompas.nl/centraal-afrikaanse-republiek).

Waarom is er oorlog in de Centraal-Afrikaanse Republiek?
Het is ongetwijfeld een van de meest obscure landen van Afrika: de Centraal-Afrikaanse Republiek. Buitenlandse journalisten heb je er nauwelijks - net als wegen, ziekenhuizen en internet. Wat je er wel in overvloed hebt, is wetteloosheid en conflict. Al sinds het land in 1960 onafhankelijk werd van Frankrijk, is het van de ene oorlog in de andere gestort. In afgelopen tien jaar waren er maar liefst elf staatsgrepen en muiterijen. En de oorlog die er sinds maart vorig jaar woedt is erger dan ooit: er zijn inmiddels zo’n duizend doden gevallen en een kwart van de bevolking is ontheemd.
...
De Centraal-Afrikaanse Republiek (CAR) is een straatarm, chronisch instabiel land met 4,6 miljoen inwoners. Hoewel het land rijk is aan grondstoffen - olie, diamanten, goud, uranium - bungelt het in de Human Development Index  onderaan, op plaats 180 van de 187 landen. De CAR wordt wel een ‘failed state’ genoemd. De overheid in de zuidelijk gelegen hoofdstad Bangui heeft geen werkende instituties om het gebied - dat ongeveer even groot is als Frankrijk - effectief te besturen. Al jaren zijn er dus verschillende opstanden en rebellengroepen. Meestal komen die uit het noorden van het land: een onbegaanbaar regenwoud, dat nog armer is dan het zuiden.
Ook rebellen uit het aangrenzende Zuid-Soedan, Tsjaad en de Soedanese regio Darfur begeven zich in de CAR. En het Verzetsleger van de Heer van Joseph Kony, dat oorspronkelijk uit Noord-Oeganda komt, schijnt zich er schuil te houden. De aartsbisschop van de CAR, Dieudonné Nzapalainga, noemde zijn land onlangs in dagblad Trouw ‘de prullenbak van de regio.’ (https://decorrespondent.nl/686/waarom-is-er-oorlog-in-de-centraal-afrikaanse-republiek/29889706-99fea027)

Ondanks (of dankzij?) is er bier in CAR?

Op Wikipedia ontbreekt het land??

How to Say “Beer”: bière
How to Order a Beer: Une bière, s’il vous plait
How to Say “Cheers”: Santé
Toasting Etiquette: N/A
(http://brookstonbeerbulletin.com/central-african-republic-beer/)

In Culture and Customs of the Central African Republic van Jacqueline Cassandra Woodfork is te lezen dat bier een vast onderdeel is van uitgaan, tenminste voor hen die zich niet houden aan de Koran. Bier en wijn vanuit Europa worden er 'witte alcohol'worden genoemd. Verder is er een drnak genaamd 'hydromel', gemaakt van honing. lokaal bier wordt gemaakt van millet (meel?), maniok (?) en banaan.
Millet zou gierst kunnen zijn en maniok is cassave. Daar kun je dus bier van brouwen!!?? Verder zijn er volgens Culture and Customs of the Central African Republic van Jacqueline Cassandra Woodfork twee brouwerijen in Bangui.

Bangui is de hoofdstad en de grootste stad van de Centraal-Afrikaanse Republiek. Van de bevolking van het land woont de meerderheid in deze stad en haar omgeving.
De stad werd in 1889 gesticht als een Franse militaire post aan de Ubangirivier[2] binnen de Franse kolonie Haut-Oubangui (later Oubangui-Chari; Boven-Oubangui), die later een deel van Frans-Equatoriaal-Afrika werd. De naam van de plaats is afgeleid van lokale stroomversnellingen. Bangui is sinds de koloniale tijd het bestuurlijk centrum van het gebied en sinds de onafhankelijkheid in 1960 van de Centraal-Afrikaanse Republiek. ... In een onderzoek uit 2003 van het Canadese bedrijf Mercer Human Resources Consulting werd Bangui als op een na slechtste stad ter wereld geplaatst na Brazzaville. In een onderzoek uit dezelfde periode werd Bangui gezien als de gevaarlijkste stad ter wereld. Dit wordt gedeeltelijk geweten aan de grote frequentie van staatsgrepen en aanvallen door rebellen.[3] (https://nl.wikipedia.org/wiki/Bangui_(Centraal-Afrikaanse_Republiek))

The Central African Republic (CAR) is a very volatile place. The country and its capital, Bangui, have seen its share of coups and violence over the past several years. There is heavy United Nations (UN) and Non-Governmental Organization (NGO) presence all over Bangui including the airport and the surrounding areas. Basically Bangui is a mess that is always teetering on the edge of violence. The US State Department has issued a standing travel warning and the US Embassy has been moved to Yaoundé, Cameroon. Sounds like a lovely vacation destination, right? (www.leeabbamonte.com/africa/central-african-republic.html)


Cameroon: Soldiers on a UN peacekeeping mission selling beer in the Central African Republic
10, December 2016
The Cameroonian peacekeepers deployed in the Bozoum locality in the Central African Republic have changed the job description of their UN mission and are now selling beer to the population. Cameroon Intelligence Report learnt that the drinks sold in the town of Bozoum by the Cameroonian soldiers are bought in the Eastern Region of Cameroon and the soldiers using military vehicles escape the control of the custom authorities of their host country.
The Cameroonian soldiers sell a bottle between 1250 FCFA and 1500 FCFA but do not pay any tax to the authorities of the Central African Republic (www.cameroonintelligencereport.com/cameroon-soldiers-on-a-un-peacekeeping-mission-selling-beer-in-the-central-african-republic/).

Volgens www.ratebeer.com/country/central-african-republic/42/ zijn er 33 Export (Central Africa) en Mocaf Export.

33 Export (Central Africa)
Brewed by Brasserie Motte Cordonnier Afrique (MOCAF) (BGI)
Style: Pale Lager
Bangui, Central African Republic
Serve in Dimpled mug, Lager glass, Shaker
 ABV: 5%
COMMERCIAL DESCRIPTION
Brewed and bottled under license of Internationale BGI by MOCAF S.A.
(www.ratebeer.com/beer/33-export-central-africa/100549/)

Mocaf Export
Brewed by Brasserie Motte Cordonnier Afrique (MOCAF) (BGI)
Style: Pale Lager
Bangui, Central African Republic
Serve in Dimpled mug, Lager glass, Shaker
ABV: 4.5%
No commercial description (www.ratebeer.com/beer/mocaf-export/78437/)

Mocaf, the Central African beer! 

Het bier dat ze brouwen heet Mocaf Export, is een bier van het Lager-type. De kleur is helder goudkleurig met een snel verdwijnende schuimkraag en het alcoholpercentage is 4,5%. De smaak is ietsjes zoet bitter en heeft iets grassig in de reuk, het bier zal het beste werken in de tropen (http://bierverhaaltjes.blogspot.nl/2017/01/1ste-bier-verhaal-van-februari-mocaf.html).

Brasserie Motte Cordonnier Afrique (MOCAF) (BGI)
Commercial Brewery
Brewer rating: 51/100   17 ratings
 Boite Postale 806, Bangui, Central African Republic
 612349 brasseriemocaf.com/presentation/index.html
(www.ratebeer.com/brewers/brasserie-motte-cordonnier-afrique-mocaf-bgi/8942/) Het is volgens ratebeer ook de enige brouwerij in CAR.



La brasserie MOCAF (acronyme de « Motte Cordonnier Afrique »), société agroalimentaire spécialisée dans la fabrication de boissons, est l'entreprise chef de file du secteur industriel de la Centrafrique.
En 1953 : Création de la MOCAF par «Brasserie Motte Cordonnier de Lille», groupe « Uninord »
En 1975 : Vente de l'usine au groupe belge INTERBREW,
En 1982 : Création de la SCB (Société Centrafricaine de Boissons) par M. Pierre Castel,
En 1993 : Fusion de la SCB avec la MOCAF,
En 1993-2001 : Une seule usine, la MOCAF faisant partie du Groupe Castel via sa filiale BGI
Les bières[modifier | modifier le code]
La gamme Mocaf (Mocaf Export et Mocaf Stout) ;
Castel Beer ;
33 Export ;
Beaufort Lager Beer.
(https://fr.wikipedia.org/wiki/Mocaf).
(www.beerpal.com/Brasserie-Motte-Cordonnier-Afrique-(MOCAF)-(BGI)-Brewery/8031/)

La brasserie Motte-Cordonnier trouve ses origines en 1650 mais c'est un siècle plus tard qu'elle est rachetée par Jean-Baptiste Desmazière, ancêtre de Jean Cordonnier. La brasserie sera ensuite transmise de génération en génération. L'union avec la prestigieuse famille textile roubaisienne Motte-Bossut intervient en 1870 avec le mariage d'Edmond Motte1 et Camille Cordonnier, fille du brasseur Jean Cordonnier. Edmond Motte-Cordonnier reprend la direction de la brasserie cette même année.
L'ancienne usine construite en 1891, située le long de la Lys rue de Dunkerque, est détruite durant la Première Guerre mondiale..... La brasserie Motte-Cordonnier fusionne successivement avec plusieurs brasseries : les brasseries Artois de Louvain en 1970 ; les brasseries lorraines en 1982 pour former le groupe Sébastien Artois ; en 1989, la réunion Sébastien Artois et Jupiler donne naissance au groupe Interbrew, troisième brasseur national. En 1993, elle cesse son activité de brassage pour se consacrer au conditionnement et la distribution de bières spécialisées. Elle arrête définitivement ses activités en 2002. (www.armentieres.fr/patrimoine/fr/page/motte.php).

Als ik de Franse tekst goed interpreteer is Motte Cordonnier in 1650 ontstaan en in 1970 gefuseerd met Artois uit Leuven, dat later Interbrew werd (en nu dus AB InBev is). Deze stelling wordt ondersteund door de volgende anekdote van een andere site:

many local Flemish brewers were closing down in the face of competition from the big brewers like "Motte Cordonnier", “Breuvart”, “La grande brasserie”, “Masse Meurisse”… (www.brasserie-st-sylvestre.com/index.php?option=com_content&view=article&id=23&Itemid=23)

Uit Historical Dictionary of the Central African Republic van Richard Bradshaw,Juan Fandos-Rius blijkt dat de brouwerij in de jaren zeventig bestond en de schrijver Niamolo Faustin, neef van president David Dacko er korte tijd directeur marketing was.

...het begon allemaal in 1955, toen een toenmalige France brouwerij Motte-Cordonnier uit Armentières vlakbij Lille een brouwerij opende in Bangui. Motte-Cordonnier werd gekocht door Stella Artois in 1970 en die heten tegenwoordig AB-Inbev, Motte-Cordonnier werd gesloten in 1993.
De brouwerij in de C.A.R. gebruikt nog steeds de naam Motte Cordonnier Afrique of MO.C.AF maar kan ook Mocaf Bangui genoemd worden.
Tegenwoordig hoort het bij Brasseries et Glacières Internationales (BGI) en dat hoort bij de Franse drankbedrijf Group Castel, BGI heeft bijna alle brouwerij in voormalig Frans-Afrika gekocht (http://bierverhaaltjes.blogspot.nl/2017/01/1ste-bier-verhaal-van-februari-mocaf.html).

De Belgische brouwersgroep Interbrew trekt zich terug uit Afrika. Interbrew verkoopt zijn brouwerijen Simba (Zaïre), Mocaf (centraal-Afrika) en Sonibras (Ivoorkust) aan de vennootschap Sopagem, een onderdeel van de Franse drankengroep Castel. In ruil verwerft Interbrew een participatie van 10 procent in Sopagem en een vertegenwoordiger in de raad van bestuur.Interbrew gelooft niet meer in de toekomst van zijn brouwerijen in Afrika. 'De toestand is er de jongste jaren danig op achteruitgegaan', zegt Gerard Fauchey van Interbrew. Vooral in Zaïre zijn de omgevingsfaktoren barslecht geworden om zaken te doen. 'Op zijn hoogtepunt produceerde Simba 2,5 miljoen hektoliter bier en water per jaar. Dat is teruggevallen tot bijna niks'." (www.tijd.be/algemeen/algemeen/Interbrew_verkoopt_Afrikaanse_brouwerijen.5153222-534.art?ckc=1)

Okee dus Intervrew verkocht het aan Sopagem, een onderdeel van Castel en verwierf tegelijk een deel van Sopagem? Is dat niet net zoiets als iets aan jezelf verkopen? Is Castel -al dan niet deels- van AB InBev?

via de overname van SAB Miller zou het Franse Castel Group in het vizier kunnen komen. Het drankenbedrijf werkt nu reeds samen met SABMiller op de Afrikaanse markt voor bier en frisdrank (www.hln.be/hln/nl/942/Economie/article/detail/2868153/2016/09/13/Overname-brouwer-SABMiller-brengt-AB-InBev-in-contact-met-Coca-Cola.dhtml). AB InBev lauds SAB's partnership with Castel Group
Brewer Anheuser-Busch InBev (ABI.BR) said on Tuesday that following its takeover of rival SABMiller SAB.L it plans to continue developing SAB's partnership with France's Castel Group. [SABMiller and privately owned Castel have an alliance whereby SAB owns 20 percent of Castel and Castel owns 38 percent of SAB's African business, excluding South Africa.]
"It's a very important relationship that we intend to continue to develop and evolve," AB InBev Chief Executive Carlos Brito told an investor conference call. He said he would contact the group's owner Pierre Castel following the deal's closure (www.reuters.com/article/us-sabmiller-m-a-a-b-i-idUSKCN1151WO, www.pressreader.com/south-africa/business-day/20160831/281835758131404). Dus Interbrew had al 10% en via SAB is er ook 20% eigendom? Dat maakt al 30%...

Overigens is Castel ook het hoofdmerk van SABmiller geweest:


En het Zuid-Afrikaanse biermerk Castel van SAB is dus niet het bier van de Franse brouwerijketen Castel...

To me, Bangui, has a certain charm: I like the strong coffee and the the cold beer, I like speaking French, love the music that plays on almost every corner and enjoy visiting the local markets. I frequent the Grand Cafe in centre ville, where a motley assortment of local customers, aid workers, missionaries and the (very) odd journalist or writer hangout over coffees and brioche.
But centre ville is not like the rest of Bangui, and many Central Africans tell me Bangui has changed, and not for the better.
Just over three months ago a rebel movement calling itself the Seleka marched South across the country and into this small city, launched a coup and quickly, violently, ousted the incumbent President, Bozize, who fled West, to Cameroon. The Seleka  – an unruly collaboration of three different militias, plus foreign recruits from neighbouring Chad and Sudan whom many local Christians fear are Islamists – now rule the Central African Republic. But internal power struggles are already festering within Seleka, with competing factions shooting it out on the streets, terrifying local communities (www.the-waugh-zone.org/welcome-to-bangui/).

Anyway, the Central African Republic is not a nice place to visit at the current time and likely won’t be for some time. It’s unfortunate but this is very typical of this region in Africa. It’s also unfortunate because there are some remote parks and areas of the CAR that are supposed to be very nice. However, it’s dangerous to travel outside of the surrounding Bangui area and it’s just not worth the risk. We were happy to get in and out without any incidents after the 27 (literally) security checks at the airport when we left. I can’t imagine I’ll ever return to the Central African Republic (www.leeabbamonte.com/africa/central-african-republic.html).

Costa Rica
De Republiek Costa Rica is een land in Centraal-Amerika dat in het noorden door Nicaragua en in het zuiden door Panama wordt begrensd. In het westen en het oosten wordt het respectievelijk begrensd door de Grote Oceaan en de Caraïbische Zee. Costa Rica, wat letterlijk Rijke kust betekent, ontbond zijn leger in 1949.[4] Costa Rica stond in 2010 als 62ste gerangschikt in de Index van menselijke ontwikkeling en is op dat vlak een van de toplanden in Latijns-Amerika.
...
De oudste archeologische vondsten in Costa Rica zijn ongeveer 13.000 jaar oud, behorend tot de prehistorische Cloviscultuur. Voor de komst van de Europeanen lag het gebied waar nu Costa Rica ligt in de overgangszone tussen de cultureel-historische regio Meso-Amerika en die van de Andes. Voor het grootste deel stond het gebied onder invloed van de Chibcha-cultuur.
...
Costa Rica werd in de 16e eeuw door de Spanjaarden onderworpen. In 1821 werd het een deel van het onafhankelijke Mexicaanse Rijk, waarvan het zich 2 jaar later met andere Centraal-Amerikaanse landen afscheidde om de Verenigde Staten van Centraal-Amerika te vormen. In 1840 viel deze federatie uit elkaar. In 1899 vonden de eerste werkelijk democratische verkiezingen plaats. Sindsdien is het land twee keer door politiek geweld geplaagd, wat naar de maatstaven van de regio weinig is. Van 1917 tot 1919 regeerde de dictator Federico Tinoco Granados en in 1948 was er een kleine burgeroorlog na een omstreden verkiezingsuitslag. Die oorlog werd gewonnen door de linkse José Figueres Ferrer, die na afloop het leger afschafte en een nieuwe grondwet opstelde. Sindsdien is Costa Rica gevrijwaard gebleven van het geweld dat veel van zijn buurlanden heeft geteisterd. Het is een van de welvarendste landen van Latijns-Amerika geworden en staat daarom ook wel bekend als "het Zwitserland van Centraal-Amerika" (https://nl.wikipedia.org/wiki/Costa_Rica).

Costa Rica is een van de weinige landen ter wereld zonder leger. Er is wel een kleine nationale garde.
Op 1 december 1948 schafte president José Figueres Ferrer het leger af, nadat hij een burgeroorlog had gewonnen. Sindsdien is Costa Rica, in tegenstelling tot de andere Centraal-Amerikaanse landen, gevrijwaard gebleven van geweldsuitbarstingen. Het geld dat vrijkwam door het afschaffen van het leger werd uitgegeven aan onderwijs, veiligheid en cultuur. Het Cuartel Bellavista, een voormalige kazerne, werd symbolisch omgevormd tot museum. Sinds 1986 is 1 december een nationale feestdag in Costa Rica (https://nl.wikipedia.org/wiki/Krijgswezen_van_Costa_Rica).

Costa Rica is ingedeeld in 7 provincies, die dan weer worden opgedeeld uit 81 gemeenten, cantón genoemd. Die 81 gemeenten worden bestuurd door burgemeesters (alcalde) die democratisch verkozen worden. De 81 gemeenten bestaan uit 481 deelgemeenten, distrito genoemd (https://nl.wikipedia.org/wiki/Costa_Rica). En er zijn tal van brouwerijen (zie www.ratebeer.com/breweries/costa-rica/0/52/).

Costa Rica has a very strong beer industry centered on mass-produced Lagers. Imperial beer, produced by Florida Ice & Farm Co. is known and associated with Costa Rica all around the world.
Due to its geographic location, Costa Rica is not able to grow the raw materials for beer, which hinders the growth of a completely local food product, and depends heavily on imported raw materials.
In 1867, James Hasland, British, and Arthur Kopper, German, opened a beer brewery in Cartago. Next year, 1868, the President of Costa Rica, José María Castro Madriz, requested that Carlos Johanning construct a brewery in San José.
José Traube Tichy, born and raised in Saaz, Bohemia, founded Cervecería Globo (Globe Brewery) in the late 19th century in Cartago, which was later moved to San José and was known as Cervecería y Refresquería Traube (Traube Brewery and Bottled Drinks). This brewery produced the Pilsen Traube, Selecta and Pájaro Azul beers.[1]
On September 16, 1908, the three Lindo Morales brothers from Jamaica started in Siquirres, Limón Province a company located in a farm called La Florida, which until then was a major producer of ice and other agricultural produce. This company was called Florida Ice & Farm Co., inscribed in English due to their native language, which was the most common in the Costa Rican Caribbean by then.
In 1912 Florida Ice & Farm Co. acquired Cervecería y Refresquería Traube with which the company started to brew its own beers, the beer known as Pilsen is the same as Pilsen Traube.
Around the same decade, in 1914 an immigrant family from Spain, headed by Mr. Manuel Ortega, and his sons, Antonio, Eloy and Manuel, were the owners of a bottled drink factory which used mineral spring waters from Salitral, Santa Ana, San José, and decided to start to brew the beers Imperial and Bavaria using such source of water. In 1957 Florida Ice & Farm Co. acquired the Ortega beer brewery, and continued the production of the Imperial and Bavaria beers to the date.
Cervecería Tropical, founded and owned by Cuban immigrants brewed Cerveza Tropical, in 1977 Florida Ice & Farm Co. acquired part of the company, and finally bought it completely in 1988, thus consolidating the beer production in the country in a single company.[2][3] (https://en.wikipedia.org/wiki/Beer_in_Costa_Rica)

Imperial is by far the most commonly served beer in Costa Rica. This beer has been around since 1924 and has become a recognizable symbol for tourists and locals alike. Practically everyone who visits Costa Rica goes home with a T-shirt, shot glass, or some sort of Imperial souvenir proudly displaying the label’s black eagle logo.
Imperial has an ABV (alcohol by volume) of 4.6% and around 140 calories per serving. It’s a pale, light lager which is comparable to the mass-market beers of the US like Budweiser and Coors because of its low bitterness, mild malts, and modest alcohol content. It is golden in color and usually has a small, white fizzy head when poured. This makes the beer more watery and very drinkable for Costa Rica’s hot weather. The light aroma and grassy taste profile can become somewhat ‘skunky’ when warm, however, so drink up quickly or do as the locals sometimes do and order a side of ice and limes.
Imperial also makes variations on the original, including Imperial Light and Imperial Silver. Could you tell the difference in a taste test? Probably not, but we lean towards the Silver when switching it up.
The Verdict on Imperial
Although it’s watery and doesn’t have much flavor, like many other people, we associate the laid back pura vida mentality with a cold Imperial. Therefore, we love it. But it’s a love-hate relationship. (www.twoweeksincostarica.com/taste-testing-beers-costa-rica/).

Cerveza Imperial, 4.6%, Pale Lager: This is the most popular beer in Costa Rica yet we found it to be no better or worse than the vast majority of pale lagers that abound throughout Central America.... There is also a Silver Imperial (4.6% ABV) which we found to taste similar and perhaps slightly sweeter. And there’s an Imperial Light version (3.7%), which was just a more watered down tasteless mess than the original, yet still refreshing (www.roamingaroundtheworld.com/beers-around-costa-rica/).


Pilsen is the second most popular beer in Costa Rica. This beer has been around since 1888 and is easily recognizable by its red and white label.
Pilsen is also a light lager but has a slightly fuller body (but still watery) and very slight hop bitterness, which leaves a drier taste on the tongue. Pilsen has an ABV of 5.1% and is around 150 calories. Like Imperial, this beer is golden in color (although just slightly darker) and has a small, quickly disappearing head when poured. It also shares the grassy aroma, is light and drinkable on a hot day, and can become ‘skunky’ when warm.
The Verdict on Pilsen
Overall, Pilsen is very similar to Imperial but when tasted side by side comes across a little heavier. We prefer it to Imperial because it has more flavor and it’s usually our drink of choice at smaller local restaurants and bars (www.twoweeksincostarica.com/taste-testing-beers-costa-rica/).

Pilsen, 5.1%, Pale Lager: While Imperial tends to get all the love in CR, we throw our support towards Pilsen. The same brewery that makes Imperial is also responsible for Pilsen and the taste is not too different. But the higher alcohol makes this a better bang for your colón. And although still pretty flavorless, we found this golden lager to have a smidge more of a taste to it. Mild sweetness and maltiness were vaguely evident. It’s almost as widely available as Imperial and was our go-to beer when faced with the choice between Costa Rica’s two most common beers (www.roamingaroundtheworld.com/beers-around-costa-rica/).

Bavaria, which can be found in most restaurants and bars in Costa Rica. For this taste test, we chose Bavaria Dark but there is also Bavaria Light and Bavaria Gold which are both pale lagers, similar to Imperial and Pilsen (www.twoweeksincostarica.com/taste-testing-beers-costa-rica/).
Bavaria Gold, 5.1%, Pale Lager: This third pale lager which is also brewed by Florida Bebidas (responsible for Imperial and Pilsen) is a German take on the pale lager but we didn’t find it to really stand out from its partners in crime. This beer is commonly found in convenience stores and supermarkets and not quite as common at bars and restaurants. I would drink this over an Imperial, yet it’s still just a rather bland and uninteresting lager. There is also a Bavaria Light version.
Bavaria Dark, 5.0%, Dark Lager: In this drinker’s opinion, Bavaria Dark is the best of the macro selection found in Costa Rica yet still nothing remarkable. Although a dark beer, it’s quite thin in body and still void of much flavor. This is hardly something comparable to a true Bavarian Dunkel and more reminiscent of Mexico’s Negro Modelo. It’s light enough to still be enjoyable on a hot day. And while the flavor is nevertheless lacking, you can find faint malt sweetness and perhaps some distant chocolate notes (www.roamingaroundtheworld.com/beers-around-costa-rica/).

Overall, the most common beers in Costa Rica are mediocre at best. Sure we used to crave a frosty Imperial when on vacation, and while it can still hit the spot sometimes, now that we live here, we often want something more hoppy and flavorful. Thankfully, the craft brew movement is slowly spreading across Costa Rica so if you happen to see Segua or Libertas from Costa Rica’s Craft Brewing Co., or anything from TreintayCinco or PerroVida, go for it! (www.twoweeksincostarica.com/taste-testing-beers-costa-rica/). We were quite impressed with the craft beer Costa Rica was producing during our visit and found it to be as good as some of our favorites from back home in the US. But these microbrews were not widely available and you really had to keep a watchful eye out for them. There were actually quite a few Costa Rica craft beers to discover, so rather than try to list them all out, we’ll discuss some of our favorite and notable breweries that we enjoyed during our journey through the country.... If traveling through Costa Rica, put down the bottle of Imperial and take the time to seek out some of these other most interesting offerings. Craft beer is brewing up in Costa Rica, many of which has proven to be quite well done. So go seek out that IPA with tropical fruit notes while you’re actually in the tropics! Beer is not a reason to travel to Costa Rica, but if you are traveling here, some of the beers and pubs we’ve mentioned are absolutely worth seeking out. After seeking out craft beer in every country throughout Central America, we firmly believe Costa Rica has the best (www.roamingaroundtheworld.com/beers-around-costa-rica/). The craft beer scene in San Jose Costa Rica has flourished so much that it now supports a beer tasting tour throughout the city! (www.roamingaroundtheworld.com/beers-around-costa-rica/) Tour snapshot
Did you get the memo? There’s a beer revolution going down in Costa Rica! Craft beer is here in a big way, and this San Jose beer tour is out to prove that by showing you just how crazy locals are over their beer, and plying you with samples so you understand the phenomenon on a first-hand basis (www.urbanadventures.com/San-Jose-tour-the-art-of-craft-beer-in-san-jose).

Face it: When you think craft beer, you think America. It’s a minuscule portion of America’s total beer market, but it’s got an outsized reputation. When you cross the border into Costa Rica, however, make the extra effort to search for the local craft beer — you won’t leave disappointed (www.pastemagazine.com/articles/2016/06/how-to-open-a-craft-brewery-in-a-third-world-count.html).

Until the beginning of the 21st Century, there was no easy way to acquire or taste other kind of beer brewed in Costa Rica other than those produced by Florida Ice & Farm Co., which reduced the available styles to industrial-scale Lagers. The lack of local ingredients and not very clear laws restricting the volume of beer brewed by individuals or small companies, were also factors on the lack of variety.
The now defunct restaurant K&S in Curridabat, which opened in 1997, started the production of craft beer for general consumption in its premises.[4] After closing the restaurant, they continued the production of their beers "Chivo Blanco" and "K&S Lager" until 2009.
Later, in 2010, Costa Rica Craft Beer Co. jumpstarted the trend by producing its own brands, "Segua" and "Libertas", and several microbreweries started to appear in the next years, many of them guided by the experience of expatriate residents coming from the United States.
Around 2012 a few companies such as TicoBirra and La Bodega de Chema started to import and sell to particulars the required ingredients (such as malt, hops or yeast), the equipment and tools, and also started to teach in workshops how to brew beer. This accelerated the creation of new breweries (https://en.wikipedia.org/wiki/Beer_in_Costa_Rica).

Craft brewers in Costa Rica use natural, and authentic, ingredients from Costa Rica, and they bring in the artistic nature of Costa Ricans through crafting traditional recipes. Craft breweries are not like corporate breweries that have to produce profit reports to their stakeholders; craft beer is all about the craft (www.govisitcostarica.com/blog/post/costa-rica-craft-brewing-company.aspx).

The beer revolution comes to Costa Rica
CHRIS REY JANUARY 17, 2013
Being at a bar in Costa Rica, one would expect those bottles to have the classic Imperial or Pilsen label on them, but not tonight. In fact, none of the bottles have labels. These beers are crafted by local brewers for Stan’s first home brewer’s competition. Though the crowd is small, the event is indicative of a fledgling craft beer industry is gaining momentum in Costa Rica.
Revolutionary roots
With the arrival of craft brewing has come more options, new tastes and a new culture. Hops, grains and yeast are staples of the movement; community, creativity and flavor the unifying ideas.
The movement arrived via the U.S. and the U.K., where craft beer has become popular in recent years. According to the Brewers Association website, as of July 1, 2012, a total of 2,126 breweries have opened in the U.S., with 2,075 of those being craft breweries. The Campaign for Real Ale, an independent organization dedicated to the craft, reported that 158 breweries opened in the U.K. last year, bringing the total to more than 1,000.
Many Ticos have had the chance to experience craft beer while traveling abroad, and they’ve brought their passion for brewing back Costa Rica. Ignacio Castro is one of those people; he traveled to England and tasted what the taps had to offer, then returned home with a newfound love for the craft of beermaking.
Today, he is one of the four owners of TreintayCinco, a budding microbrewery based in San José that recently received the O.K. from the Health Ministry to start brewing and selling beer. The group participated in the home brewers competition at Stan’s Irish Pub and took first place. “I think it’s a sort of revolution in this country,” Castro said. “Costa Rica is starving for new experiences.”  (www.ticotimes.net/2013/01/18/the-beer-revolution-comes-to-costa-rica).


Costa Rica’s craft brewers have produced well over 100 beers in recent years, with more styles and flavors showing up in taps all the time. But among the countries thousands of bars, craft beer is not always easy to find (www.ticotimes.net/2016/05/13/where-to-drink-craft-beer-in-costa-rica).Daarom is er hier ook een kaartje te vinden.

The Rise of Handcrafted Beers in Costa Rica
April 13, 2015 by Javi the Frog
It is official: there is a beer revolution happening in Costa Rica. Craft brewing has arrived in my country in a big way, and I’m excited to taste all the new flavors. There are so many options available, and in Costa Rica we’re celebrating the creativity of this phenomena and the sense of community that it is building. The U.S. and the U.K. are largely responsible for this movement, as craft brewing has been popular in those countries for some time now. The U.S. and the U.K. are experiencing rapid brewery growth, and when Ticos travel abroad, they are experiencing the growing passion these brewmasters. Ticos have been able to turn that inspiration into a local economic venture, and have been experimenting with this newfound hobby (www.govisitcostarica.com/blog/post/rise-of-handcrafted-beers-in-costa-rica.aspx).

Spearheading the movement
Forty-five minutes east of San José, nestled among the farms and fields of vegetables in the mountains of Cartago, lies Costa Rica’s only microbrewery. The warehouse is unassuming, with a simple exterior that exemplifies the of the no-frills nature of the brewery.
Peter Gilman, along with Brandon Nappy and brew master Chris Derrick, started Costa Rica’s Craft Brewing Company in August 2010, laying a foundation for a craft beer movement in the country. Today, they produce approximately 1,200 liters of craft beer with their 10-barrel brew house, and are currently the only microbrewery licensed to produce and distribute beer.
In true craft beer spirit, the duo has focused on giving people options. “Part of our pitch is that this isn’t better than an Imperial, it’s just different; it’s another option,” Gilman says. This idea is central to beer culture throughout the world; it’s not about who has the best-tasting beer, it’s about enjoying different flavors that are a result of hard work and creativity. In other words, there is no such thing as the “best beer.” Instead, beauty is in the eye of the beer holder.
“There’s a beer for every different moment, and it’s about sharing that moment with people, sharing the drink and talking about it,” says Allan Beer, a biologist who works for Costa Rica’s Craft Brewing Company (www.ticotimes.net/2013/01/18/the-beer-revolution-comes-to-costa-rica).

There’s no solid data on Costa Rica’s craft beer industry. The Costa Rica Craft Brewers Association is just beginning to think about collecting such data, and the industry is still too small — less than 1 percent of the total beer market — for the government to pay much attention.
But that could soon change. Market research provider Euromonitor International noted the “remarkable development” of the local craft beer market between 2012 and 2014 and forecast that “craft beer will continue to register significant growth in Costa Rica.” ..... Luis Arce, president of the local brewers association, estimates that there are around 40 breweries in the country. He says there were only around four when he formally launched the association in 2012. The numbers are fuzzy because of the large number of home brewers selling beer to local bars, and small operations in the process of getting their legal permits.
It’s easy to see how brewers, actual and aspiring, become enamored with the idea of making beer for a living. The country’s most well-established craft breweries here (which means they’ve been around for more than a couple of years) have greatly expanded their capacity to meet growing demand.
The oldest of the craft brewers, Costa Rica’s Craft Brewing Company, has increased its output 2.5 times since its first year in operation in 2011(www.ticotimes.net/2016/05/12/costa-ricas-craft-beer-scene-tried)

For decades, the Germans have had the most influence on most of the beer in Costa Rica. Although Imperials and Pilsens are de riguer at most brew pubs across the country, at these ten best brew pubs you'll probably find even more beers than you bargained for. For an especially beer drenched day, or get-away, start by taking a tour of Costa Rica's Craft Brewing Company's brewery in a refurbished factory outside of San Jose, and sample their Libertas Golden Ale and Segua Red Ale, both especially designed for Costa Rica’s tropical climate (www.10best.com/destinations/costa-rica/san-jose/nightlife/brew-pubs/).

Historically, the beer industry has been strong in Costa Rica, but it has been focused on larger, mass-produced bottling. A few breweries began to surface in Costa Rica in the 1860s and the 1880s. As more companies began to produce and bottle its own beers, a few main players emerged and some of those beer brands are still popular, and world known, even today. As time went on, the biggest company, Florida Ice & Farm Co., acquired all the other beer brewers. This placed a severe limit on the types of beers that were available to the general public. Florida Ice & Farm Co. was producing Lagers, and there was no easy way for Costa Ricans to access other types of beer. Florida Ice & Farm Co. remains a dominant beer force in Costa Rica, leading with its Imperial and Pilsen lagers. In the late 1990s and early 2000s, new restaurants and microbrew companies started to appear and brought the idea of craft beers to their establishments. Some of these businesses have since closed their doors, but their beers were so popular that they have maintained brewing them.
Even Florida Ice & Farm Co. recognized the growing trend of craft beers, and added a division to its company just for craft brewing. Many brewmasters have begun to operate from their homes as the craft brewing movement continues to grow. Who knows – any one of these brewers could be the next big thing in Costa Rica! Today, Costa Rica’s Craft Brewing Company is the biggest microbrewery, and makes some popular flavors, including Libertas and Segua (www.govisitcostarica.com/blog/post/rise-of-handcrafted-beers-in-costa-rica.aspx).

Costa Rica's Craft Brewing Co.
Adres: | Brasil de Mora, San José, Costa Rica
...
Geweldig eten en omgeving.
Een beetje moeilijk te vinden behoefte la Planta toegevoegd aan de web pagina.
Zeker de moeite waard het avontuur (www.tripadvisor.nl/Attraction_Review-g309293-d8730235-Reviews-Costa_Rica_s_Craft_Brewing_Co-San_Jose_San_Jose_Metro_Province_of_San_Jose.html).

Costa Rica’s Craft Brewing Co. produces the most widely available craft beer in Costa Rica, known for its Segua Red Ale (Irish Red, 5%) and Libertas Tropical Golden Ale (Golden Ale, 4.7%). We had high hopes for these beers that are the highest rated Costa Rica brews listed on ratebeer but we found them to be a bit of a let down. They are decent efforts and worlds better than the macros discussed above. Yet we instead favored beers found in smaller brewers. Both offerings are absolutely worth trying and we’d give a slight edge to the Segua Red for its caramel notes and slight hop bitterness that balanced nicely with the malts (www.roamingaroundtheworld.com/beers-around-costa-rica/).

Segua - Costa Rica's Craft Brewing Co. - American Amber / Red Ale - 5% - Costa Rica.
Legend has it, from a Mesoamerican origin, La Segua is an spectral character that appears at night to the unfaithful men in the form of a beautiful and seductive woman, she then asks for their help to the nearest town. Once she is in their company she transforms herself into an abominable creature with a horse skull head.
Caramel malts, bready, nutty, slight bitterness, medium mouthfeel, crisp and clean. I liked this one a little better than the first offering, I found it a little more complex.
#beergeek #beerlove #beerporn #beerstagram #beeradvocate #beertography #birra #birracooltura #cerveza #cervezaartesanal #craftbeer #craftbeerlife #CostaRica #costaricanbeer #costaricacraftbrewingco #costaricacraftbeer #drinkingcraft #instabeerofficial #nectarofthegods #PuraVida #thebeernation (https://mulpix.com/post/1114475126282498428.html)


Costa Rica’s Craft Brewing Company is not alone in its mission to spread the news of craft beer throughout the country. Luis Arce, originally from Costa Rica, lived and worked in England from 2008 to 2009. He was at a friend’s party when he was invited to try a beer a friend had brewed. “At first I didn’t believe that he had made it,” he recalls. “Mainly I was surprised that the flavor of the beer was so much more intense than the beers I had bought in the supermarket.”
His friend later taught him how to brew, a hobby he brought back to Costa Rica, much like Ignacio Castro. When he returned, Arce found it very difficult to track down the ingredients and equipment for his new pursuit; the climate here isn’t conducive to growing hops and the equipment is either nonexistent or costs double what it would in the U.S.
Arce scoured the Internet for ways to get what he needed, and he found that he wasn’t the only one. “On a lot of Internet forums, there were Ticos asking where they could buy the ingredients and how to make beer … this was how the idea was born to create TicoBirra,” the first store in the country to offer ingredients and equipment for craft beer. It took almost a year for Arce to put together all the necessary paperwork to start importing the ingredients and equipment.
In 2011, he met 55-year-old David Lockshin, a Canton, Ohio, native who worked as a beer distributor for breweries like Sierra Nevada, Blue Moon and Sam Adams before the craft beer movement took off in the U.S. Upon finding they had a mutual love for craft beer, Lockshin and Arce partnered and opened TicoBirra in March of 2012.
Today, TicoBirra offers everything a home brewer could want. From classes on the history of beer to courses on ingredients and equipment, the organization wants to give Ticos the opportunity to learn the craft. “The goal is 100 percent educational,” says Arce. “I would like to see Ticos really appreciating beer for quality and not quantity.”
Since the shop opened, sales at TicoBirra have been 250 times higher than expected

If you are thirsty for great local #craftbeer, I recommend checking out Stiefel Pub’s wide selection. Start by ordering one of their beer samplers. Their food is equally tasty. Located in downtown San José Barrio Amón, 50 mts east of the INS building. /// Si andan buscando cerveza artesanal ... (https://mulpix.com/post/1125724462689552148.html)

Stiefel Pub in Barrio Amón, San José. Crush Boone/The Tico Times

our favorite beer spot in Costa was a bar called the Stiefel Pub in San Jose. They had about a dozen taps, all of which were Costa Rican craft beer including lots of Treintayico, a Calle Cimarrona handle, and other microbreweries I’d never heard of before. They even offer flights so you can try a variety of these different specialty beers. It has a great laid-back, fun atmosphere and good music (www.roamingaroundtheworld.com/beers-around-costa-rica/).


Adamá Brewing was perhaps one of our biggest pleasant surprises. We found it at a local Soda (typical budget-friendly Costa Rican eatery) in Santa Elena. When peering into a glass-cased refrigerator, we noticed something different. It was Adamá beers, produced in a small home brewery in neighboring Monteverde and is brewed according to traditional and simple methods. If you are lucky enough to find a few bottles of these excellent beers while up in the rain forest, do not hesitate to try them (www.roamingaroundtheworld.com/beers-around-costa-rica/).

Treintaycinco had a vast variety (by CR standards) of notable delicious brews, many of which you can find on tap at the Stiefel Pub in San Jose. The standout for us was their barely wine, Maldita Vida (9.8%) which was quite strong yet deceptively smooth with sweet molasses and dark fruit notes. But their sweet stout, Mama Candela (7.8%) was a superb runner-up. Their Belgian-style offering (Lora, 8%) was likewise yummy and outshined their IPA (La Palona, 6%) for our tastes (www.roamingaroundtheworld.com/beers-around-costa-rica/).

Small-batch, hoppy craft beer doesn’t translate to locals who are dedicated to Imperial. The alcohol and the ibu’s are high, and so is the price (comparatively at least). Instead, like the rest of Playa Del Coco and the number of beach towns that dot the Pacific Coast of Costa Rica, Angry Goats relies on the tourist trade to sell its four regular beers and one rotating tap.
Most of Costa Rica’s 40 or so other craft breweries located in the capital city of San Jose face similar perception problems. But it only takes a single taste to forget the ubiquitous Imperial Lager. In addition to Angry Goats, here are three of Costa Rica’s best breweries to try as soon as you head to the country.
Costa Rican Craft Brewing
Costa Rican Craft Brewing is one of the country’s most recognized craft breweries. It started in 2010 at the beginning of Costa Rica’s craft movement, and is one of the more widely available throughout the region. It has even gotten some international attention — London’s Future Publishing named it as one of the top 100 craft breweries in the world. Personal suggestions: The Segua Red Ale and the Libertas Tropical Golden Ale, although the Malacrianza Scottish Ale recently took a silver medal at the Copa Cervezas de America in 2015 (www.pastemagazine.com/articles/2016/06/how-to-open-a-craft-brewery-in-a-third-world-count.html).

Lake Arenal Brewery was another extremely pleasant surprise. Formerly branded as Volcano Brewing Company, you can find Lake Arenal Brewery attached to the Lake Arenal Hotel, perched with a beautiful view of the namesake lake. Here is currently the only place you will find their two beers: Paradise Pale Ale and Brown Ale.... Lake Arenal Brewery: There are only two house brews here but those two beers are done up extremely well. And you simply can’t beat the view of the lake down below surrounded by mountains and volcanos. We could have just sat hear and enjoyed beer after beer for hours. The bar staff is friendly and quick with a pour. They offer pints and a smaller size of both of their beers. They also offer a full restaurant menu (www.roamingaroundtheworld.com/beers-around-costa-rica/).

Proudly home of Costa Rica’s first microbrewery, Lake Arenal Hotel serves an international menu of farm-fresh food at its on-site restaurant, La Huerta. Come enjoy the relaxed ambience, delicious food, and what many of our customers say is the “best beer in Costa Rica” produced on-site by Lake Arenal Brewery. For more information on our brewery and restaurant, please check out the brewery website! (www.lakearenalhotel.com/)

In 2001 we went on a surfing adventure, driving a bus from San Diego to Costa Rica in search of epic waves and the PURA VIDA life. We found paradise in a sleepy surf town called Tamarindo.
Life was almost perfect, but unfortunately Costa Rica did not have any pale ale. We started Volcano Brewing Company so we could share quality craft beer with thirsty surfers and wandering travellers from around the world (http://volcanobrewingcompany.com/).



Revolution roadblocks
The pressure is on for Costa Rica’s Craft Brewing Association membership. The head of the organization, Arce, has the momentous task of guiding the revolution through uncharted territory. Since this movement is new to Costa Rica, the government does not have the infrastructure or personnel to deal with home brewers and microbreweries.
Ask JT Ficociello and Mike Blackoicz, the owners of an upstart operation called Bri Bri Springs and run out of Ficocillo’s hotel in Puerto Viejo. As of now, the business is small and operates with handmade equipment. The duo is only allowed to produce and sell beer at the hotel, and when they wanted to expand their operation, they weren’t sure how to proceed. Their municipality had no precedent for a beer brewing business, Ficocillo said.
The lack of infrastructure and laws coupled with bureaucracy aren’t the only problems brewers face. In addition, the permits are costly and a lawyer is necessary to help navigate red tape. Importing ingredients and equipment from places like the U.S. drives up the prices of these products. Add it all together, and brewing becomes a pricy venture.
Another challenge to the movement is the beverage giant Florida Ice and Farm Co. S.A. The company has a virtual monopoly over the beer industry in Costa Rica, with its two highest selling beers, Imperial and Pilsen, dominating the market. In October, Cerveceria Costa Rica S.A. (CCR), a subsidiary of Florida Ice and Farm, purchased North American Breweries Holdings, LLC (NAB), one of the largest independently owned beer companies in the U.S. This move makes Florida Ice and Farm an even bigger problem for the craft beer revolution here, as it now faces an industrial opponent comparable to that which U.S. microbreweries are up against.
The revolution’s future
As the craft beer movement continues to grow, and Ticos are turned onto brewing, Arce and the members of the Craft Brewing Association say they aim to provide a support system. The association will also work with the local government to help solidify regulations and taxes, and provide education on the laws, history and process of brewing (http://www.ticotimes.net/2013/01/18/the-beer-revolution-comes-to-costa-rica).

Geen opmerkingen:

Een reactie posten